null Beeld

Rob Kamphues over zijn boek, kinderen en de liefde

Presentator Rob Kamphues schreef al twee boeken, maar dit is zijn eerste roman. Spannend dus. De presentator voelt heel sterk dat schrijven voor hem een must is: “Maar wat ik vooral niet wil, is de zoveelste BN'er zijn die zo nodig een roman geschreven moet hebben.”

Online redactie Libelle

Interview: Caspar Pisters

“Moest je erom lachen? Vond je het spannend? Dramatisch?” Rob Kamphues (56) polst de eerste reacties van de journalisten die de drukproef van zijn nieuwe boek hebben gekregen.

We kennen hem vooral als presentator van populaire programma's als De Reünie en Rapport voor mijn Ouders. Maar Kamphues schreef al twee keer een verhalenbundel en heeft dus nu net de definitieve kopij ingeleverd van Hoor je me, zijn fictiedebuut. Ook zoon Bo (17) fungeerde als klankbord, vertelt Kamphues. Ten minste: “Dan vraag ik waar hij is in het boek, en dan zegt hij: 'Halverwege pa'. Na wat doorvragen blijkt-ie dan op bladzijde twaalf te zijn.”

Tekst gaat verder onder video.

VIDEO: Rob Kamphues bezorgt zieke kinderen de dag van hun leven.

Belazerd

Zijn ex Petra, de moeder van zijn zoons Bo (17) en Mees (13), las trouwens als eerste de eerste honderd pagina's van de roman. Zoals Kamphues de eerste honderd pagina's las van haar boek, een chicklit roman, volgens Kamphues. “Om elkaar te inspireren en advies te geven.” Hij heeft een goede band weten op te bouwen met zijn ex, vertelt hij. “We hadden destijds een goede mediator. Dat scheelt. Die zei: 'Weet je, we gaan hier vijf sessies aan wijden. En als jullie er dan nog niet uit zijn, zijn jullie wat mij betreft uit elkaar'.” Schaterlach: “Vond ik heel goed. Petra wilde mij zo lang mogelijk boete laten doen. Ik moest midden in de winter het huis uit en bivakkeren in een steenkoude caravan zonder water, gas en elektriciteit. Ik begrijp het ook. Ik was vreemdgegaan, ik had haar belazerd. Uiteindelijk, daar kwamen we achter, waren we gewoon uit elkaar gegroeid. Je hebt geen jaar nodig om dat te beseffen. Ik denk dat we allebei van nature harmonieus zijn en kennelijk in staat zijn om boven ons eigen kleine denken uit te stijgen. Er zijn nog steeds van die momenten waarbij ik denk: oké, dit is dus precíes waarom ik bij jou ben weggegaan.” Hij zegt het bijna sissend, maar laat er meteen opgewekt op volgen: “Máárrr... het heeft geen zin om me er net zo aan te ergeren als vroeger, want ik ga daarna toch weer naar mijn eigen huis. Zij heeft dat zeker weten ook bij mij!”

Samenwonen

Ach, het is ook alweer een jaar of tien geleden. Inmiddels is er een nieuwe vrouw in het leven van Kamphues: Caroline. Hij ontmoette haar tijdens een goede doelen-veiling waarvoor zij de kunstwerken verzameld bleek te hebben. Al wist hij dat nog niet toen hij onder de indruk raakte van haar oogopslag. Dat was vier jaar terug. Samenwonen doen ze nog niet. Een pragmatische keuze: zij woont met haar drie zoontjes in Amsterdam, ze zitten daar op de basisschool. Hij woont in het Noord-Hollandse plaatsje Broek en Waterland. “Misschien over een paar jaar. De kindjes van Caroline zie ik één of twee keer per week, ik heb een heel hechte band met ze. Laatst heb ik ze als een soort surrogaatvader een keer naar school gebracht met hun broodtrommeltjes, zo leuk.”

Stalking

Er is ook nog zijn eigen dochtertje Monica-Louise van vijf, uit een kortstondige affaire die breed is uitgemeten in de roddelpers. Het ging goed mis tussen hem en de moeder van het meisje; de vrouw is door een rechter veroordeeld voor stalking en huisvredebreuk. Er kwam een dna-test aan te pas om uit te wijzen dat Kamphues de vader is. “Ik wil daar best het hele verhaal over vertellen”, zegt Kamphues, "maar dat kan niet. Ik heb zelf bij de rechter bedongen dat we over en weer geen mededelingen doen in het openbaar, met het belang van de kleine voor ogen. Wat ik er wel over kan zeggen, is dat ik een ongelooflijk mooie band met haar heb. Laatst heb ik haar leren mens-erger-je-nieten. Ze won nog van me ook. Ik zie haar regelmatig, helaas niet zo vaak als mijn zoons, die om de week bij me wonen.”

Ben je tevreden over de relatie die je hebt met je kinderen?

“Ja. Nou ja: trots. Ik ben nooit tevreden. Als ik het dan vooral even over mijn zoons mag hebben: laatst zijn we samen gaan wandelen in de bergen. Wildkamperen zonder tent in Schotland, dat hadden zij bedacht. Daar was het twee graden boven nul in de zomer. Als wij daar dan lachend uitkomen, dan is er denk ik niet heel veel mis. Ze ontwikkelen zich – voor zover ik er kijk op heb – tot fijne volwassen mensen. De één heeft zich opgegeven voor de Filmacademie, de ander wil singer-songwriter worden. Wat ze ook gaan doen: ze hebben echt een missie. De hele dag wordt er om me heen gezongen. Ruzie gaat over wie er op de piano mag – en ik ben het niet, ik kom er niet eens meer tussen. Over mijn eigen rol ben ik nooit tevreden. Er wordt aan tafel veel te weinig écht gepraat. Wat mij betreft worden er te weinig gedachten en gevoelens gedeeld. Maar ja, het zijn pubers. Wat voor romantisch beeld had ik daar dan van?”

Meer Rob?

Je leest het hele interview in Libelle 8, vrijdag 10 februari in de winkel. Robs romanHoor je me (uitgeverij Brandt) is hier te koop.

LEES OOK:

Beeld: Rossi & Blake.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden