null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Als ik vanaf nu alleen nog maar achten haal, is er een minuscule kans dat ik overga”

Na het oudergesprek heeft Willeke haar motivatie teruggevonden. Ze zondert zich een weekend af om hard te studeren in de hoop dat ze toch nog overgaat dit jaar.

Willeke

Donderdag

Het hout van de picknicktafel drukt in mijn wang. Ik probeer niet te denken aan alles wat ik heb afgezegd om het hele lange weekend te kunnen blokken. Omdat we vandaag en morgen vrij hebben, heeft iedereen plannen en ik heb tegen alles nee moeten zeggen. Mee naar een stadsfestival met Robbert? Nee. Mee varen met Lotte en haar grootouders? Nee. Een barbecue met de toneelgroep? Nee. En zodat ik niet in de verleiding zou komen om tóch te gaan, heb ik mezelf verbannen: ik ben op de boerderij van papa.

Volgens papa viel het gesprek met mijn mentor enorm mee en is niemand meer boos op me. Ze begrepen het, moeilijke coronajaren, afleiding, etcetera. Ik weet dat nog niet alles verloren is. Als ik vanaf nu alleen nog maar achten haal, is er een minuscule kans dat ik overga. Mits, en dat is mijn plan voor dit weekend, ik alle docenten paai met inhaalwerk.

Iemand zet een glas perensap voor mijn neus en ik til mijn hoofd van tafel. Het is Myrthe, de onofficiële vriendin van papa. Haar rustgevende aanwezigheid in blauwe overall dwingt me om te stoppen met tobben.

“Kom je al een beetje op gang?” vraagt ze.

Ik kijk naar de stapel boeken, schriften en mappen voor me en zucht diep. Het scherm van mijn telefoon springt aan en ik weet dat het een Snapchat is van mijn vrienden die allemaal iets leukers doen. Ik wil mijn telefoon pakken, maar Myrthe legt haar hand over het scherm.

“Zal ik deze anders even binnen leggen? Je hebt hem nu toch niet nodig”, zegt ze. Ik wil protesteren, maar ik weet dat ze gelijk heeft. Ze stopt de telefoon in de zak van haar overall en buigt zich over de stapel boeken en papieren. Zorgvuldig sorteert ze de stapel tot er een klein stapeltje over is.

“Begin maar met wiskunde”, zegt ze, “anders zit je zo tegen die stapel aan te kijken.”

Ik glimlach dankbaar. Ze heeft gelijk. Nog even staar ik voor me uit naar een kever die naast me op de bank is komen zitten en dan moet ik wel aan het werk. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik gewoon geconcentreerd heb gewerkt. Beginnen bij het begin dan maar, bij een hoofdstuk dat we in februari hebben behandeld. Langzaam worstel ik me door de stof, verlangend naar de lessen waarin alles geduldig werd uitgelegd, en waarin ik vragen had kunnen stellen aan meneer Suryani. Wat was ik aan het doen tijdens die uren? Aan het ginnegappen met mijn toneelvrienden waarschijnlijk. Of appjes naar Micha aan het sturen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

Pas als iemand een warme hand op mijn pijnlijke nek legt, merk ik dat ik al uren verkrampt zit te werken. Ik ben zowaar bijna een hoofdstuk verder gekomen, en met veel gummen en opnieuw proberen heb ik zelfs een paar opdrachten afgekregen. Maar ik ben er nog lang niet. Op dit tempo krijg ik wiskunde niet af dit weekend, laat staan de andere vakken. Ik kijk omhoog naar papa.

“Ik dacht al”, zegt hij, “ik ruik verbrande hersenen. Mogen we even bij jou komen lunchen?”

“Lunchen?! Ik heb helemaal geen tijd”, zeg ik.

“Uitrusten en eten is ook belangrijk, pop.” Myrthe komt het huisje uit met een schaal pitabroodjes en een pan. Ze schept kommen vol met iets kruidigs van kikkererwten, en ik werk het zo snel mogelijk naar binnen.

“Rustig aan”, lacht papa. “We houden nog steeds van je als je een keertje blijft zitten. Dat weet je toch?”

“Ik blijf niet zitten”, zeg ik met mijn mond vol. “Wedden?”

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden