PREMIUM

Tessel: “Wat zegt het over mij dat ik op beide mannen val?”

Tessel tindert Beeld Libelle
Tessel tindertBeeld Libelle

Het is veel te heet in de stad en daarom vraagt Tessel of ze bij Robert mag komen.

TesselLibelle

Huisje aan zee

Het is heet in de stad. Bloedheet. In mijn huis onder de dakramen stijgt de temperatuur tot boven de dertig graden. Ik app Robert die de hele zomer in zijn huisje aan zee zit of ik een dagje bij hem mag schuilen. Hij appt al snel terug dat ik welkom ben. De volgende dag pak ik mijn bikini in, mijn strooien hoed, een boek, een grote handdoek en mijn zonnebrand. Ik stap in de auto en rijd dwars door Noord-Holland naar hem toe. De lucht is strakblauw, in de weilanden staan koeien in groepjes bij de sloten, vergeefs verkoeling zoekend.

Nooit een korte broek

Als ik aankom, zit Robert aan de zijkant van zijn huis onder een parasol de krant te lezen. Hij draagt een zwart overhemd en een donkerblauwe linnen broek. Al stijgt het kwik richting 40 graden, je zult hem nooit aantreffen in een korte broek. Heel anders dan Reinier die ik kan uittekenen in zijn ouwe bermuda. Wat zegt dat over mij dat ik op beide mannen val? Ben ik ruimdenkend of schizofreen?

Zijn huis verraadt een hoop

Hij springt op als hij me ziet, begroet me met een zoen op mijn mond. Dan gaat hij omstandig aan de parasol trekken. Ik sla de poging om wat meer schaduw te creëren gade tot ik het niet meer kan aanzien. Niemand zo onhandig als Robert, en hij weet dat zelf gelukkig ook. Bewonderend kijkt hij toe hoe ik al rollend met de voet de parasol zó weet te manoeuvreren dat we er allebei lol van hebben. Dan gaat hij koffie voor me zetten. Ik loop achter hem aan en inspecteer tersluiks de keuken en de kamer. Tot mijn verrassing is de kamer opgeruimd en schoon. Op de schoorsteenmantel en op tafel liggen boeken en kranten netjes opgestapeld, nergens slingeren sokken of handdoeken. De keuken is ook verrassend schoon. Dat heb ik wel eens anders gezien. Als de vaat overstroomt in de gootsteen en de vloer onder je voeten plakt, is er meestal iets mis met hem. Te depressief. Of te manisch.

“Wat is het hier keurig, Robert.”

Robert draait zich om. “Natuurlijk”, zegt hij parmantig. “Het is hier niet groot, dus je moet de boel aan kant houden. Anders wordt het een bende. En ik heb een afwasmachine tegenwoordig, dat scheelt.”

Geen woord over Reinier

De dag verstrijkt in een aangenaam sloom tempo. Onder de parasol lees ik mijn boek, Robert maakt een vruchtensalade en ’s middags doe ik een dutje op de bank in de kamer waar door de open ramen een zoel briesje waait. Aan het einde van de dag eten we een salade en trekken we de rosé open die ik heb meegebracht. We praten over het werk, over mijn en zijn kinderen. Over Reinier heb ik het niet. Het is raar, ik ken Reinier nu al bijna een jaar, maar ik krijg het niet voor elkaar om Robert over hem te vertellen. Waarom eigenlijk niet, vraag ik me af. Wil ik de deur naar Robert openhouden?

Afkoelen in de zee

Tegen acht uur is het eindelijk iets afgekoeld. We lopen naar het strandje vijf minuten verderop. Het is er nog druk, mensen zitten onder een parasol, grote koelboxen tussen hen in. Een stel jongens en meiden met harde stemmen liggen half in de branding. Uit een speaker klinkt reggaemuziek. Twee mannen slaan met strakke harde slagen een bal naar elkaar. Hun gezichten zijn rood, hun schouders verbrand. Ik leg mijn hoed en handdoek op het zand en loop de zee in, steeds verder, tot ik de grond onder mijn voeten verlies en me omdraai. Drijvend op mijn rug volg ik een meeuw die langs de lavendelblauwe hemel vliegt. Dan duikt Robert proestend naast me op. Ik gil. Hij pakt me vast en zoent me. Ik voel zijn glibberige buik tegen de mijne, proef het zoute water op zijn lippen.

“Blijf je slapen?”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden