null Beeld

Elle van Rijn: “Mijn tweede scheiding zag ik niet aankomen”

Ze schreef er het scenario voor én speelt de hoofdrol in 'Over Eva', de nieuwe dagelijkse soap op Libelle TV. Over liefde, geheimen, kinderen die uit huis gaan en moeders die eenzaam zijn. Elle: “Alles wat mij bezighoudt, probeer ik erin te verwerken.” 

Online redactie Libelle

Lees hier het nieuwste interview met Elle van Rijn over het boek De Creche >

De lijnen van haar leven zijn bekend: Elle van Rijn (49) heeft twee kinderen, David (19) en Feline (17), van reclameman Victor Neyndorff. Ze verliet hem voor regisseur/producent Kaja Wolffers, met wie ze dochters Helena (11) en Katelijne (7) kreeg. Na acht jaar strandde dat huwelijk en kreeg ze een burn-out. Nu is er sinds vier jaar een nieuwe liefde, de van oorsprong Italiaanse zakenman Nicola Villa. “Zoals mijn kinderen zo mooi zeiden: ‘Mama, dit is de eerste echte man-man.’ Die anderen waren toch nog een beetje jongens. Hij heeft ook man-man-vrienden. En hij is heel slim, ik houd van slimme mannen.”

Knap en blond

Elle van Rijn heeft een ultralicht imago. Dat heeft ze weleens teruggelezen in recensies van haar boeken. Maar zoals dat gaat met zulke imago’s: ze hebben vaak meer met een knap, blond uiterlijk te maken dan met de werkelijkheid. In werkelijkheid is Elle schrijfster van negen boeken, die zonder uitzondering lovend zijn ontvangen. Ze is actrice, heeft de toneelschool in Maastricht gedaan en speelde onder andere bij het Noord-Nederlands Toneel, in series als SamSam, Dokter Tinus en Cruijff en in films als Liever verliefd. Ze schrijft scenario’s en samen met Marion Pauw schreef ze het script voor de thrillerserie Vlucht HS13, die vorig seizoen op NPO3 een groot succes was. En nu is er Over Eva, een dagelijkse soap op Libelle TV waar Elle het scenario voor schreef en zelf de titelrol in vertolkt.

Coma

Ze gaat aan haar grote keukentafel zitten, die plaats biedt aan een bont gezin met zes kinderen (die van haar en de twee zoons van Nicola), pakt een stroopwafel en vertelt. “Eva is een vrouw van mijn leeftijd, die haar oudste zoon wegbrengt naar Utrecht waar hij gaat studeren. Ze rijdt terug, enigszins geëmotioneerd, de telefoon gaat en als ze die opneemt, rijdt er een vrachtwagen tegen haar auto aan.” Vanaf dat moment ligt Eva in coma en komen haar man, kinderen, vriendinnen en haar moeder steeds langs om haar dingen te vertellen. “Ze gebruiken haar als een soort biechtstoel om te vertellen wat er allemaal speelt. Zo heeft haar man een relatie met een van haar beste vriendinnen, haar moeder blijkt dodelijk eenzaam en haar zoon drinkt te veel. Maar wat ze niet weten, is dat Eva alles kan horen. De kijker weet dat wel, want je hoort haar gedachten. En zo leren we Eva ook beter kennen. Toen we het script hadden geschreven, zei Bart Oudshoorn, de regisseur: ‘Ik moet steeds aan jou denken als het over Eva gaat.’ Ik had toevallig net bedacht dat ik zelf weer eens wilde spelen. Schrijven is superleuk, maar soms mis ik de interactie en het werken in zo’n team. Dus toen ben ik die rol gaan spelen.”

Empty nest

Er zijn veel parallellen tussen Elle en Eva. “Ik ben natuurlijk niet voor niets gevraagd om dit te schrijven. Ik lijk op de doelgroep. Ik heb oudere én jongere kinderen. Mijn oudste zoon David is net gaan studeren. Ik heb hem precies zo weggebracht naar Utrecht, dat is uit het leven gegrepen. Alleen heb ik gehuild.” Of we het over de duvel hebben, gaat haar telefoon. Het is David. “Hi schatje”, zegt Elle, en meteen daarop met een lach: “Ach lieverd, ik mis jou ook.” “Ik kan niet anders zeggen,” zegt ze als ze even later heeft opgehangen, “we hebben een heel goede band. En natuurlijk mis ik hem, maar als je gescheiden bent, ben je daar wel aan gewend. Hij heeft ook een jaar in Amerika gewoond en twee jaar bij zijn vader in Amsterdam. Dat verdriet heb ik al gehad, dus ik heb niet zo’n last van dat empty nest syndroom. Verder heb ik net als Eva een groep vriendinnen. Ook al ben ik vaak verhuisd en heb ik vaak opnieuw moeten beginnen, ik heb ook vriendinnen voor het leven.”

Oprechtheid

Twee van haar kinderen, David en Helena, spelen mee in de serie. “Helena heeft al vaker geacteerd, zij heeft ook echt die ambitie. Toen ze kleiner was, zei ze eens: ‘Mama, ik ben zo benieuwd hoe het is om mijn vriendinnetje Carmen te zijn, en om dan het kind van Carmens moeder te zijn. Ik vind jou heel lief hoor, maar ik wil gewoon weten hoe het is om daar op te groeien.’ Dat is precies wat ik ook altijd had. Wat mij het meest interesseert, is mensen. Wat drijft ze? Hoe werkt het tussen mensen? Ik probeer wat mij bezighoudt, te verwerken in mijn werk. En dat gaat eigenlijk altijd over thema’s als: wat is oprechtheid, wanneer ben je nog eerlijk en wanneer begint een leugen? Mensen die van elkaar houden, liegen voortdurend, heb ik weleens gelezen. Je zegt de hele tijd hoe mooi je iemand vindt, terwijl je ook weleens denkt: mmm. Wie zijn we eigenlijk? Daar gaan veel van mijn boeken over.” En daar gaat het uiteindelijk ook over in Over Eva: “Eva worstelt net als haar vriendinnen met verschillende issues, maar we kiezen allemaal een andere manier om daarmee om te gaan. Hoe ouder we worden, hoe meer we een karikatuur worden van onszelf. Welke kant gaat dat op?”

Kwetsbaar

Bij Elle gaat het in elk geval de goede kant op. “Ik voel me goed op dit moment en heb een fijne relatie. Ik heb veel mazzel nu,” en terwijl ze het zegt, klopt ze met haar hand op de onderkant van de tafel. Want ze weet hoe kwetsbaar geluk is. “Mijn tweede scheiding zag ik totaal niet aankomen. Ik vertelde aan iedereen hoe geweldig mijn relatie was. Dat voelde heel erg als falen, maar ook een beetje alsof ik in mijn leven gefaald had. Het moet goed aflopen, alsof het leven een toneelstuk is. Maar dat gaat gewoon niet zo. Je kunt het leven niet regisseren.”

null Beeld

Loslaten

Dat weet zij als geen ander. Ze heeft al twee keer het perfecte plaatje dat ze vroeger voor ogen had, moeten loslaten: een gezin net als haar ouders, die al meer dan vijftig jaar gelukkig getrouwd zijn. “Ja, ik had het me wel anders voorgesteld allemaal. Maar ja, wie niet. Ik denk dat we sowieso wel een iets te romantisch beeld hebben over later. Je denkt altijd: kinderen zijn de kroon op de romantiek, maar ze zijn juist het einde van de romantiek. Je hebt vanaf dat moment een bedrijfje. Het is makkelijk om harmonieus samen te zijn als je niet zo veel stress hebt en je weinig moet. Maar als er veel gedaan moet worden en als er onverwachte tegenslagen komen, dan pas zie je of je echt bij elkaar past. Iedereen krijgt wel eens te maken met een crisis in zijn relatie, een periode dat het minder lekker gaat en dat je elkaar niet kunt bereiken. Liefde is daar samen uitkomen. Met de juiste kom je eruit, met de verkeerde niet. Dat laatste moest blijkbaar bij mij de uitkomst zijn.”

Het cliché

Maar nu is ze dus gelukkiger dan ooit. Wat dat betreft, is ze het levende bewijs dat het cliché klopt: what doesn’t kill you, makes you stronger. “Uiteindelijk ben ik me daar wel van bewust: ik kan best veel aan. Ik ben ook flexibel. Het is me toch altijd weer gelukt me over het verdriet heen te zetten en door te gaan op een positieve manier, zonder bitter te worden. Ik ben ook niet aan mezelf gaan twijfelen. Ik heb een sterke kern, dat geeft me op een bepaalde manier rust en zekerheid. Ik weet dat ik daar altijd op kan terugvallen en dat ik niet een totaal onzeker wrak wordt. Natuurlijk, als je opnieuw van iemand gaat houden, kun je wel weer even onzeker worden. Dat heb ik gemerkt in mijn relatie met Nicola; in het begin vond ik het best eng. Maar ik had de moed om dat te benoemen en er niet stoer over te doen. Daar ben je op een gegeven moment ook te oud voor, denk ik.”

Vijftig

In mei wordt ze 50. “Dat vind ik niet echt leuk, nee. Ik vind het zo’n gek getal. Vorig jaar feliciteerde iemand me met mijn negenendertigste verjaardag en dat viel mij gewoon niet op. Ik ben nog steeds negenendertig in mijn hoofd denk ik. Ik was ook heel lang achtentwintig in mijn hoofd. Vijftig klinkt zo bejaard! Ik weet nog dat mijn moeder vijftig werd en toen vond ik haar heel oud. Dat is het meer: dat ik me kan voorstellen hoe een ander mij ziet. Terwijl ik daar helemaal niet mee bezig moet zijn.” Ze haalt haar schouders op en glimlacht. Als ze iets heeft geleerd van haar burn-out, dan is het wel dat je je vooral niet druk moet maken over hoe anderen je zien. “Er was vroeger altijd iets waardoor ik dacht: ik moet nog harder werken om leuk te zijn of om mezelf te bewijzen. Mijn burn-out leerde me dat ik gewoon oké ben. Dat harde werken was toch een beetje bewijsdrang. Ik ben nog steeds ambitieus en werk hard, maar als je dat doet om iemand te worden, dan is dat wel sneu. Je bént al iemand. Als je dat kunt loslaten, dan word je veel gelukkiger. Volgens mij is de kunst van geluk in het moment zijn en blij zijn met de dingen die goed gaan. En dat kan ik veel beter dan vroeger.”

Trots

Dus laat maar komen, die vijftig. “Ja. En tegelijkertijd denk ik ook: van mijn dertigste naar mijn vijftigste ging zo voorbij. Als het zo snel blíjft gaan, dan ben ik straks ineens zeventig! Dat soort dingen realiseer ik me nu. En alle clichés die daarbij horen, van oudere mensen die zeggen dat de tijd zo snel gaat. Ik ben me veel bewuster van tijd, ik kan er soms wel een beetje last van hebben dat het zo snel gaat. Van de eindigheid van het leven. Ik houd enorm van het leven; ik ben gelukkig en ook best trots. Ik denk weleens: als mijn leven nu zou eindigen, dan zou ik toch heel blij zijn met hoe het is geworden.”

LEES OOK:

Interview: Maartje Laterveer. Beeld: Sanne Tulp.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden