null Beeld

De dag nadat – Ik een zelfmoordpoging deed

Hier kun je lezen hoe het verderging nadat Marielle (49) een zelfmoordpoging deed. "Ik heb nog een lange weg te gaan."

Marielle worstelde al tijden met psychische problemen en zag zelfdoding als haar enige uitweg. "Toen ik wakker werd, besloot ik: dit is mijn laatste dag. Mijn dochters zijn het huis uit en mijn 10-jarige zoon zou na schooltijd naar zijn oma gaan. Hij zou me niet vinden, dat was het belangrijkste. En of hij wel zonder me zou kunnen, daar maakte ik me geen zorgen over. Hij kon toch altijd beter met zijn vader overweg dan met mij. Ik maakte een playlist voor mijn uitvaart, bleef Marcel berichtjes sturen dat ik lekker thuis in de weer was en bracht een bezoek aan de fysiotherapeut om geen argwaan te wekken. De afspraak voor die week erop schreef ik niet meer in mijn agenda. Dan zou ik er toch niet meer zijn."

In paniek

Ze stak de barbecue aan in hun afgesloten schuur, maar net toen ze wegzakte kwam haar man Marcel thuis. Hij sleepte haar in paniek de schuur uit en belde een ambulance. "Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ik geen grote hoeveelheid giftige stoffen had binnengekregen. Het psychische hulptraject werd in gang gezet en nadat ik de psychiater beloofde dat ik het niet weer zou doen, mocht ik naar huis. ’s Avonds in bed voelde ik de behoefte om dicht tegen Marcel aan te kruipen. Hij liet het toe en we bleven uren zo liggen. Zijn lijf voelde warm en hij fluisterde: ‘Ik laat je toch niet gaan’. Hoe moet ik nu verder, vroeg ik me af."

Een jaar later

“Redelijk, zou ik zeggen als je me vroeg hoe het met me gaat. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik mezelf van het leven probeerde te beroven en ik heb nog een lange weg te gaan.”

Pieken en dalen

“Na mijn opname in het ziekenhuis ben ik doorgestuurd naar een psychiater. Ik ben daar in behandeling gegaan en kreeg antidepressiva voorgeschreven. Daar ben ik inmiddels wel weer mee gestopt, want ik vond dat ik door de medicatie een heel vlak persoon werd. Dan liever pieken en dalen. Zo'n dal beleefde ik een aantal maanden geleden. Na een vervelende aanvaring op een feestje ben ik op de terugweg bij de snelweg gestopt. Ik heb daar lang gestaan met de gedachte om de weg op te lopen. Toch deed ik niets, omdat ik tegelijkertijd ook besefte hoeveel verdriet ik mensen daarmee zou doen."

Een maatje

“In november vorig jaar hebben we een hond gekregen: Sheila. Een prachtige herdershond die niet alleen mijn maatje is, maar ook mijn bewaakster. Ze geeft me een duidelijk doel in mijn leven, iemand om voor te zorgen. Ik geniet er echt van om met haar naar het strand te gaan, ze geeft me heel veel warmte."

Karakter

"Ik denk niet dat ik ooit helemaal van mijn suïcide gedachten afkom. Ik moet accepteren dat dit bij mijn karakter hoort en ik ben vastberaden om toch alles uit het leven te halen. Mijn glas is niet halfleeg, het is halfvol. Dat is mijn houvast.”

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden