PREMIUM50+ en dating

Tessel: “Blijkbaar begeef ik me op glad ijs en zeg ik precies de verkeerde dingen”

Spain, Seville Beeld Getty Images
Spain, SevilleBeeld Getty Images

Tessel raakte tijdens haar laatste yogales aan de praat met Arne, een man waar ze normaal gesproken nooit een woord mee wisselt. Hij heeft haar uitgenodigd voor een terrasdate samen met de yogainstructrice.

RedactieGetty Images

Als ik het terras oploop waar we hebben afgesproken met Marloes, zit Arne al aan een tafeltje achter een gemberthee. Ik schuif aan. Ik heb honger, merk ik opeens. Bij de ober bestel ik appeltaart en een cappuccino. Arne vertelt over de filosofiecursus die hij online volgt. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij indruk op me wil maken met zijn parmantige uitspraken over Nietzsche en Arendt.

“Waar blijft Marloes?” vraag ik na drie kwartier. “We zijn hier toch voor haar?”

“Het zou me niks verbazen als ze expres lang wegblijft”, zegt Arne. Over zijn brilletje werpt hij me een zijdelingse blik toe.

Roots

Verward vraag ik me af of deze hele werkafspraak om Marloes aan een betere website voor haar yogaschool te helpen, een set-up is om ons te koppelen. Ik kijk in zijn chocoladebruine ogen.

“Waar liggen je roots eigenlijk?”, vraag ik. “Of is dat een vraag die ik niet mag stellen?”

“Van mij mag je.” Hij vertelt dat zijn ouders in de jaren zeventig met hun vier zoontjes van Paramaribo naar Apeldoorn zijn verhuisd. Arne was toen zes. “Mijn moeder wilde per se niet tussen de andere Surinamers in de Bijlmer terechtkomen. Ze wilde ons een witte opvoeding geven zodat we Nederlands zouden spreken zonder accent en naar goede scholen zouden gaan.”

Nostalgische toer

Ik vertel hem dat mijn reis naar Suriname een aantal jaar geleden een van de mooiste vakanties van mijn leven is geweest. Met een klein rukje steekt hij zijn neus in de lucht. “Ik voel niet de behoefte om terug te gaan als je dat bedoelt”, zegt hij koeltjes.

“Die ‘witte’ opvoeding van je moeder is blijkbaar geslaagd”, zeg ik. “Je hebt daar de eerste zes jaar van je leven doorgebracht. Heb je geen herinneringen aan de geuren, het eten, het landschap, het klimaat, de mensen daar?”

“Weinig. Ik kan me nog de saotosoep van mijn oma herinneren. Die zal ik een keertje voor je maken als jij zo graag wilt dat ik op de nostalgische toer ga. En voor de rest spijt het me voor je, Tessel, dat ik blijkbaar zo weinig woke ben dat ik niet op een holletje terug wil naar het land waar ik geboren ben. Ik woon al dertig jaar in Amsterdam. Wat denk jij nou.” Hij kijkt me spottend aan.

Betrapt

Ik merk dat Arne me verwart. Blijkbaar begeef ik me op glad ijs en zeg ik precies de verkeerde dingen. Gelukkig komt op dat moment Marloes het terras oplopen. Boven haar afgetrainde kont in yogapants draagt ze een leren bomberjack. Ze smijt haar tassen en helm op een stoel en zet haar zonnebril af.

“Hoe gaat het hier?”, vraagt ze onomwonden. “Goed”, zeggen we zoet in koor. Dan lachen we betrapt naar elkaar. In de weken die volgen zien Arne en ik elkaar regelmatig, al steekt hij niet onder stoelen of banken dat hij me soms irritant vindt als ik hem vraag naar zijn ervaringen als zwarte man in een witte omgeving. We rijden samen naar het strand voor een wandeling, eten kraakverse vis in IJmuiden, en hij maakt prachtige Ottolenghi-achtige gerechten voor me in zijn smetteloze keuken. Ik durf hem nauwelijks terug te vragen, zo verrukkelijk kan hij koken.

Pieter

We vertellen elkaar over onze jeugd, ons werk, onze liefdes. Nog niet zo lang geleden heeft hij een verhouding met een getrouwde vrouw verbroken. “Hoe dééd je dat?” vraag ik hem, “hoe kwam je over haar heen?” Ik denk aan Pieter. Pieter, mijn getrouwde man, op wie ik nu al zo lang verliefd ben, die ik al een jaar niet heb gezien, door corona en door het feit dat hij niet meer in Nederland woont. Pieter met wie ik te hooi en te gras verzengende appjes uitwissel en naar wie ik zo intens kan verlangen dat het letterlijk krampt in mijn borst.

“Gewoon”, zegt hij nonchalant. “Het had geen zin om in dat gevoel voor haar te blijven hangen. We hebben zelfs even een driehoeksverhouding gehad, maar dat werkte niet voor haar man, die was te jaloers. Dus heb ik er een streep onder gezet. En nu probeer ik iets op te bouwen met een vrouw die ontzettend graag woke wil zijn en op mij aan het oefenen is. Daar kan ik beter mijn energie in steken.”

En dan zoent hij me voorzichtig. Zijn lippen zijn onverwacht zacht en warm.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden