Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Dit bewijst dat leuke cadeautjes niet duur hoeven te zijn!

Ben je nog op zoek naar een persoonlijk en creatief cadeautje? Deze originele fotokubus flans je zo in elkaar én hij blijft leuk want je kunt eindeloos foto’s wisselen.

Wat zijn Lifehacks?
Lifehacks zijn tips en trucs die je dagelijks leven makkelijker maken. Wij kunnen niet meer zonder.

Advertentie

Libelle TV
Libelle TV biedt inspiratie voor elke dag en vooral jouw dag. Bekijk dagelijks gratis de mooiste video’s en Libelle-programma’s die je raken.

LEES OOK:

Productie: MPG

creatief cadeau

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: “'Mag opa nu in mijn achterzak?' vraagt mijn zoon"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week maakt hij iets magisch van de dood van zijn vader.

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Niemand ziet hem, maar hij is er. Mijn vader woont tegenwoordig in een zilveren potje. Het potje is net iets groter dan een luciferdoosje.

Advertentie

Eng

In mijn jeugd heb ik vaak urnen in huiskamers zien staan, maar ik voelde er niets bij. Een urn is in feite een vaas voor bloemen die dood zijn en bloemen die dood zijn, gaan nooit meer bloeien. Althans, dat dacht ik. Ik was nog jong. Ik onderschatte de levensdrift van de dood. En ik onderschatte de verbeeldingskracht van mezelf. Ik vond urnen altijd een beetje eng. Net als dat ik kerken en honden eng vond. Kerken en honden vind ik nog steeds eng, maar voor urnen ben ik niet bang meer. Een urn is gewoon een vaas waarin je je herinneringen kunt laten bloeien.

Navelvergroting

De laatste tijd denk ik vaak aan een scène uit een van mijn favoriete boeken. In Birk van Jaap Robben, ligt de hoofdpersoon in bad en opeens komt zijn overleden vader uit de kraan. Hij dook diep in het water van het bad en kwam boven naast het eiland van mijn buik. Ik hielp hem met mijn wijsvinger omhoog en hield het eiland zo stil mogelijk. Languit lag hij te hijgen. Zijn twee voeten pasten naast elkaar in mijn navel.

Wat ik het laatste jaar heb geleerd is dat fantasie een vangnet kan zijn op de momenten dat je het gevoel hebt dat je van de aarde af aan het vallen bent. Fantasie is een gek iets. Mensen waarderen het als je klein bent, maar als je volwassen bent, is het hebben van fantasie een eenzame aandoening. De urn van mijn vader past niet in mijn navel. Ik heb het wel geprobeerd. Ik heb zelfs op de website van een plastisch chirurg gekeken of een navelvergroting een officiële ingreep is, maar ik kon het nergens vinden.

Geen interesse

Gisteren had ik een belangrijk sollicitatiegesprek en mijn vader zat rustig in de binnenzak van mijn nette jas. De jas hing aan een lege kapstok in een leeg kantoorpand. Toen het gesprek was afgelopen, pakte ik mijn jas van de kapstok en toen viel mijn vader op de grond. Als een knikker rolde hij over de betonnen vloer. De baas van het bedrijf, zag het potje rollen, maar zei niets. Hij wist niet wat hij moest zeggen. “Dit is mijn vader”, zei ik, toen ik het potje van de grond plukte. De man wist nog steeds niet wat hij moest zeggen. “Maak je niet druk. Hij heeft totaal geen interesse in de functie.”

Cajunkruiden

Soms staat mijn vader op het aanrecht als ik sta te koken. Hij is precies even groot als het zoutvaatje.

“Wat ga je vandaag maken, jongen?” vraagt ie dan.

“Iets met kabeljauw en prei en courgette.”

“Dat kookte je nooit voor me toen ik er nog was.”

“Ik ben gezonder gaan leven, ouwe.”

“Hoe bedoel je gezond? Je bent tegen een urn aan het praten.”

“Als je zo gaat doen, zet ik je straks in het kruidenrek naast het busje Cajunkruiden.”

“Nee, ik haat Cajunkruiden. Sorry, ik neem alles terug.”

Altijd wakker

Het fijne aan urnen is dat ze nooit slapen. Urnen zijn altijd wakker. Ze staan voor je klaar als je ze nodig hebt.

Ik sta in de badkamer en mijn vader staat in de wasbak. Hij staat op een omgekeerde beker, zodat hij niet nat wordt.

“Wanneer ga je je baard trimmen, jongen? Je baard is te lang.”

“En jouw leven was te kort.”

“Dat zeker, maar ik ben niet meer verdrietig. Ben jij verdrietig?”

“Ik ben blij dat ik verdrietig ben en ik ben verdrietig dat ik blij ben. Begrijp je, pa?”

“Ik heb je nooit begrepen. Ik heb alleen je eerste boek gelezen.”

“Waar ging mijn eerste boek dan over?”

“Alsof ik dat niet zou weten, jongen. Jouw eerste boek ging over een slechtziende ijzersmid in de Eerste Wereldoorlog.”

“Haha, je bent zo’n sukkel.”

Broekzak

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Mijn zoon loopt naast me. De zon is met haar stralen de bladeren van de bomen aan het blonderen. Een oude vrouw laat haar hondje uit. Een jongen en een meisje zitten op een bankje. Ze eten druiven en delen een krant.

“Mag opa nu in mijn achterzak?” vraagt mijn zoon. Ik geef het potje aan hem. Het is prachtig om te zien hoe mijn zoon met de dood van mijn vader omgaat. Ook hij maakt er iets magisch van. Zijn opa is weg, maar hij begrijpt dat dingen pas echt weg zijn als je met zoeken stopt. Mijn zoon loopt door het park met mijn vader in de achterzak van zijn spijkerbroek.

“Ik voel dat opa heel blij is,” zegt hij.

“Zeker, en jij kan dat weten.”

“Hoe bedoel je, pap?”

“Jij kende opa echt heel goed. Echt heel, heel, heel goed. Jij kende opa als je broekzak.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: “'Mag opa nu in mijn achterzak?' vraagt mijn zoon"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week maakt hij iets magisch van de dood van zijn vader.

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Niemand ziet hem, maar hij is er. Mijn vader woont tegenwoordig in een zilveren potje. Het potje is net iets groter dan een luciferdoosje.

Advertentie

Eng

In mijn jeugd heb ik vaak urnen in huiskamers zien staan, maar ik voelde er niets bij. Een urn is in feite een vaas voor bloemen die dood zijn en bloemen die dood zijn, gaan nooit meer bloeien. Althans, dat dacht ik. Ik was nog jong. Ik onderschatte de levensdrift van de dood. En ik onderschatte de verbeeldingskracht van mezelf. Ik vond urnen altijd een beetje eng. Net als dat ik kerken en honden eng vond. Kerken en honden vind ik nog steeds eng, maar voor urnen ben ik niet bang meer. Een urn is gewoon een vaas waarin je je herinneringen kunt laten bloeien.

Navelvergroting

De laatste tijd denk ik vaak aan een scène uit een van mijn favoriete boeken. In Birk van Jaap Robben, ligt de hoofdpersoon in bad en opeens komt zijn overleden vader uit de kraan. Hij dook diep in het water van het bad en kwam boven naast het eiland van mijn buik. Ik hielp hem met mijn wijsvinger omhoog en hield het eiland zo stil mogelijk. Languit lag hij te hijgen. Zijn twee voeten pasten naast elkaar in mijn navel.

Wat ik het laatste jaar heb geleerd is dat fantasie een vangnet kan zijn op de momenten dat je het gevoel hebt dat je van de aarde af aan het vallen bent. Fantasie is een gek iets. Mensen waarderen het als je klein bent, maar als je volwassen bent, is het hebben van fantasie een eenzame aandoening. De urn van mijn vader past niet in mijn navel. Ik heb het wel geprobeerd. Ik heb zelfs op de website van een plastisch chirurg gekeken of een navelvergroting een officiële ingreep is, maar ik kon het nergens vinden.

Geen interesse

Gisteren had ik een belangrijk sollicitatiegesprek en mijn vader zat rustig in de binnenzak van mijn nette jas. De jas hing aan een lege kapstok in een leeg kantoorpand. Toen het gesprek was afgelopen, pakte ik mijn jas van de kapstok en toen viel mijn vader op de grond. Als een knikker rolde hij over de betonnen vloer. De baas van het bedrijf, zag het potje rollen, maar zei niets. Hij wist niet wat hij moest zeggen. “Dit is mijn vader”, zei ik, toen ik het potje van de grond plukte. De man wist nog steeds niet wat hij moest zeggen. “Maak je niet druk. Hij heeft totaal geen interesse in de functie.”

Cajunkruiden

Soms staat mijn vader op het aanrecht als ik sta te koken. Hij is precies even groot als het zoutvaatje.

“Wat ga je vandaag maken, jongen?” vraagt ie dan.

“Iets met kabeljauw en prei en courgette.”

“Dat kookte je nooit voor me toen ik er nog was.”

“Ik ben gezonder gaan leven, ouwe.”

“Hoe bedoel je gezond? Je bent tegen een urn aan het praten.”

“Als je zo gaat doen, zet ik je straks in het kruidenrek naast het busje Cajunkruiden.”

“Nee, ik haat Cajunkruiden. Sorry, ik neem alles terug.”

Altijd wakker

Het fijne aan urnen is dat ze nooit slapen. Urnen zijn altijd wakker. Ze staan voor je klaar als je ze nodig hebt.

Ik sta in de badkamer en mijn vader staat in de wasbak. Hij staat op een omgekeerde beker, zodat hij niet nat wordt.

“Wanneer ga je je baard trimmen, jongen? Je baard is te lang.”

“En jouw leven was te kort.”

“Dat zeker, maar ik ben niet meer verdrietig. Ben jij verdrietig?”

“Ik ben blij dat ik verdrietig ben en ik ben verdrietig dat ik blij ben. Begrijp je, pa?”

“Ik heb je nooit begrepen. Ik heb alleen je eerste boek gelezen.”

“Waar ging mijn eerste boek dan over?”

“Alsof ik dat niet zou weten, jongen. Jouw eerste boek ging over een slechtziende ijzersmid in de Eerste Wereldoorlog.”

“Haha, je bent zo’n sukkel.”

Broekzak

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Mijn zoon loopt naast me. De zon is met haar stralen de bladeren van de bomen aan het blonderen. Een oude vrouw laat haar hondje uit. Een jongen en een meisje zitten op een bankje. Ze eten druiven en delen een krant.

“Mag opa nu in mijn achterzak?” vraagt mijn zoon. Ik geef het potje aan hem. Het is prachtig om te zien hoe mijn zoon met de dood van mijn vader omgaat. Ook hij maakt er iets magisch van. Zijn opa is weg, maar hij begrijpt dat dingen pas echt weg zijn als je met zoeken stopt. Mijn zoon loopt door het park met mijn vader in de achterzak van zijn spijkerbroek.

“Ik voel dat opa heel blij is,” zegt hij.

“Zeker, en jij kan dat weten.”

“Hoe bedoel je, pap?”

“Jij kende opa echt heel goed. Echt heel, heel, heel goed. Jij kende opa als je broekzak.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Oenofobie is de angst voor wijn: dít is alles wat je wilt weten (of juist niet) over deze fobie

Wijnliefhebbers kunnen het zich haast niet voorstellen, maar het bestaat echt: je kunt bang zijn voor wijn. Deze aandoening wordt ook wel oenofobie genoemd. Maar waar ben je dan specifiek bang voor?

Er zijn tal van fobieën waar je al een keer van hebt gehoord. Zo ben je bij claustrofobie bang voor afgesloten ruimtes, bij hypochondrie bang om ernstig ziek te worden en bij arachnofobie bang voor spinnen. Dit zijn de meest voorkomende fobieën bij vrouwen. Maar van de angst voor wijn heb je waarschijnlijk nog nooit gehoord.

Advertentie

Dít is alles wat je wilt weten over oenofobie, de angst voor wijn.

Waar ben je bang voor?

Mensen die last hebben van deze angst, zijn bang dat ze moeten overgeven wanneer ze wijn drinken. Verder hangt oenofobie vaak samen met de angst om dronken te worden en de controle te verliezen. Symptomen zijn versnelde hartkloppingen en kortademigheid. Deze klachten kunnen al opzetten als ze een glas wijn of een fles op tafel zien staan of als er een restje op tafel is geknoeid. Dit zorgt ervoor dat het drinken van wijn voor deze mensen is uitgesloten. Vreselijk, toch?

Hoe ontstaat oenofobie?

De katers zijn vaak onvermijdelijk na het drinken van wijn, dus als je er zo over nadenkt, is de angst voor wijn helemaal niet zo gek. Al zou je dan ook een angst voor bier of sterke drank moeten hebben. Sommige experts suggereren dan ook dat angst voor wijn kan voorkomen bij mensen die een nare ervaring hebben gehad met wijn in hun verleden.

Al zijn er ook mensen die bang zijn voor alle soorten alcohol. Die fobie wordt methyfobie genoemd. Zij hebben een angst ontwikkeld voor alcohol in het algemeen en vermijden daarom feestjes en sociale geleden waar vaak alcohol bij komt kijken. Alleen bang voor bier? Dan heb je last van zythofobie.

Wat kun je ertegen doen?

Eigenlijk geldt voor alle fobieën hetzelfde advies:

Vertrouwenspersoon

Ten eerste is het verstandig om een vertrouwenspersoon te vinden bij wie je alles kwijt kan. Leg uit waar je last van hebt. Vaak wordt de angst al wat minder als je erover kunt praten. De stress wordt alleen maar groter als je het probleem opkropt. Schaam je niet, iedereen is wel ergens bang voor.

Angst onder ogen komen

Verder is het goed om je angst onder ogen te komen. Hierdoor wordt de angst alleen maar minder. Zorg er wel voor dat het je niet té veel stress oplevert. Het is wel goed om te weten dat de angst meestal na 60 à 90 minuten vanzelf minder wordt. Even doorbijten dus! Schrijf eventueel geruststellende en positieve dingen op een dagboekje. Deze dingen vergeet je vaak in stressvolle situaties, terwijl ze juist voor afleiding en ontspanning kunnen zorgen.

Contact zoeken met je huisarts

Werkt dit niet, dan kun je altijd nog contact zoeken met je huisarts, praktijkondersteuner GGZ, een psycholoog of psychotherapeut. Met je behandelaar kun je gesprekken voeren over je angst. Hij of zij helpt je te onderzoeken waar de angst precies vandaan komt, zodat ze advies kunnen geven om ervan af te komen.

Daphne Deckers: “Ik heb nog nooit een wijntje gedronken”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Let it wine, Mnm. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Oenofobie is de angst voor wijn: dít is alles wat je wilt weten (of juist niet) over deze fobie

Wijnliefhebbers kunnen het zich haast niet voorstellen, maar het bestaat echt: je kunt bang zijn voor wijn. Deze aandoening wordt ook wel oenofobie genoemd. Maar waar ben je dan specifiek bang voor?

Er zijn tal van fobieën waar je al een keer van hebt gehoord. Zo ben je bij claustrofobie bang voor afgesloten ruimtes, bij hypochondrie bang om ernstig ziek te worden en bij arachnofobie bang voor spinnen. Dit zijn de meest voorkomende fobieën bij vrouwen. Maar van de angst voor wijn heb je waarschijnlijk nog nooit gehoord.

Advertentie

Dít is alles wat je wilt weten over oenofobie, de angst voor wijn.

Waar ben je bang voor?

Mensen die last hebben van deze angst, zijn bang dat ze moeten overgeven wanneer ze wijn drinken. Verder hangt oenofobie vaak samen met de angst om dronken te worden en de controle te verliezen. Symptomen zijn versnelde hartkloppingen en kortademigheid. Deze klachten kunnen al opzetten als ze een glas wijn of een fles op tafel zien staan of als er een restje op tafel is geknoeid. Dit zorgt ervoor dat het drinken van wijn voor deze mensen is uitgesloten. Vreselijk, toch?

Hoe ontstaat oenofobie?

De katers zijn vaak onvermijdelijk na het drinken van wijn, dus als je er zo over nadenkt, is de angst voor wijn helemaal niet zo gek. Al zou je dan ook een angst voor bier of sterke drank moeten hebben. Sommige experts suggereren dan ook dat angst voor wijn kan voorkomen bij mensen die een nare ervaring hebben gehad met wijn in hun verleden.

Al zijn er ook mensen die bang zijn voor alle soorten alcohol. Die fobie wordt methyfobie genoemd. Zij hebben een angst ontwikkeld voor alcohol in het algemeen en vermijden daarom feestjes en sociale geleden waar vaak alcohol bij komt kijken. Alleen bang voor bier? Dan heb je last van zythofobie.

Wat kun je ertegen doen?

Eigenlijk geldt voor alle fobieën hetzelfde advies:

Vertrouwenspersoon

Ten eerste is het verstandig om een vertrouwenspersoon te vinden bij wie je alles kwijt kan. Leg uit waar je last van hebt. Vaak wordt de angst al wat minder als je erover kunt praten. De stress wordt alleen maar groter als je het probleem opkropt. Schaam je niet, iedereen is wel ergens bang voor.

Angst onder ogen komen

Verder is het goed om je angst onder ogen te komen. Hierdoor wordt de angst alleen maar minder. Zorg er wel voor dat het je niet té veel stress oplevert. Het is wel goed om te weten dat de angst meestal na 60 à 90 minuten vanzelf minder wordt. Even doorbijten dus! Schrijf eventueel geruststellende en positieve dingen op een dagboekje. Deze dingen vergeet je vaak in stressvolle situaties, terwijl ze juist voor afleiding en ontspanning kunnen zorgen.

Contact zoeken met je huisarts

Werkt dit niet, dan kun je altijd nog contact zoeken met je huisarts, praktijkondersteuner GGZ, een psycholoog of psychotherapeut. Met je behandelaar kun je gesprekken voeren over je angst. Hij of zij helpt je te onderzoeken waar de angst precies vandaan komt, zodat ze advies kunnen geven om ervan af te komen.

Daphne Deckers: “Ik heb nog nooit een wijntje gedronken”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Let it wine, Mnm. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien