Tessel tindert: “Ik vrij zo heerlijk met Reinier” Beeld Libelle
Tessel tindert: “Ik vrij zo heerlijk met Reinier”Beeld Libelle

PREMIUMTessel tindert

Tessel tindert: “Waarom denk ik aan Pieter, als ik zo heerlijk met Reinier vrij?”

Tessel heeft een afspraak met haar oude vlam Pieter, maar is daar erg zenuwachtig voor. Zal ze afzeggen?

TesselLibelle

Op de fiets naar huis moet ik opeens huilen. Waarom dit verlangen naar Pieter? Is het de spanning? De kick? Of toch dat heel bijzondere tussen ons? En stel nou dat ik me dat alleen maar verbeeld? Ik app hem over mijn tranen. Hij troost me, zegt dat ik altijd mag afzeggen, tot op het laatste moment.

Ook hij is zenuwachtig, merk ik. Nu we een serieuze afspraak hebben, met een tijd en een plaats, heeft hij opeens minder praatjes. Een weekend lang stuiteren de berichtjes vol twijfel, angst en verlangen over en weer.

Is het verlangen niet te groot? Misschien ontgoochelen we elkaar.

Ik dacht hetzelfde. Of eerlijker, ik dacht: val ik straks niet tegen?

Straks vallen we elkaar tegen.

Dan drinken we gewoon een glas wijn. Dat mag ook.

Dat mag ook.

Niks hoeft.

Misschien bak ik er niks van.

Misschien vind je me oud.

Of jij mij.

Bang dat ik ga ontgoochelen.

Neeee. Je gaat me ontroeren.

Misschien vrijen we prachtig.

Mooi en sensueel en stomend en lief en fijn en innig.

Ons geheim.

Onze geheime tuin.

De hele week denk ik aan Pieter. Aan wat ik aan moet. Of ik nieuwe lingerie zal kopen. Dat ik nog snel twee kilo moet afvallen. Of hij me niet oud zal vinden. Tussendoor denk ik aan Reinier. Ik begrijp mezelf niet. Ik vrij zo heerlijk met Reinier. Met de week gaat het beter tussen ons en gaan we meer van elkaar houden. Reinier is nuchter en weinig romantisch, terwijl Pieter precies weet hoe hij me moet laten smachten. En ik hem. We raken bij elkaar dezelfde duistere snaar.

Ik sus mijn geweten met wat Reinier me ooit vertelde over zijn Japanse vriendinnetje uit zijn studententijd. Eens in de zoveel jaar zien ze elkaar, “en dan moet je me niet vragen of we dan een kamer delen.” Ja dus, dat is duidelijk. Ik vroeg Reinier toen wat hij ervan zou vinden als ik een oude minnaar zou treffen. Hij haalde zijn schouders op. “Ik hoef het niet te weten, Tessel, maar ik zou het je gunnen.”

Op woensdag drink ik koffie met Sas in ons lievelingstentje. De barista is hooguit dertig, lang en draagt een bun en een baard. We flirten altijd schaamteloos met hem en hij met ons, twee oude taarten. Als we achter onze cappuccino zitten, vertelt Saskia over Ton, haar geliefde die een stuk ouder is. Hij kampt met hartproblemen en wacht al weken op een operatie. Saskia zucht. “Hij zit dus létterlijk in zijn stoel te wachten, van ’s morgens vroeg tot hij naar bed gaat. In een joggingbroek en met zijn sloffen aan. Zo verschrikkelijk sexy. Hij is een schat, echt ik houd van hem. Hij klaagt nooit, daar ligt het niet aan, maar ik kan hem wel schieten zo langzamerhand. Ik ben niet geknipt voor deze verpleegstersrol.”

Ik moet lachen. Saskia woonde tot haar vijftigste alleen, tot ze verliefd werd op Ton, hij halsoverkop ging scheiden en bij haar introk. Dat was in het begin reuze romantisch, nu is duidelijk de grootste lol eraf.

“Tja, Sas, dat hoort bij de liefde”, zeg ik streng. “For better and for worse. Je kan hem nu niet laten zitten.”

“Dat is ook helemaal niet wat ik wil”, verzucht ze. “Ik wil alleen niet een oude man die steunt en kreunt en wacht. We doen nooit meer leuke dingen.”

“Dat komt wel weer”, troost ik haar. “Na die operatie is hij vast weer het mannetje.”

We bestellen nog een koffietje bij de leuke barista.

En dan kan ik het opeens niet meer voor me houden.

“Zeg Sas. Luister. Je weet nooit wie ik over tien dagen ga zien.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden