null Beeld

Karin (35): ”Ik had nooit iets van zijn twijfels gemerkt”

Alles was geregeld voor de bruiloft van Karin (35) en Michiel (30), totdat Michiel opeens niet meer wilde. Een stevige relatiecrisis volgde, maar ze zijn nog steeds samen. Al dertien jaar.

Online redactie Libelle

Karin: “Mijn jurk was uitgezocht, de fotograaf geboekt en de uitnodigingen zaten in de enveloppen. Bijna vier jaar geleden was alles klaar voor ons huwelijk. Alleen Michiel niet. Ik had er geen idee van dat hij twijfelde.

Alleen maar huilen

''Toen hij voor vier maanden naar Dubai vertrok voor zijn werk was alles nog goed. Als hij weer thuis was, zouden we samen de trouwkaarten op de bus doen. Totdat zijn klus onverwacht langer duurde en ik niet meer wilde wachten. We hadden nog maar een paar maanden. Die kaarten móesten de deur uit. Michiels reactie hierop haalde me volledig onderuit. Toen ik hem op duizenden kilometers ver weg hoorde zeggen dat hij niet wilde trouwen, kon ik alleen maar huilen. Ik begreep er helemaal niets van.''

Geen vertrouwen

''Ik had nooit iets van zijn twijfel gemerkt. Wat was er aan de hand? Dat het niet aan mij lag, dat hij bij me wilde blijven, stelde me niet gerust. Ik raakte overspannen. Dat ik net aan een hernia was geopereerd en werkloos was geworden, droeg bij aan mijn gevoel dat ik alles kwijtraakte. Ik sliep nauwelijks en at slecht. Avonden lang zaten we aan de telefoon. Waar was het misgegaan? Michiel kon het me niet uitleggen. Toen we elkaar zes weken later weer zagen, had ik er geen vertrouwen meer in. Hij vond mij nog steeds leuk, maar wilde alleen niet trouwen. Ja, ja. Natuurlijk.''

''IK HAD NOOIT IETS VAN ZIJN TWIJFELS GEMERKT''

Hulp

''Drie dagen na zijn thuiskomst kwam het hoge woord eruit. Hij wilde niet verder. Ik was er kapot van, maar toen ik Michiel ’s nachts hoorde huilen en hij zei dat hij twijfelde en tóch verder wilde, werd ik boos. Hallo, wat wílde hij nou? Tegelijkertijd zag ik ook ruimte. Ik hield, ondanks al dit verschrikkelijke gedoe, heel veel van hem. Ik wilde ervoor gaan. Daar hadden we hulp bij nodig. Via de huisarts kwamen we bij een relatietherapeut. Eerst hadden we wekelijks gesprekken, daarna tweewekelijks, toen elke maand en zo werd het steeds verder afgebouwd.''

Gelijkwaardig

''Dat we samen een jaar in therapie zijn geweest, heeft ontzettend geholpen. We ontdekten dat onze relatie niet gelijkwaardig was. Ik regelde alles. Ik nam meestal het initiatief. Die hele bruiloft was eigenlijk mijn ding. Ik leerde om te gaan met mijn pijn en verdriet om onze breuk. Daardoor kwam het vertrouwen in Michiel terug. Alles wat ook maar enigszins tussen ons in stond, hebben we uitgepraat. Anderhalf jaar geleden is die bruiloft er toch gekomen, met ons zoontje slapend in de kinderwagen erbij. Zeggen dat alle ellende nodig was om onze relatie te verdiepen, gaat wat ver, maar het heeft iets heel moois gebracht. Er is meer begrip voor elkaar, we zeggen het meteen als ons iets dwarszit en zijn veel hechter. Ik voel me heel sterk met Michiel verbonden.”

P.S.: CIRCA 70% VAN DE NEDERLANDERS MET EEN RELATIE HEEFT WELEENS EEN RELATIEDIP GEHAD.

Michiel: “Misschien was ik te jong toen ik dertien jaar geleden verliefd werd op Karin en vanuit mijn ouderlijk huis bij haar introk. In háár huis, dat zíj had gekocht van het geld dat zij verdiende. Misschien kwam het hierdoor dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik de regie kwijt was.''

Twijfel

''Ik begon te twijfelen: moest ik niet nog een tijdje flierefluiten? Ik was in de war, zei niets tegen Karin. Toen ik in Dubai zat, ging het een eigen leven leiden. Mijn gedachten gingen ermee aan de haal. Als ik er met mijn collega’s over praatte, zeiden zij dingen als: ‘Bij twijfel niet doen’. Ik ben iemand van links of rechts, ja of nee, niet iets ertussenin. Er met Karin over praten, kwam niet eens in me op. Ik hakte zelf de knoop door. Dat ik haar hiermee veel pijn heb gedaan, had ik in eerste instantie niet in de gaten.''

''IK HAD HET GEVOEL DAT IK DE REGIE OVER MIJN LEVEN KWIJT WAS''

Relatietherapie

''Pas later, toen we in relatietherapie gingen, besefte ik hoe heftig het voor haar was geweest. Ik zag haar verdriet, haar pijn. Natuurlijk voelde ik me er schuldig over, maar de rol van ‘bad guy’ heb ik niet op me genomen. De therapeut zorgde er ook voor dat niet alle schuld bij mij werd gelegd. We zijn samen verantwoordelijk voor onze relatie en wat er misging. Ik was niet iemand die makkelijk over emoties praat. Dat heb ik daar geleerd. De therapeut oordeelde niet, maar zorgde ervoor dat we beiden aan het woord kwamen en naar elkaar luisterden. Therapie was ook een manier om onze wankele relatie te laten groeien. Als er tussendoor dingen gebeurden die ik moeilijk vond, wist ik dat we daar bij de volgende sessie over zouden praten.''

Waardevol

''Eén ding werd me heel duidelijk: Karin is de vrouw van mijn leven. De liefste, de mooiste, de moeder van ons kind. Onze zoon werd zeven weken te vroeg geboren en kreeg hersenvliesontsteking. Dat hij het redde, deed me beseffen hoe waardevol mijn leven met mijn gezin in. Veel sterker dan eerder had ik de wens om te trouwen. Als kroon op wat we allemaal hebben meegemaakt. Ik weet nu dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Nu we dit samen hebben doorstaan, weet ik dat we veel aankunnen.”

Heb jij dit ook meegemaakt? Mail jouw verhaal naar onlineredactie@libelle.nl

BEKIJK OOK DEZE VIDEO:

Prachtig: verlamde vader loopt met dochter naar altaar dankzij speciaal pak

LEES OOK:

Interviews: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden