null Beeld

Doremieke (41) brak haar zwangerschap af

Doremieke (41) was ontzettend blij toen ze zwanger bleek van haar tweede kindje, maar er was ook meteen een onheilspellend voorgevoel. Uit een vlokkentest bleek dat haar ongeboren kind het syndroom van Down had. Zij en haar man besloten de zwangerschap af te breken.  

Online redactie Libelle

In Libelle's rubriek De dag nadat vertelt ze haar verhaal.

“Ik zit op bed met mijn dochtertje van bijna twee als mijn man Tom binnenkomt met het ontbijt. Een papfles voor Charlotte, koffie en yoghurt met muesli voor onszelf. We kletsen en spelen met onze dochter, willen niet al te emotioneel zijn waar zij bij is. Maar als Tom Charlotte even later naar de crèche brengt, grijpen de emoties me weer naar de keel. Terwijl ik de deken ver over mijn hoofd trek, moet ik denken aan onze huwelijksreis, nu bijna drie maanden geleden. Toen ik daar op Curaçao niet ongesteld werd, wist ik het al bijna zeker: ik was weer zwanger! We waren ontzettend blij: Charlotte zou een broertje of zusje krijgen. Wel had ik al snel een onheilspellend voorgevoel. Ik had veel weerstandsproblemen en kwakkelde de eerste weken met mijn gezondheid. Later kwam daar ook bloedverlies bij. Toch wezen de echo’s bij de verloskundige steeds uit dat met de baby alles in orde was. Totdat ik met twaalf weken een combinatietest kreeg en er een verdikte nekplooi op de foto’s te zien was. Die zou weleens kunnen wijzen op een syndroom, misschien wel het syndroom van Down. Er volgde een vlokkentest en drie dagen later kwam de uitslag: ons kindje had inderdaad het downsyndroom. Een bevestiging van mijn gevoel, maar toch was het een mokerslag. Alsof de grond onder onze voeten wegzakte."

Vasthouden

"Ik lig diep onder de deken als mijn ouders op de stoep staan, ze zijn overgekomen uit het buitenland. Mijn moeder heeft aangeboden om de komende dagen mijn kraamverzorgster te zijn, ontzettend lief. Ik ben tenslotte toch bevallen gisteren. Het ziekenhuis adviseerde me om nog een paar dagen bedrust te houden en zes tot acht weken thuis te blijven. Terwijl mijn vader en mijn man klusjes in huis gaan doen om hun gedachten te verzetten, komt mijn moeder op de rand van het bed zitten met een kop thee. Ik vertel over gisteren, de geboorte van Esmée. Over hoe mooi ze was, piepklein – ze paste op mijn hand - maar helemaal af. Met vijftien weken werd de bevalling opgewekt, niet lang nadat we hadden besloten de zwangerschap af te breken. Het was de vraag of we Esmée nog levend zouden zien, maar ze had de weeënstorm niet overleefd. We mochten haar vasthouden, urenlang, totdat we er klaar voor waren om haar te laten gaan. Het was zo onwerkelijk. Behalve heel veel verdriet voelde ik ook trots. Esmée had mij opnieuw moeder gemaakt. We hadden haar uiteindelijk in een klein kistje gelegd, met een doekje en een knuffel van haar grote zus. Ik kón het haast niet, het deksel op het kistje leggen en haar achterlaten in het ziekenhuis. Dat moment was hartverscheurend. ‘Dag lieve Esmée, tot snel’, heb ik tegen haar gezegd."

Voorgevoel

"Ik blijf de hele middag in bed liggen en slaap veel terwijl mijn moeder het huis opruimt, boodschappen doet en het avondeten maakt. Tussen het slapen door reageer ik op de lieve berichtjes van familie en vrienden. Telefoontjes beantwoord ik niet, ik kan er nog niet over praten. Gisteren hebben we vanuit het ziekenhuis familie en veel vrienden een berichtje van Esmées geboorte en overlijden gestuurd. Sommige mensen wisten nog niet eens dat ik zwanger was. Vanwege mijn slechte voorgevoel hadden we lang gewacht met het nieuws wereldkundig maken."

Tekst gaat verder onder video.

VIDEO: Spiritueel vlogger Manon legt uit hoe je een betere luisteraar wordt.

Omhelzen

"Aan het eind van de middag kleed ik me aan en loop voorzichtig naar beneden - gelukkig heb ik lichamelijk vrij weinig last van de bevalling. Het is een drukte van belang. Mijn twee zusjes zijn gearriveerd, samen met hun mannen en kinderen, en ook mijn schoonouders zijn er. Ik vind het fijn om mijn zusjes te omhelzen en met ze te praten, maar al snel vlucht ik weer naar boven, mijn bed in. Al die drukte kan ik momenteel niet goed hebben. Even later komt mijn moeder me een wokgerechtje met kip en noedels brengen."

Foto's

"Die avond scroll ik nog eens door de foto’s op mijn telefoon. We hebben gisteren heel veel foto’s van Esmée gemaakt. Ik zie eigenlijk geen kenmerken van Down bij haar. Vaak schijn je het te kunnen zien aan de handjes en voetjes, Esmée had alleen een behoorlijk dikke nek. Zouden ze een fout hebben gemaakt, schiet heel even door me heen. Was Esmée misschien toch gezond? Tegelijkertijd weet ik dat dat niet zo is. Eigenlijk wisten we meteen toen we het slechte nieuws hoorden dat we de zwangerschap wilden afbreken. We zijn allebei niet meer de jongste, en voor een kind met dit syndroom moet je een leven lang zorgen. Zelfs met een Downer die het goed doet, loop je de deur van het ziekenhuis plat. Ik had waarschijnlijk moeten stoppen met werken, terwijl ik juist zoveel voldoening haal uit mijn werk. Rationeel sta ik voor honderd procent achter onze beslissing, emotioneel voelt het anders. Leeg. Intens verdrietig. Esmée zal voor altijd bij ons blijven horen, ze zal altijd het kleine zusje van Charlotte blijven. We hebben haar laten komen om haar te laten gaan. Het is goed zo, besef ik als ik die avond – doodop - weer in een diepe slaap wegzak."

Benieuwd hoe het nu met Doremieke gaat? Je leest het hier.

LEES OOK:

Interview: Krista Izelaar. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden