null Beeld

Voorbij de schone schijn

Andrea Moerdijk-Van Boheemen (50) was een gevierd gastvrouw en eigenaar van grote, succesvolle horecazaken. Ze bezat miljoenen, maar door een foute compagnon en ernstige gezondheidsproblemen raakte ze alles kwijt. “Ik hield krampachtig de schijn op en reed nog steeds rond in mijn cabrio.”

Online redactie Libelle

“Dat ik een bijstandsuitkering moest aanvragen, was wel het dieptepunt van mijn leven. Ik heb altijd hard gewerkt, mijn eigen geld verdiend, dus het raakte me enorm in mijn trots. Veel mensen van vroeger hebben me laten zitten, ze willen weer de succesvolle Andrea terug, maar dat kan niet meer.”

LEES OOK: MIRANDA (33) LEEFT OP BIJSTANDSNIVEAU

Fijne kneepjes van het vak

“Naar school gaan, was nooit mijn hobby en op mijn 16de ging ik al in de horeca werken. Toen de beroemde chef-kok en restaurateur Ton Fagel medewerkers zocht voor de bediening van zijn sterrenrestaurant Klein Paardenburg in Ouderkerk aan de Amstel, solliciteerde ik. Ook al had ik geen papieren, Ton gaf me een kans, dus besloot ik keihard voor hem te gaan werken. Ik stond 5 dagen per week in de bediening, draaide verschillende diensten, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, en leerde er de fijne kneepjes van het vak. Ik werkte me op tot manager en ontmoette er iedereen die ertoe deed: van bankmensen en voetballers tot artiesten."

Michael Jackson te gast

"De zaken gingen goed, het waren de laatste jaren van de ‘gouden eeuw’. Mensen bestelden champagne tijdens de lunch en dure cognacs na het eten. Met maar 30 stoelen in het restaurant draaiden we met gemak een omzet van 2,5 tot 3 miljoen gulden per jaar. Aan tafel zaten Freddy Heineken, samen met Willem-Alexander en Emilie, Phil Collins, Michael Jackson, Ronald Koeman, Johan Cruijff, Rijk de Gooijer en ga zo maar door. In die periode, halverwege de jaren negentig, was Klein Paardenburg the place to be. Na 5 jaar nam ik samen met de chef-kok en mijn man het restaurant en het pand over van Ton, die met pensioen ging. Mensen zeiden: ‘Wat een verantwoordelijkheid!’, maar ik dacht: dit kan ik."

Miljonair

"Na 4 jaar kon ik de zaak voor enorm veel geld verkopen. Ik was 32 jaar en mijn man en ik waren miljonair. We lieten een mooi huis bouwen, kochten een dure auto, gingen chic uit eten en ik shopte maandelijks 4 paar dure schoenen tegelijk bij Paul Warmer. Een keer per maand ging ik met vriendinnen een weekendje naar Marbella naar het strand. Het kon niet op, maar ik investeerde vooral heel veel geld in een nieuwe zaak. Dat was ik aan mijn trouwe gasten verplicht, vond ik, nu ik Klein Paardenburg had verkocht.”

"IK SHOPTE 4 PAAR DURE SCHOENEN TEGELIJK"

Nieuw restaurant

“Het nieuwe avontuur aan de Loosdrechtste Plassen werd restaurant ZIN, dat opende in 2001. Ik runde de zaak met mijn compagnon. Alleen het beste van het beste was goed genoeg voor ZIN. Ik huurde een toparchitect in voor de bouw en dacht over alles na, van het lichtplan tot de muziek en de kaarsen. Het restaurant moest tot in de puntjes perfect zijn, het was als een klein theater voor de gasten. Ik werkte 7 dagen per week.”

Verschillende werelden

“In die periode scheidde ik na 15 jaar van mijn man, we waren in de loop der jaren langs elkaar heen gaan leven. Mijn snelle horecaleven en zijn kantoorbaan, het waren 2 verschillende werelden. Ik leefde in een bubbel vol glitter en glamour, van hard werken, geld, drank en eten. In het restaurant speelde ik altijd de rol van sprankelende, grappige gastvrouw, maar thuis werkte dat niet. Van onze villa verhuisde ik naar een flat in Amstelveen en liet alles bij mijn man achter, op mijn Audi cabrio TT met leren bekleding na."

Siliconenborsten

"Ondertussen ging het steeds slechter met mijn gezondheid. Na de operatie aan een goedaardig gezwel in mijn borst had ik siliconenborsten genomen. Terugkijkend kreeg ik vanaf dat moment allerlei vage klachten. Ik was voortdurend futloos en moe, maar ik dacht dat het door het harde werken kwam. Door de vermoeidheid liet ik steeds meer steken vallen in mijn werk. Ik had altijd zelf de administratie gedaan, maar nu liet ik alle geldzaken over aan mijn compagnon. Ik vertrouwde hem blindelings.”

Ik schaamde me

“Na 9/11 in 2001 waren de beurzen gekelderd en kwamen veel bedrijven opeens niet meer bij ons lunchen. Plotseling was nog maar de helft van de 100 stoelen bezet. De administratie van ZIN was in die dagen een zooitje, maar daar had ik door mijn gezondheidsklachten totaal geen erg in. Mijn compagnon betrok 2 nieuwe partners bij het restaurant, investeerders. De zaak was opeens niet meer voor de helft van mij, maar voor een kwart. Zo gebeurde er achter de schermen van alles waar ik geen weet van had. Ik schaamde me dat het mis was gelopen met ZIN, het voelde als een groot gezichtsverlies."

"IK SCHAAMDE ME DAT HET MIS WAS GELOPEN"

De schijn op

"Voor de buitenwereld was ik nog steeds de gevierde zakenvrouw, maar in werkelijkheid had ik niets meer. Dat wist verder niemand en ik hield krampachtig de schijn op. Ik reed nog steeds rond in mijn cabrio en dronk wijn met mijn vriendinnen op het terras in Amsterdam Oud-Zuid. In mijn stamcafé, waar ik vaak feesten van € 2000,- heb gegeven, had ik altijd een bonnetje openstaan, ze wisten dat ik toch wel betaalde. Toen ik op een avond voor het eerst werd gevraagd om mijn bonnetje van € 80,- te betalen, knapte er iets. Ik wist dat er over me gepraat werd, dat mensen wisten hoe slecht het met me ging en ik voelde me opeens heel klein. Pas toen werd ik me echt bewust van de situatie.”

Tonnen schuld

“In die periode leerde ik mijn huidige echtgenoot en grote liefde Jan-Bart kennen. Hij was heel down to earth, hield van kamperen en motorrijden, zo anders dan de meeste mannen die ik ontmoette. Al na 3 maanden was ik zwanger, gepland, en we waren allebei dolgelukkig. Jan-Bart was de eerste die mij van een andere kant leerde kennen. Hij was de enige bij wie ik echt mezelf durfde te zijn. In mijn flat in Amstelveen zag hij de brievenbus uitpuilen met blauwe enveloppen en aanmaningen en hij vroeg: ‘Moet je de post niet eens openen?’ Ik opende niets meer, want ik wist: ik kan het toch niet betalen. In 2005 pakte mijn compagnon zijn biezen en vluchtte naar het buitenland. Hij liet mij achter met tonnen schuld. Jan-Bart, die een goedlopend bedrijf had in hoogtewerk, heeft toen mijn persoonlijke schulden, die ik had gemaakt met creditcards en diverse persoonlijke leningen, afgelost. De andere grote schulden betaalde ik van het geld dat nog over was van de verkoop van Klein Paardenburg.”

Doodziek

“We namen in Amsterdam-Zuid een restaurant over voor het symbolische bedrag van € 1,-. Ik vernoemde de zaak naar mijn net overleden vader: Moerdijk. Jan-Bart en ik runden het samen, met een geweldige chef-kok, Onno Klein Langenhorst. Al snel waren we de talk of the town, we kregen een 9,5 van culinair recensent Johannes van Dam en de zaak zat altijd vol. De verwachtingen waren hoog, er kwam veel geld binnen, maar het werk slokte me opnieuw helemaal op. Ik gaf alles, maar voelde me vreselijk. Ik was depressief en lichamelijk helemaal op."

"ALLEEN BIJ JAN-BART DURFDE IK MEZELF TE ZIJN"

PIP-implantaten

"In 2011 werd er huidkanker bij me ontdekt en moest ik geopereerd worden. Ik woog in die dagen nog maar 48 kilo. We besloten Moerdijk te verkopen. Ik liet me voor 3 maanden opnemen in een rusthuis, en toen werd ik gebeld door de plastisch chirurg die mijn borsten had vergroot. Ik bleek PIP-implantaten te hebben. Toen ik ze liet verwijderen, bleek dat ze letterlijk waren ontploft: de siliconen migreerden door mijn hele lichaam en zouden er nooit meer uit gaan. Eindelijk wist ik wat er al die jaren met mij aan de hand was geweest. Door de verhalen op het forum van Meldpunt Klachten Siliconen weet ik dat ik niet de enige ben die zo ziek is geworden van deze implantaten.”

Naar Zeeland

“In mei 2012 zijn Jan-Bart en ik getrouwd en besloten we onze spullen te pakken en naar Zeeland, mijn geboortegrond, te verhuizen. Naar Colijnsplaat, weg van het gejaagde leven in de stad. De rust en regelmaat deden ons en onze zoon Tommie, die inmiddels 11 was, goed. Maar net toen ik hier aan een baan zou gaan beginnen, werd er borstkanker bij me geconstateerd. Mijn borst moest geamputeerd worden en ik kreeg chemotherapie, waarna ik 1,5 jaar in bed heb gelegen. Vorig jaar kreeg ik ook nog baarmoederhalskanker. Werken kan ik niet meer en ik leef van dag tot dag. De kanker heeft mijn lichaam aangetast en de combinatie van PIP en chemotherapie heeft daarnaast andere ziektes in mijn lijf versterkt. Ik zag er altijd goed uit, maar daar is weinig meer van over."

"WERKEN KAN IK NIET MEER EN IK LEEF VAN DAG TOT DAG"

Enorme opluchting

"Jan-Bart is mijn mantelzorger, hij is 24 uur per dag bij me. Hij, zijn dochter Beau van 23, mijn zoon en mijn moeder zijn mijn alles. Het geld en de glitter en glamour van vroeger mis ik totaal niet. Wat ik wel mis, is mijn gezondheid. Ik ben blij dat mensen in het dorp niets weten over mijn verleden en dat ze vooral begaan zijn met mij. Hier hoef ik nooit de schijn op te houden, dat voelt als een enorme opluchting.”

BEKIJK OOK DEZE VIDEO:

Sita (48): ‘In mijn buik groeit iets wat er niet hoort’

LEES OOK:

Tekst: Sara Luijters. Beeld: Brenda van Leeuwen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden