PREMIUM

Tessel: “‘Zo’n vrouw als jij uit Amsterdam is natuurlijk super onafhankelijk’, zegt hij spottend”

Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

Tessel gaat voor het eerst in bijna een jaar weer op een tinderdate.

TesselLibelle

Ik zit in de trein naar Hoorn. Ik draag sneakers en mijn nieuwe cameljas. Buiten jagen witte onstuimige wolken door de lucht, de landerijen liggen er kleumerig bij. Tegenover mij lachen twee pubers samen om een filmpje. Ik doe mijn mondkapje af en werk verstolen mijn lippen bij. Rode lipstick, lang niet meer gedragen, maar nu is het jachtseizoen weer geopend.

Voor de kiosk op het Stationsplein zie ik hem al om zich heen kijken, ik verschuil me achter een groepje giechelende meiden en neem hem snel in me op. Grijze krullen, jongensachtig figuur, donkerblauw jack, vale jeans. Mmm, eerste indruk niet slecht. Even later staan we tegenover elkaar. Toch weer spannend, mijn eerste tinderdate na bijna een jaar. Hij kijkt lachend in mijn ogen.

“Zo dame, helemaal uit Amsterdam afgereisd. Wat een eer.” Hij heeft een licht Noord-Hollands accent, zoals mijn moeder als ze wat emotioneel werd.

Hij had me uitgenodigd voor een stadswandeling door zijn mooie stadje, ik vond het weer eens wat anders dan een kopje koffie in een café. En in Hoorn was ik nog nooit geweest. Door schattige straatjes lopen we naar de Grote Kerk. Gerard vertelt onderweg honderduit. Over zijn stad, waar hij leraar is en in gemeenteraad heeft gezeten, over zijn dochter en zijn kleinzoontje van een half jaar. Hij is een jaar of tien ouder dan ik en vertelt opgewekt dat hij volgend jaar met pensioen kan.

“Schrikt je dat af?”, vraag hij als we met een kop koffie in een café zijn neergestreken.

Eerlijk gezegd wel, maar dat durf ik hem niet te vertellen. Een man die met pensioen gaat klinkt oud.

“Ik zoek een vrouw die ook veel vrije tijd heeft, zodat we samen leuke dingen kunnen gaan doen. Dagtochtjes, stedentripjes, reisjes…”

“Helaas, dan zit je bij mij niet goed. Ik vind mijn werk hartstikke leuk, en trouwens, ik kan nog helemaal niet met pensioen. Joh, ik ben nog veel te druk.”

Hij neemt me op. Zijn ogen lachen niet meer. “Zo’n vrouw als jij uit Amsterdam is natuurlijk super onafhankelijk”, zegt hij spottend. “Die heeft geen man nodig om haar te onderhouden. Vertel eens, waarom zit jij op Tinder als je eigenlijk geen tijd hebt voor een relatie?”

Zo, deze man is in zijn wiek geschoten.

“Omdat ik net als jij op zoek ben naar een mooie liefde”, zeg ik. “Maar ik hoef vervolgens niet elke minuut van mijn leven met die liefde te delen.” Het komt er wat snibbiger uit dan ik bedoelde. Maar djiezus, ik ken deze man nog geen uur, ik hoef me toch niet nu al te verantwoorden?

Hij staat op en rekent de koffie af. Buiten speelt de wind met mijn haar en zijn krullen. We kijken elkaar aan. “Wat gaan we doen?” zegt hij abrupt. “Scheiden hier onze wegen en ga jij weer terug naar de grote stad? Of maken we onze wandeling af?”

Ik laat me niet kennen en zeg dat ik graag de rest van Hoorn wil zien. We lopen naar het standbeeld van Jan Pieterzoon Coen en gaan daar op een bankje zitten. We kijken naar Coen.

“Jij Amsterdamse vindt dat natuurlijk een foute man. Van jou moet zeker dat standbeeld weg?”

Ik zeg dat van mij het beeld mag blijven, als je maar alle kanten van het verhaal vertelt. Dat Coen en de VOC rijkdommen vanuit Indië naar de Nederlanden brachten, maar dat voor die zaak wel talloze mensen zijn vermoord en uitgebuit.

“Ik hoor het al, hartstikke woke.”

Dan verlies ik mijn geduld.

“Waarom heb je me eigenlijk uitgenodigd als je zo’n hekel hebt aan vrouwen uit de grote stad? Man, je zit boordevol vooroordelen over mij.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden