Tessel tindert: “Ik ben stapelverliefd, en dat maakt me stapelgek van angst” Beeld Libelle
Tessel tindert: “Ik ben stapelverliefd, en dat maakt me stapelgek van angst”Beeld Libelle

PREMIUM

Tessel: “Ik ben stapelverliefd, en dat maakt me stapelgek van angst”

Tessel spreekt af met Vos en die heeft het zwaar te pakken. Ze weet precies hoe hij zich voelt.

TesselLibelle

Ik heb al heel lang niks van mijn vriend Vos gehoord. Dat kan twee dingen betekenen: hij heeft zich depressief teruggetrokken in zijn burcht, of hij heeft een nieuwe scharrel die hij obsessief de hele dag op haar knieën dwingt waarna hij haar tegen zijn vleugel neemt.

Als ik hem app waar hij uithangt, krijg ik per ommegaande antwoord.

Tessel... Het is! Ik heb weer een vol hart. En nu ben ik ook weer angstig. Wat een drama.

Ik moet lachen. Niemand zo bindingsbang als Vos. Maar als hij écht verliefd wordt, en dat gebeurt maar zelden, dan slaat dat om in pure, onversneden verlatingsangst. Waar dat vandaan komt, snapt elk kind: zijn moeder lag haar leven lang ziekelijk op bed en ging dood toen Vos nog geen twintig was. Zijn vader keek nauwelijks naar hem om. Als Vos echt van een vrouw gaat houden, wil hij zich het liefst als een aapje aan haar vastklampen. Dat vindt die vrouw misschien aandoenlijk, maar op den duur niet sexy. En dan loopt het toch weer mis.

We spreken af op ons favoriete terras bij het restaurant in het park. Vos zit verzenuwd achter zijn koffie. Hij heeft een donkere vijfdagenbaard en zijn haar is lang.

“Wat zie jij er woest uit”, zeg ik.

“Dat vindt Dolores aantrekkelijk”, zegt hij.

Dan vertelt hij het hele verhaal. Dat hij haar heeft gevonden op Tinder. Ze hadden voor de eerste keer afgesproken in een café.

“Ik zag haar binnenkomen en ik wist: dit is ze.”

“Hoe zag je dat?” wil ik weten.

“Ze is klein en tenger en heeft lange donkere krullen. En ze heeft die blik... Verloren en verlegen en toch trots. Ik wilde haar meteen in mijn armen nemen.”

Hij zucht opnieuw.

Hij vertelt dat ze piano studeert aan het conservatorium.

“Ze stuurt me YouTube-filmpjes van haar lievelingsmuziek. Moet je horen.”

Hij haalt zijn telefoon uit zijn zak en laat me een filmpje zien waarop een droefgeestige vioolcantate van Schumann wordt gespeeld.

“Ze is ook verliefd”, zeg ik. “Wat is precies je probleem?”

‘Ik voel me aangeschoten wild. Soms denk ik dat ze van me houdt, soms twijfel ik daaraan. Waarom stuurt ze me Schumann in plaats van gewoon te zeggen dat ze voor altijd met mij wil? Waarom gaat het niet gelijk op met mijn gevoelens?”

“Schumann is haar sprakeloze liefdesverklaring”, zeg ik. “Gewoon niet te hard van stapel lopen.”

“Dat doe ik ook niet. De eerste keer hebben we een beetje gezoend, maar ik heb haar niet meegenomen naar mijn huis. Rustig opbouwen, dacht ik, dit is te mooi en te kostbaar. Ze is ook nog maar net weg bij haar ex, ik voel dat ze nog niet helemaal over hem heen is. Ze weet zelf niet goed of ze wel weer meteen zo’n heftige relatie wil. Maar de tweede keer hebben we gevreeën en dat was zo prachtig. Zo intens. Ze is blijven slapen.”

Ik weet dat Vos veel vrouwen in zijn bed heeft, maar ze mogen zelden blijven slapen.

“Wat is nu precies het probleem?” vraag ik opnieuw.

Vos kijkt benauwd. “Je kent me, Tessel, ik zou het liefst willen dat we elkaar de liefde verklaren, dat ze bij me komt wonen, dat zij op mijn piano studeert terwijl ik een beetje werk, en dat ze nooit meer weggaat.”

“Vos, je bent gek”, zeg ik. “Je kent haar drie weken! Je bent gewoon stapelverliefd en daarom zo onzeker.”

Ik denk aan Reinier. Op hem ben ik ook stapelverliefd. En dat maakt me af en toe ook stapelgek van angst.

“Eigenlijk is verliefd zijn een hel”, somber ik. “De hel en de hemel tegelijk.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden