Tessel Tindert 104

Tessel: “Als de voortekenen me niet bedriegen, gaan we weer stormachtige tijden met Robert beleven”

Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel is klaar met Pieter en rijdt met Vos naar het strand. Daar vertelt hij over zijn nieuwste overwinning en hoe zij geïnspireerd werd door de Netflix-serie Sex/Life. Tessel vraagt zich vooral af of Vos niet vooral een enorme fantast is.

Robert komt bij me eten. Traag als een schildpad loopt hij de vier trappen op naar mijn appartement onder de zolderbalken. Hij smijt een tas vol boodschappen op het aanrecht en gaat op de bank liggen. “Even bijkomen.”

Bierpannenkoekjes

Ik schenk hem een glas rode wijn in en inspecteer de inhoud van de tas. Boekweitmeel, bier, eieren, ijs van de lekkerste gelateria van de stad. Robert commandeert me vanaf de bank. “Snel het ijs in de vriezer. Dat is voor toe. Ik ga zo die lekkere bierpannenkoekjes voor je bakken, daar had ik zin in. Maar eerst even liggen.”

Ik ga naast hem zitten en kijk naar hem. Hij ziet er moe uit.

“Gaat het wel goed met je?”

Wonderlijke man

“Mwahh”, zegt hij. Hij schopt zijn schoenen uit en legt zijn hoofd in mijn schoot. De zon valt door het open raam naar binnen en verwarmt onze gezichten. Ik sluit mijn ogen en luister naar de muziek van Piazolla die ik al de hele middag heb opstaan. Met de melancholieke klanken van de bandoneon sluipt de weemoed naderbij. Terwijl ik zijn kale kop streel, valt Robert in slaap. Ik nip van zijn glas wijn en doezelig denk ik: in the end horen we bij elkaar, deze wonderlijke man en ik. Daar kan geen Pieter tegenop.

Scherpe geest

Ik moet ook in slaap zijn gesoesd, want als ik even later mijn ogen open, staat Doris voor me. “Hé mam. Hoorde je me niet de trap opkomen?”

Ook Robert schrikt wakker. Meteen zit hij rechtop, alert en paraat. “Doris. Wat zie je er goed uit.” Robert en Doris zijn dol op elkaar, hij heeft lol in haar scherpe geest, zij vindt hem grappig en geestig en laat zich graag door hem coachen als ze weer eens twijfelt aan haar studie en welke kant ze op moet met haar master.

“Door, blijf je eten? Robert gaat pannenkoeken bakken.”

Even later staat hij met een schort voor beslag te kloppen. Doris duikt mijn klerenkast in, want ze moet morgen solliciteren voor een serieuze traineeship. De ene rok vindt ze te lang, het andere jurkje te truttig, maar uiteindelijk vindt ze een outfit - mijn coole rode pak - die de goedkeuring van ons alle drie kan wegdragen.

Somberheid

De rode wijn en het zachte avondlicht, Piazolla, de pannenkoeken, Robert en Doris; dat alles maakt dat de somberheid die me al weken omringt, geruisloos wijkt. Pieter lijkt verder weg dan ooit. Misschien denkt hij nu aan me aan de andere kant van de zee, maar ik mis hem niet.

Waarom zou ik niet de rest van mijn leven met Robert doorbrengen, denk ik. Maar dan hoor ik zijn stem, net iets te schel en te hard. Hij eet gehaast, zijn rug half naar ons toegedraaid. Iets in zijn ogen en stem verontrust me.

Slaapmedicatie

“Slaap je wel goed?”, vraag ik als Doris na het ijs is vertrokken met een tas vol kleren.

“Nee”, zegt hij. “Ik slaap beroerd. Hooguit vijf, zes uur per nacht.” Ik schrik. Te weinig slapen is funest voor mensen zoals Robert, die worstelen met een manisch-depressieve stoornis. Te weinig slaap kan de balans die hij angstvallig moet bewaken desastreus uit evenwicht brengen.

“Je moet je psychiater bellen, Robert.”

Meteen is het klaar met de vreedzame stemming. “Bemoei je er niet mee, Tessel”, zegt hij. “Alsof ik niet door heb dat ik de dijken moet verhogen. Ik heb allang contact met mijn psychiater. Mijn medicijnen zijn verdubbeld. En ik heb slaapmedicatie gekregen.”

Ik sus hem als een klein kind. “Sorry, sorry. Ik wil alleen maar dat je …”

Tegenspreken

Ik denk aan Astrid, mijn therapeut, die me altijd bezweert om hem niet tegen te spreken als Robert manische trekjes vertoont, dat ik hem daarmee alleen maar wegjaag. Maar het is al te laat. Hij staat op, trekt zijn jasje aan. Buiten is de zon achter de bomen verdwenen. “Schoonheid, ik ga ervandoor.”

Ik blijf achter met een knoop in mijn maag. Als de voortekenen me niet bedriegen, gaan we weer stormachtige tijden met Robert beleven.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden