Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

PREMIUMTessel

Tessel: “Zoveel onverhulde woede en kritiek heb ik zelden in een paar minuten over me heen gesmeten gekregen”

Na de plotselinge verbale sneer van Arne, weet Tessel niet hoe het verder moet met hem. Ze houdt hoop, maar is dat ook genoeg?

RedactieLibelle

Zwijgend loop ik naast Arne door het park. Mechanisch beginnen we aan ons volgende rondje. De man met de zakken brood is verdwenen, maar de eenden scharrelen nog rond in het gras op zoek naar de laatste kruimels.

Verliefd

Ik kijk opzij, naar zijn strakke gezicht, zijn kin is trots geheven, zijn vuist gebald. Ai, dit heb ik totaal verkeerd ingeschat. Arne die altijd een beetje koel en lauwtjes deed, die mij pestte met mijn zogenaamde wokeness - zou hij verliefd op mij zijn? Ik durf het niet te vragen. “Arne”, probeer ik nog eens, “je kunt van alles van me vinden. Dat ik een neuroot ben, en altijd veel te druk en ja, dat ik door mij agenda wordt geleefd, maar je kunt toch niet zeggen dat ik narcistisch ben en dat het leven alleen om mij draait? Ik stel altijd honderd vragen, ben geïnteresseerd in anderen, volgens mij ben ik super empathisch. Terwijl jij … Jij hebt nog nooit interesse mijn kinderen getoond.”

Hij versnelt driftig zijn pas. “Dat je mensen graag een kruisverhoor afneemt, wil nog niet zeggen dat je je echt in een ander wil verdiepen. Ik vraag me eerlijk gezegd af of jij dat wel kunt, je inleven in een ander.” Hij kijkt demonstratief op zijn horloge.

Geen zelfreflectie

Verbluft trek ik mijn arm uit de zijne. ‘’Ik ga me niet langer verdedigen’, zeg ik, ‘het lijkt het me beter als jij hier rechtdoor gaat en ik naar rechts. Dag Arne, het ga je goed.’ Ik sla lukraak een pad in dat naar een vijvertje leidt. Op een bankje laat ik me zakken. Mijn mond beeft, mijn hoofd tolt. Narcistisch, niet empathisch, geen zelfreflectie, nooit tijd … Zoveel onverhulde woede en kritiek heb ik zelden in een paar minuten over me heen gesmeten gekregen.

Ik kijk naar twee meisjes die elkaar in het water proberen te duwen. Het ene kind is fors en sterk, het andere is watervlug. Gillend en joelend duwen en ontwijken ze elkaar, soppend in de drassige waterkant. Verdoofd sta ik op en loop naar mijn fiets.

Gekwetst ego

Thuis zet ik een kopje thee. Ik merk dat mijn handen trillen. Zou Arne gelijk hebben? Ben ik zelfgenoegzaam? Egocentrisch? Maar hoe komt het dan dat ik dit nooit eerder heb geoord, nooit eerder hier tegenaan ben gelopen? Ik app mijn vriendin Lidy en vertel haar beknopt mijn verhaal. Ze appt meteen terug.

Tessel! – laat je niet gek maken door een man met een gekwetst ego!!! Dit heeft NIKS met jou te maken! En als jij hem superleuk had gevonden dan had je wellicht meer tijd voor hem ‘vrijgemaakt’. Yogaman toch? Hij heeft zijn kwetsende jargon goed op orde. Echt niet OK om dit bij jou te dumpen. Je hebt jezelf niks te verwijten. Laat hem niet onder je huid kruipen.

De opbeurende woorden van Lidy doen me goed. Maar ze nemen mijn onrust niet weg. Stel nou eens dat ik écht narcistische trekjes heb? Echte narcisten hebben dat toch ook niet door van zichzelf? Zou ik mezelf zo slecht kennen? Ik app ook Doris, mijn jongste dochter die nooit een blad voor haar mond neemt.

Vind jij dat ik narcistische trekjes heb?

Haha! Wie vertelt je dat?

Omdat ik het opeens enorm narcistisch van mezelf vind om hierover door te emmeren, antwoord ik niet.

Die nacht droom ik dat ik Mark Rutte moet interviewen. Mark luistert niet naar me, hij draait een dolgedraaid verhaal af. Opeens staan ook Arne en Pieter in het torentje. “Je bakt er helemaal niks van”, zegt Arne en steekt zijn neus hoogmoedig in de lucht. Ook Pieter schudt misprijzend het hoofd. “Laat mij maar”, zegt hij. “Jij kan dit niet, jij bent alleen maar met jezelf bezig.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden