PREMIUM

Tessel: “Ik ga Reinier niet bedriegen”

Tessel tindert Beeld Libelle
Tessel tindertBeeld Libelle

Pieter en ik appen die avond eindeloos heen en weer. Hij heeft vooral moeite met het feit dat we zo ‘georganiseerd’ onze partners om de tuin leiden. Hij heeft er wakker van gelegen, zegt hij. Werd er zelfs gedeprimeerd van.

TesselLibelle

Of ben ik nu een watje?

Nee je bent geen watje

Weet je waar ik ook bang voor ben? Dat het heerlijke seks is en jij en ik ons achteraf wat cheap voelen

Voor het gevoel achteraf ben ik ook bang, maar ik hoopte op een … ja, wat eigenlijk … een mooi romantisch geheim dat jij en ik in ons hart dragen als we weer huiswaarts gaan

Alleen is mijn angst dat ik het als een mooi geheim zou zien en dat het voor jou alleen maar een avontuurtje is. Snap je?

Ik snap het. Natuurlijk niet.

We gaan elkaar niet zien Pieter. En eigenlijk zeggen we tegen elkaar: nooit meer.

Zo, we hebben de knoop doorgehakt. Dat doet een beetje pijn. En het lucht op. Meer dan ik van tevoren had gedacht. Ik hoef nu niet te vrezen dat Pieter en ik elkaar zullen tegenvallen of mijn hoofd te breken over welke lingerie ik aan moet. En, last but not least, ik ga Reinier niet bedriegen. Lieve Reinier van vlees en bloed en niet als Pieter een fantoomliefde die alleen op de app bestaat.

En toch voel ik me baldadig en heb ik zin om met iemand ruzie te maken.

Ik bel mijn broer Michiel om te vragen wat hij en Carla met kerst gaan doen. “Dat weten we nog niet precies”, zegt hij ontwijkend.

“Dat kan ik me niet voorstellen”, zeg ik poeslief. “Het is al over een paar dagen Kerstmis. Jullie hebben vast plannen gemaakt. Met Maaike vermoed ik zo.”

“Als wij Maaike willen zien, dan gaan we Maaike zien. Daar hoef ik geen toestemming van jou voor te krijgen, toch?”

“Nee. Maar ik vind het wel ongelooflijk dat je partij voor haar kiest. Je hebt nauwelijks naar mijn kant van het verhaal geluisterd.”

“Je hebt haar geslagen”, zegt Michiel. “Daar kun je luchtig over doen, maar ik vind dat nogal wat.”

“Maar je weet niet eens waarom!”, roep ik wanhopig.

“Wat het ook is, je bent geen kind meer Tessel. Je kunt niet zomaar iemand slaan.”

“Het was niet zomaar”, probeer ik nog, maar Michiel maakt een einde aan het gesprek door te zeggen dat er iemand voor de deur staat.

Verbouwereerd staar ik naar mijn telefoon. Eigenlijk moet ik hard werken om de laatste klusjes te klaren, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Ik pak mijn tas en jas en fiets naar de stad om de laatste kerstcadeautjes te kopen voor Julie en Doris. Voor Door koop ik een witte, wollen trui en het laatste boek van Edouard Louis. Voor Juul nieuwe sloffen en een schilderijtje in haar lievelingswoonwinkel. Daarna trakteer ik mezelf op een waanzinnige regenjas die weliswaar in de uitverkoop is maar nog steeds ver boven mijn budget. Die heb ik verdiend na al deze ellende, zo sus ik mezelf. Net als het grote kerstboeket met amaryllissen.

Als ik thuiskom is het al donker. Ik draai de verwarming omhoog, schik de bloemen in een grote vaas en steek de kaarsjes aan. Dan haal ik uit de berging de kerststal die mijn lieve vader voor me heeft getimmerd toen ik honderd jaar geleden op kamers ging. Ik doe het stro in het stalletje, plant daarbovenop de os en de ezel. Niks leukers dan de kerststal inrichten. Dat vond ik al als kind en dat vind ik nog steeds. De devoot kijkende Jozef en Maria aan weerszijden van Jezus in zijn houten kribbetje, de herders, schaapjes en koningen drommend om de stal.

Zo, Kerstmis kan beginnen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden