PREMIUMTessel tindert

Tessel tindert: “‘Dit moet je niet doen, die man misbruikt je’, waarschuwt Sas”

Tessel tindert: “Ik ga een nacht met hem in een hotel …” Beeld Libelle
Tessel tindert: “Ik ga een nacht met hem in een hotel …”Beeld Libelle

Tessel vertelt over haar spannende plannen met Pieter, maar vriendin Sas ziet beren op de weg.

TesselLibelle

Sas kijkt me fronsend aan. Ze roert in haar latte met havermelk. “Zeg…” Ze schiet overeind.

“Tes, dit lachje van jou, dat ken ik. Toch niet die man, hoe heet-ie...?”

Ik knik van ja en houd mijn adem in.

“We gaan elkaar in Antwerpen zien.”

“En wat ga je daar met hem doen? Eten?”

“Ik ga een nacht met hem in een hotel…”

Nu wordt Sas boos. “Tes, ik kan je niet tegenhouden, maar dat moet je niet doen. Die man misbruikt je. Die wil gewoon neuken! En verder niks. Dat weet je toch! Daar ben je toch veel te goed voor?”

“Maar ik wil ook met hém neuken”, piep ik hulpeloos.

“Oké, ga dan maar naar Antwerpen. Maar op één voorwaarde: dat je je hart thuislaat. Dat je doet als een vent. Dat je alleen voor de seks gaat. Weet je nog hoe verliefd je op hem was? Het ging toen niet goed met je, weet je nog? Dat moet je niet meer laten gebeuren, Tes.”

Ik zwijg. Zo had ik het nog niet bekeken. Dat een weerzien met Pieter me niet alleen plezier en avontuur, maar ook verdriet kan brengen.

“Er is een groot verschil met toen: ik ben niet meer verliefd op hem”, zeg ik koppig.

Sas kijkt me sceptisch aan.

“Jij kunt seks en liefde niet scheiden.”

We rekenen onze koffie af bij de leuke barista. Buiten regent het. Sas omhelst me.

“Doe vooral wat je niet laten kunt. Maar ik heb je gewaarschuwd. In het vrouwenbrein werkt het zo dat je blijft verlangen naar méér, of naar nóg een keer. Mijn angst is dat je je gevoelsleven onnodig overhoopgooit.”

De rest van de dag laat het gesprek met Sas me niet los. Met mijn verstand weet ik dat ze gelijk heeft, maar mijn hart en mijn buik zeggen iets anders.

’s Avonds kook ik voor Maaike, die weliswaar een beetje is opgeknapt nu die enorme vleesboom eruit is, maar nog steeds niet fit is.

“Ik ben zo moe van het moe zijn”, zucht ze. “Ik wil uit eten, roken, drinken, dansen. Maar ik doe alleen maar slaapjes op de bank.”

Ik bekijk haar als ze aan het aanrecht nog een fles wijn openrukt. Ze is krom aan het groeien, zie ik. Maaike was vroeger een lange, magere sliert, altijd wat in elkaar gedoken, omdat ze zich schaamde voor haar lengte. Net als onze vader die meer dan één meter negentig was en volgens mijn moeder ook kromliep. Zelf liep ze rechtop; met kordate pas en opgeheven hoofd wandelde ze door het leven. Ze stuurde Maaike naar Mensendieck en klassiek ballet, en Maaike leerde kaarsrecht lopen. Maar nu is het weer helemaal mis, zie ik. Haar bovenrug is rond en haar hoofd steekt naar voren tussen haar opgetrokken schouders.

“Waarom ga je niet op yoga”, zeg ik. “Dat is goed voor je lijf en geest. En voor je houding, zou ma zeggen.”

“Ja”, zegt Maaike sip. “Het lijkt wel of ik een verdikking krijg in mijn nek en bovenrug. Een bochel. Dat kan toch niet op mijn leeftijd?” Maaike is eind vijftig. Ik heb geen idee of dat al kan. Ik raad haar aan het met haar huisarts te bespreken. Misschien moet ze een botscan krijgen. Lijdt ze wel aan osteoporose.

“Ik háát dit lichaam”, zegt ze woedend. “Eerst die vleesboom. Nu weer een bochel. Ik lijk wel tachtig.”

En dan kan ik me niet meer beheersen.

“Maaik, wat wil je nou? Je drinkt te veel, je eet slecht, je ligt dagen op de bank, je beweegt nooit. Je slaat signalen van je lijf in de wind. Ga eens een beetje voor jezelf zorgen.”

Ze kijkt me woedend aan.

“Donder op”, zegt ze. “Volmaakt zusje van me, dat het allemaal zo goed weet. Nu weet ik weer precies waarom ik zo’n intense hekel aan je heb. Donder alsjeblieft op.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden