PREMIUMTessel tindert

Tessel tindert: “Het bloed raast door mijn aderen en het wordt zwart voor mijn ogen”

Tessel tindert: “Het bloed raast door mijn aderen en het wordt zwart voor mijn ogen” Beeld Libelle
Tessel tindert: “Het bloed raast door mijn aderen en het wordt zwart voor mijn ogen”Beeld Libelle

Het leek eindelijk goed te gaan tussen Tessel en haar zus Maaike. Maar nu loopt het toch weer uit de hand.

TesselLibelle

Ik kijk naar Maaike, die bij het aanrecht staat met de fles in haar hand. Ik voel het bloed door mijn aderen razen, het wordt zwart voor mijn ogen. Ik haal uit en geef haar een klap. Gillend grijpt Maaike naar haar hoofd en duikt weg in de verste hoek van de keuken. Ik kijk naar haar. Het liefst zou ik haar aan haar haren door de kamer sleuren, zoals zij bij mij deed toen we kleine meisjes waren. Toen was ze groter en sterker dan ik. Nu zijn de rollen omgekeerd, nu voel ik me sterk en krachtig naast deze trillende oude vrouw. Een ijzeren kalmte daalt op me neer.

Ik pak mijn tas en telefoon en gris mijn jas van de kapstok. Door het donker en ijskoude motregen fiets ik het lange stuk naar huis, terwijl de gedachten door mijn hoofd malen. Nooit meer laat ik me door mijn grote zus vernederen. Nooit meer wil ik die minachtende blik zien. We hebben het geprobeerd om weer leuk en lief voor elkaar te zijn, maar het lukt ons gewoon niet. Er is te veel verkeerd gegaan in onze jeugd, waarin onze moeder ons zo tegen elkaar uitspeelde dat we voor eeuwig rivalen werden. We vervallen altijd weer in die oude patronen: zij hatelijk, ik driftig.

Als ik thuiskom heb ik zeven appjes van Maaike, waarin ze me met veel misbaar inwrijft dat ik haar heb mishandeld en dat ze aangifte gaat doen bij de politie voor huiselijk geweld. Ik moet lachen. Je doet je best maar, denk ik, hysterische heks. Ik app terug dat ik haar niet had moeten slaan, dat me dat spijt, maar dat ik me nooit meer door haar laat intimideren en vernederen. Daarna blijft ze appjes sturen, de ene nog valser en akeliger dan de andere. Ik blokkeer haar op mijn telefoon. Ik weet dat ik haar daar het meest mee tref.

Opeens voel ik me ziek. Ik maak een kruik en een grog met cognac en ga rillend naar bed. Mijn woede is gezakt, ik voel me nu vooral mateloos treurig. Waarom kunnen we niet gewoon zusjes zijn, desnoods alleen maar oppervlakkig gezellig, zoals in andere gezinnen? Waarom gaan we allebei altijd tot het uiterste?

Ik app mijn broer Michiel dat het weer mis is tussen Maaike en mij. Hij reageert niet.

Dan trek ik het dekbed over mijn hoofd en val in slaap.

Als ik vroeg in de ochtend wakker word, zie ik dat Michiel nog steeds niet heeft geantwoord. Wel heb ik een appje van Pieter, waarin hij vraagt of ik nog steeds oké ben met onze date. Ik reageer niet. Pieter kan me even niks schelen. Ons spannende afspraakje in Antwerpen lijkt opeens alleen maar een slecht, goedkoop plan.

Om acht uur bel ik Michiel. Hij neemt niet op. Een uurtje later probeer ik het nog eens. Nu krijg ik hem wel aan de telefoon. Zijn stem klinkt gehaast.

Ik begin met mijn relaas, maar hij onderbreekt me al na een paar zinnen. “Tessel, ik heb het verhaal gehoord van Maaike. Wat bezielt je om je zus, die net is geopereerd, in elkaar te slaan?”

Ik barst in lachen uit. “Is dat haar verhaal? Ik heb haar alleen maar een klap gegeven. Dat was een stomme actie van me, oké, maar zoals altijd haalde ze weer het bloed onder mijn nagels vandaan. Terwijl ik notabene dat hele rotstuk naar haar toe ben gefietst om voor haar te koken.”

“Ik weet niet wie ik moet geloven”, zegt Michiel korzelig. “En ik heb al helemaal geen zin om voor de zoveelste keer door jullie gebruikt te worden. Ik wil hier niet tussen staan, maar ik geloof dat ik nu toch voor Maaike kies. Aju.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden