null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Als je me maar niet vergeet, volgend jaar”

Willeke en Lotte hebben ruzie gekregen nadat ze te horen kregen dat Willeke blijft zitten en Lotte over is naar het volgende jaar.

Willeke

Zaterdag

Mijn shift bij de broodjeszaak is voorbij en ik verzamel mijn spullen. Mijn shirt kleeft tegen mijn rug, het is vreselijk warm in de keuken. Dat wordt nog wat, met die hittegolven in augustus. Oma en ik hebben honderduit ons wellnessweekend nabesproken tot we weer Sjoerd op ons dak kregen. Wat mankeert die man? Hoe kun je van zo’n minuscuul beetje macht zo tiranniek worden? Oma kijkt steeds brutaler elke keer dat ze een preek krijgt en ik denk dat het niet lang duurt tot Sjoerd de wind van voren krijgt. Hij heeft geen idee hoe pittig oma kan zijn.

Ik neem afscheid van oma en stap op de fiets. De wind tilt mijn natte shirt van mijn rug en ik haal opgelucht adem. Ik fiets naar het zwembad. Ik ben door Melanie uitgenodigd, de hele groepschat is er al. Ik was liever met Lotte gegaan maar sinds vorige week hebben we ruzie. Ik ben te trots geweest om haar te bellen en het goed te maken, en zij heeft ook niks van zich laten horen. Uiteraard, zij heeft natuurlijk niks om sorry voor te zeggen. Behalve misschien haar gebrek aan sympathie voor mijn zittenblijverslot.

Bij het zwembad wurm ik mijn fiets tussen twee andere fietsen en zet ik hem op het klikslot. Er is geen ruimte om hem vast te zetten. Lotte zou zeggen: zet nou vast, liever een minuut extra werk dan een hele nieuwe fiets moeten regelen. Wat een drukte. Zou iedereen van school er zijn vandaag?

Ik sjor mijn badpak aan en kijk meewarig naar de scheerbultjes op mijn benen. Lotte zou zeggen: waarom scheer je je benen uberhaupt? Niemand die het iets kan schelen, en de natuur heeft ze daar niet voor niets laten groeien.

Ik plof naast Melanie neer op het gras. Het is inderdaad bizar druk in het zwembad, je kunt door de mensen en de zwembandjes het water nauwelijks meer zien. Melanie biedt me een hap aan van haar frikandel en ik denk fok het, ik ben al zo lang vegetariër, een hapje kan geen kwaad. Ik neem een hap. Lotte zou zeggen: je zou het niet maar één hapje vinden als iets een hap van jou nam! Ik kauw langzaam op de frikandel en luister met een half oor naar Melanie. Ze heeft allerlei dramatische verhalen over de hockeyclub en ik kan nauwelijks bijhouden over wie ze het heeft, op gegeven moment speelt ze een dialoog na tussen twee meisjes die ze Anne-Fleur 1 en Anne-Fleur 2 noemt, die blijkbaar ruzie hebben over een jongen die Bart met de Buikspieren heet.

Mijn blik dwaalt af naar een snorkel die boven het water uitsteekt, iemand die ongegeneerd rondspartelt in het pierenbadje. Als het hoofd met de snorkel boven water komt zie ik het rode haar dat ik zelfs kletsnat uit duizenden zou herkennen. Onwillekeurig lach ik naar Lotte, die haar zwembril afzet en met een halve glimlach naar me zwaait. Ik sta op en laat Melanie achter, die onverstoorbaar verder praat tegen haar andere vriendinnen. Ik stap over de benen en koelboxen op het grasveld heen tot ik aan de rand van het pierenbadje ben. Ik ga zitten.

“Hey”, zeg ik.

“Hey”, zegt zij.

“Sorry dat ik…” begin ik, maar ze onderbreekt me.

“Nee, geen sorry hoor. Je bent wel een onuitstaanbare chagrijn, maar dat mag ook wel even.”

Ik lach. “Jij bent een opschepper met veel te hoge cijfers, zul je bedoelen.”

“Klopt”, zegt ze, en ze trekt me het water in. Ik lig sputterend op mijn rug tussen de verbaasde kleuters. Ik trek Lotte tegen me aan in een halve omhelzing, halve worstelmove.

“Als je me maar niet vergeet, volgend jaar”, zeg ik.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden