null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Die stomme proefwerkweek verpest alles, zelfs mijn fijne bijbaantje”

Willeke is aan het werk bij de lunchroom. Wanneer het even rustig is, besluit ze haar geschiedenisboek erbij te pakken om zo toch wat te leren.

Willeke

Donderdag 9 juni

Mijn telefoon trilt in de la van mijn bureau. Eventjes neem ik me voor om mijn geschiedenissamenvatting af te maken en dan terug te bellen, maar nu is mijn concentratie toch verbroken. Het is een videobelletje van Robbert!

“Hee Wilsie, hoe is het in de gevangenis?”

“Ha ha, lach maar. Jij hoeft voor je cijfers alleen maar te knutselen zeker.”

“Klopt! Heerlijk. Echt aan het genieten van het feit dat ik niet meer op de middelbare school zit.”

“Ik ga op yogaweekend met mama en oma, heb je het gehoord? Ga anders ook mee!”

“Ja ik hoorde het, bizar, oma in het bos. Ik kan denk ik niet mee, ik moet nog even kijken wat mijn zomerplannen zijn. Waarschijnlijk Venetië.”

“Venetië?”

“Nelson gaat elke twee jaar naar de Biënnale daar. Een grote kunstbijeenkomst. Ik denk, eh, misschien neemt hij een paar mensen mee. Waaronder ik. Ik moet rennen, mijn college begint zo! Sterkte Wilsie!”

Een paar mensen? Onzin. Hij gaat gewoon in zijn eentje met Nelson naar Italië. Zou mijn moeder dat weten?

Zaterdag 11 juni

Het is een stralende dag en ik sta zoals ieder weekend met oma in de broodjeszaak. Ik houd van het werk hier. De keuken is een mini-planeet waar alleen oma, onze collega’s en ik bestaan. Er valt licht naar binnen, er klinkt een gezellig geroezemoes van machines, de oven die piept als hij klaar is, de stoomtreingeluiden van het koffieapparaat. Oma en ik maken grapjes onder het werken, of we luisteren muziek, of we gaan na een tijdje over op een prettig, vertrouwd zwijgen. Af en toe wordt onze planeet bezocht door een boos buitenaards wezen (onze chef Sjoerd) maar verder blijven we ongestoord.

Het werk is urgent en concreet, alle problemen kan ik met mijn ogen zien en met mijn handen aanraken. Iemand wil graag haar broodje in kleine stukjes gesneden voor haar kind. Iemand wil een cappuccino met extra veel schuim. Iemand wil z’n broodje liever warm. Het aanrecht moet afgenomen worden. Het koffieapparaat moet ontkalkt. Heldere taken. Niet zoals het voorbereiden op de proefwerkweek, een vage taak die nooit af lijkt te zijn.

Ik vond dat ik vandaag vrij mocht nemen van het eeuwige studeren, maar als ik in mijn lunchpauze even ga zitten, begint het toch aan me te knagen. Als ik niet wil blijven zitten, moet ik echt iedere minuut gebruiken die ik heb. Ik trek mijn geschiedenisboek uit mijn rugzak en lees terwijl ik traag op mijn boterham kauw. Fronsend worstel ik me door de tekst, waarvan helemaal niets in mijn hoofd wil blijven hangen. Dan tikt oma me zachtjes op mijn schouder - mijn lunchpauze had al een kwartier geleden voorbij moeten zijn, zij mag nu even vrij. Met tegenzin ga ik weer op mijn post staan. Zolang er geen moeilijke bestellingen binnenkomen kan ik nog even verder met dit hoofdstuk, lijkt me.

Wanneer Sjoerd binnenkomt, gooi ik snel een theedoek over mijn boek en probeer ik te doen alsof ik druk aan het werk ben. Ik giet een half pak melk leeg in het opschuimkannetje en zet het onder de stoomspuit. Maar uiteraard loop ik achter, en Sjoerd heeft het meteen door.

“Wie had er vandaag de tweede lading tonijnsalade moeten maken? We zitten bijna zonder”, zegt hij. Haastig begin ik de ingrediënten bij elkaar te zoeken.

“Mens, let je op?” roept Sjoerd. Ik kijk om. Hete melk klotst over de rand van het kannetje, over het aanrecht en de vloer. Ik heb er veel te veel in gedaan. In paniek gris ik de theedoek van het aanrecht, dat net als het geschiedenisboek eronder kletsnat is geworden. Sjoerd snelt niet te hulp, maar kijkt hoofdschuddend toe. Dan loopt hij weg zonder een woord te zeggen. Ik hurk op de grond bij de plas melk en probeer niet te huilen. Die stomme proefwerkweek verpest alles, zelfs mijn fijne bijbaantje. Waarom draait alles toch om cijfers?

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden