null Beeld

Nasrdin Dchar: “Het vaderschap is nog veel rijker dan ik dacht”

Nu hij vader is, voelt acteur Nasrdin Dchar nog meer de behoefte om zich uit te spreken. Over een samenleving waarin niet cynisme en haat, maar liefde, empathie en medemenselijkheid de boventoon voeren. “Diversiteit is anno 2017 haast een vies woord geworden. Daar verzet ik mij tegen.”

Online redactie Libelle

Je dochter Dina is nu ruim tweeënhalf jaar oud, je zoon Malik negen maanden. Is het vaderschap anders dan je dacht dat het zou zijn?

“Ik had er hoge verwachtingen van, maar het is nog veel rijker dan ik dacht dat het zou zijn! Je kunt er haast niet over praten zonder in clichés te vervallen. Het vaderschap is voor mij genieten, iedere dag wakker worden met een glimlach op mijn gezicht omdat ik die kinderen weer zie. Het is ook hard werken, zeker nu met een tweede erbij. Als je me van tevoren had verteld dat een slaapkop als ik op vijf uur slaap per nacht zou kunnen functioneren, had ik je niet geloofd. Maar ik doe het nu en het gaat. Het vaderschap is ook in de spiegel kijken: me afvragen waar ik voor sta en wat ik wil meegeven aan mijn kinderen. Terugkijken naar vroeger.”

Oumi is destijds door Maria Goos geschreven, DAD heb je helemaal zelf gemaakt.

“Maria schreef Oumi op basis van interviews die we samen met mijn moeder hebben gedaan. Nu heb ik zelf met mijn vader gepraat; de voorstelling maakte ik samen met regisseur Floris van Delft. Het was even zoeken naar het verhaal dat ik wilde vertellen. Het bleek heel erg te maken te hebben met de tijd waarin we leven. DAD is geen ingewikkelde, sombere voorstelling, integendeel, maar als je het hebt over het vaderschap van iemand zoals ik - een Nederlander van Marokkaanse afkomst, een moslim - dan kun je niet om deze tijd heen. Dat maakte het niet gemakkelijker, ik wist dat ik pijnlijke kwesties moest aankaarten: religie bijvoorbeeld. Sla de krant maar open: er staat momenteel niet veel goeds over mijn geloof in. Hoe ga ik daarmee om?”

Is dat anders nu je een gezin hebt?

“Dat denk ik wel, al ben ik altijd wel maatschappelijk betrokken geweest. Op de middelbare school hield ik al een spreekbeurt over rassenhaat. Zo ver gaat het al terug. Het grote publiek maakte waarschijnlijk pas kennis met mijn neiging om een ander geluid te laten horen bij het dankwoord dat ik uitsprak toen ik in 2011 een Gouden Kalf won voor mijn rol in de film Rabat. 'Ik ben een Nederlander', zei ik toen. 'Ik ben heel trots op mijn Marokkaanse bloed. Ik ben een moslim. En ik heb een fucking Gouden Kalf in mijn hand!' Woorden die nu misschien nog meer lading hebben dan toen.”

Kun je dat uitleggen?

“Sinds ik vader ben, is mijn neiging om me uit te spreken nog sterker geworden. Het gaat nu niet alleen om mijn leven, maar om de toekomst van mijn kinderen. Ik wil dat zij zich net als alle Nederlandse kinderen op hun eigen manier kunnen ontplooien met de vrijheden die wij kennen in dit land. Ze moeten zich niet hoeven te verantwoorden voor verschrikkelijke daden van andere mensen, zoals ik dat nu moet. Dat stoort me. Waarom zou ik expliciet moeten zeggen dat ik terroristische aanslagen van IS en andere groeperingen aanslagen heel erg vind? Kom op, dat spreekt toch vanzelf? Natuurlijk vind ik die aanslagen verschrikkelijk! Maar als ik mijn mond houd, lijkt het alsof ik het met de terroristen eens ben.”

Meer Nasrdin?

Je leest het hele interview in Libelle 12, vrijdag 10 maart in de winkel. Meer informatie over zijn voorstelling DAD vind je hier.

De laatste nieuwtjes, tips en trends in je mailbox? Meld je aan voor de gezelligste nieuwsbrief van Nederland!

LEES OOK:

Interview: Liddie Austin. Fotografie & styling: Rossi & Blake

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden