null Beeld

Ik zei een week lang ‘ja’ op alles en dit is wat er gebeurde

Wat gebeurt er als je in plaats van ‘misschien’ of ‘nee’ gewoon eens volmondig 'ja' zegt op alles wat je toekomt? Redacteur Elselien probeerde het een week lang uit.

Elselien van Dieren

Tijdens de wekelijkse redactievergadering kwam de term ‘participerende journalistiek’ weer eens aan bod: zélf dingen uitproberen en dat delen met je lezer. Leuk toch? Redactiemanager Helene verdeelde de uitdagingen: Susan een week geen koffie, Tessa gaat aan het pastadieet (dat bestaat!), Caroline staat iedere ochtend om 6 uur op en Anni neemt iedere avond een glas rode wijn (is dát een uitdaging?). ‘Els, wil jij dan overal ‘ja’ op zeggen?’ Enfin, de rest is geschiedenis.

Ik besluit niet meteen dezelfde dag, maar een paar dagen later in stilte te beginnen aan deze uitdaging. Dit vooral in de hoop dat mijn geliefde collegae vergeten waar ik mee bezig ben. ‘Els, haal jij nog een rondje koffie?’

Ook stel ik wat ‘spelregels’ op, want al dat geknik moet me natuurlijk niet echt in de problemen brengen. Ik zeg geen ‘ja’ op: oneerbare voorstellen (vul zelf maar in), vragen die me geld kosten (de hypotheek moet ook betaald) en alles wat met werk te maken heeft (ik wil tenslotte niet aan het einde van de week ‘ja’ zeggen tegen een per direct ontslag).

Woensdag

Ik besluit de week buiten mijn comfortzone veilig in mijn eigen huis te beginnen. Het is mijn thuiswerkdag, waardoor er maar weinig niet-werk gerelateerde verzoeken op me af komen. Ook de vriend (die niets weet van mijn uitdaging) stelt geen moeilijke vragen. ’s Avonds durf ik het huis te verlaten voor een lesje bootcamp. Het is de tweede keer dat ik meedoe en ik weet: het is behoorlijk pittig. Als ik na 68 burpies (probeer maar: plat op de grond gaan liggen en dan zo snel mogelijk om hoogspringen) het gevoel heb dat al mijn spieren gescheurd zijn, vraagt de trainer of ik puf heb voor nog een rondje. Mijn lijf schreeuwt NEE, maar ik hou me natuurlijk keurig aan de opdracht. Auw.

Donderdag

Ik sleep me naar de trein – SPIERPIJN – om naar een werkafspraak te gaan. ‘Wil je koffie’, vraagt mijn afspraak. Ik heb al vier koppen op en moet al naar de wc, maar eh… ja. Dan komt er een enorme schaal met koekjes en cake tevoorschijn. Of ik zin heb? Daar gáán we weer. Op de terugweg naar de redactie vraagt een toeriste of dit ‘the train to Amsterdam Central’ is. Ze heeft geluk, al vraag ik me wel af wat ik had gedaan als dit de trein naar Den Helder was geweest…

null Beeld

Vrijdag

Ik ben vrij vandaag en ga de stad in omdat ik een jurkje zoek voor een bruiloft. De verkoopster komt aangesneld en heeft er duidelijk zin in. Ik niet, want ik heb allang gezien dat dit totaal mijn smaak niet is. Te laat, de winkelmedewerkster heeft al vier jurkjes in haar hand. ‘Even passen?’ Bijna een uur later – het blééf maar komen – laat ik mijn persoonlijke styliste verbouwereerd achter. Ik vond álles leuk, maar loop nu toch echt zonder aankoop de winkel uit. Om de pijn wat te verzachten mompel ik iets als ‘ik denk er nog even over na’.

Zaterdag

Voor een toerismeproductie van Libelle moet ik vanmiddag naar een wellnesscentrum in Groningen. Er mag iemand mee, maar als ik de vriend vraag om zijn tas te pakken schudt hij zijn hoofd. Hij gaat liever in de tuin bezig. Mijn schoonmoeder, die op dat moment op de koffie is, kijkt me verwachtingsvol aan. Ze is dól op sauna’s en kuuroorden! ‘Of wil jij mee’, vraag ik quasi grappig (dat doet ze nóóit). ‘Mag dat’, vraagt ze. ‘Zat jij écht naakt met je schoonmoeder in de sauna’, zullen collega’s later zeggen. Eh, ja... En het was een heerlijke dag.

null Beeld

Zondag

Het is zondagochtend en donker buiten. De regen tikt zachtjes op de ramen en ik kruip nog wat dieper onder de dekens. ‘Ga je zo nog hardlopen’, vraagt mijn vriend. Een uur later stap ik met een goed gevoel onder de douche. Kijk, da's een opsteker. Over de app zeg ik 's middags nog wat feestjes toe. Lastig: één uitnodiging conflicteert met een andere afspraak in mijn agenda. Ach, dat lossen we dan volgende week wel op (of is dat valsspelen?).

Maandag

Na een lange, drukke werkdag en een terugreis die dubbel zo lang duurde (bedankt NS) wil ik nog maar één ding: op de bank hangen en vroeg naar bed. Mijn vriend, die zo te zien een veel ontspannender dagje achter de rug heeft, denkt daar anders over. ‘Zullen we nu eindelijk dat rolgordijn maken? Het bed verschonen? Nog even boodschappen doen?’ Ja, ja, ja. Moe maar voldaan lig ik ’s avonds in een schoon bed. Helemaal zo gek nog niet, die uitdaging.

Dinsdag

Ik heb afgesproken om na werktijd een hapje te gaan eten met een vriend. Mijn plan: even snel een dagmenu in het eetcafé. Zijn plan: eens écht goed uit eten. Na een voor- en hoofdgerecht (hij wil goddank geen toetje want ik sta op knappen), drie glazen wijn en twee muntthee ga ik propvol en veel te laat naar huis. Een duur grapje (toch een spelregel doorbroken), maar ik heb wel een onverwacht leuke avond gehad.

null Beeld

Conclusie:

Zo’n weekje ‘ja’ zeggen zorgt voor te veel calorieën en een overdosis cafeïne (sorry Susan), maar het levert ook veel goeds op. Nog éven doorzetten (bootcamp, klusjes in huis), spontane acties (met je schoonmoeder naar de sauna) en gezellige doordeweekse avonden (nog één wijntje dan). Mijn advies: daag jezelf uit en zeg vaker ‘ja’, maar alleen als je het echt meent. Dus niet die arme verkoopster voor de gek houden...

Ook een leuk idee: spiritueel vlogger Manon glimlacht elke dag.

LEES OOK:

De leukste artikelen van Libelle Daily in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan op Libelle.nl/nieuwsbrief.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden