null Beeld

Marielle (49) deed een zelfmoordpoging

Al jaren is Marielle depressief en het lukt haar maar niet om er overheen te komen. Nu is het genoeg, besluit de moeder van 3 op een dag. "Mijn 10-jarige zoon zou me niet vinden, dat was het belangrijkste." 

Elselien van Dieren

In Libelle's rubriek De dag nadat vertelt Marielle haar verhaal.

Marielle: “Zelfs dit kan ik niet. Het is het eerste wat ik denk als ik mijn ogen open. Het is net licht buiten en mijn man Marcel zit naast me in bed. Hij huilt. ‘Hoe kun je zoiets doen? Waarom?’, vraagt hij. Ik staar voor me uit. Mijn lijf doet overal pijn, maar in mijn hart voel ik niets. Ik wil sorry zeggen, maar kan niet op de woorden komen. Ik begrijp niet waarom hij zo overstuur is. Ik loop naar beneden en blijf daar doelloos rondjes lopen door de woonkamer. Ik wil iets doen, heb afleiding nodig. Als ik Marcel vertel dat ik straks gewoon naar mijn werk ga, is hij in alle staten. Hij belt de huisarts, die zegt dat ik gewoon moet gaan als ik dat wil. Hij vindt dat ik handvatten nodig heb op een dag als vandaag. Een doel in mijn leven. Want dat leven was er bijna niet meer geweest."

Tekst gaat verder onder video.

VIDEO: Spiritueel vlogger Manon legt uit hoe je een betere luisteraar wordt.

Gitzwart

"Gistermiddag heb ik geprobeerd om zelfmoord te plegen. Ik zag ooit in een film hoe iemand zich van het leven beroofde door een barbecue aan te steken in een afgesloten schuur. Die beelden zijn me bijgebleven en toen de wolk boven mijn hoofd na een jarenlange depressie zo gitzwart werd, besloot ik het te doen. Ik kleed me aan en rijd naar het hotel waar ik in de bedrijfskantine werk. Mijn collega’s schrikken als ik binnenkom. ‘Wat zie je eruit, gaat het wel goed met je?’, vraagt een van hen. Ik mompel dat ik niet lekker ben en duik snel de keuken in. Mijn werk doe ik op de automatische piloot. Afleiding vind ik niet, maar alles is nu even beter dan thuis op de bank zitten. Ik wil hem niet uitleggen waarom ik deed wat ik deed."

Zoon naar oma

"Toen ik gisterochtend wakker werd, besloot ik: dit is mijn laatste dag. Mijn dochters zijn het huis uit en mijn 10-jarige zoon zou na schooltijd naar zijn oma gaan. Hij zou me niet vinden, dat was het belangrijkste. En of hij wel zonder me zou kunnen, daar maakte ik me geen zorgen over. Hij kon toch altijd beter met zijn vader overweg dan met mij. Ik maakte een playlist voor mijn uitvaart, bleef Marcel berichtjes sturen dat ik lekker thuis in de weer was en bracht een bezoek aan de fysiotherapeut om geen argwaan te wekken. De afspraak voor die week erop schreef ik niet meer in mijn agenda. Dan zou ik er toch niet meer zijn."

Beter af zonder mij

"Als mijn dienst erop zit en ik thuiskom, zit Marcel met mijn schoonmoeder op me te wachten. ‘Waarom’, vraagt hij weer. ‘Je bent mijn alles, en dan laat je me alleen?’ Ik ben te verbaasd om te reageren. Zijn alles? Ik ben juist degene die alles kapot maakt. De vrouw die haar gezin doodongelukkig maakt. Iedereen is beter af zonder mij. Als ik een paar happen heb gegeten, vertel ik Marcel dat ik bij een vriendin langs wil. Ik hoop dat zij wel begrijpt waarom ik niet meer verder wil. Ze woont om de hoek en Marcel stemt in. Maar als ik een andere weg insla dan normaal, hoor ik zijn voetstappen achter me. Dezelfde voetstappen die gisteren zo ver weg klonken."

Voetstappen

"Ik had Marcel gistermiddag net een appje gestuurd toen ik de schuurdeur achter me dichttrok. Het zou nog anderhalf uur duren voor hij thuiskwam, dit was het moment. Maar ik had geen kranten meer om de barbecue aan te steken en het tijdschrift dat ik gebruikte vatte maar langzaam vlam. Het waaide, ik voelde de koude lucht tussen de kieren doorkomen. Uiteindelijk lukte het en zakte ik langzaam weg. Maar toen hoorde ik die voetstappen. Marcel sleepte me in paniek de schuur uit en even later zat ik kuchend op een keukenstoel met een paar ambulancebroeders om me heen. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ik geen grote hoeveelheid giftige stoffen had binnengekregen. Het psychische hulptraject werd in gang gezet en nadat ik de psychiater beloofde dat ik het niet weer zou doen, mocht ik naar huis."

Warm lijf

"Samen met Marcel bel ik aan bij mijn vriendin en ze blijkt net zo overstuur te zijn als hij. ‘Zo erg is het toch niet’, zeg ik troostend. Zij zien dit als het dieptepunt van de psychische problemen waar ik al zo lang mee worstel, terwijl het mij juist zo’n rust had gegeven als deze poging was gelukt. ’s Avonds in bed voel ik de behoefte om dicht tegen Marcel aan te kruipen. Hij laat het toe en we blijven uren zo liggen. Zijn lijf voelt warm en hij fluistert: ‘Ik laat je toch niet gaan’. Hoe moet ik nu verder, vraag ik me af.”

Benieuwd hoe het nu met Marielle gaat? Je leest het hier.

LEES OOK:

Interview: Elselien van Dieren. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden