null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Het is alsof Lotte een volwassene gaat worden en ik niet”

Lotte denk al na over universiteiten en dat raakt een gevoelige snaar bij Willeke. Gelukkig weet haar vader precies hoe hij haar kan opvrolijken.

Charlotte Remarque

Donderdag 30 juni

Ik lig met Lotte onder een boom. We zijn bij mijn vader op de zorgboerderij. We hebben het over vakantieplannen. Zij heeft er nog geen, en wij gaan misschien kamperen.

“Misschien mag je mee”, zeg ik. “Dan kunnen we elke nacht vuur bouwen.”

“Ja, graag”, zegt ze, “maar niet eind augustus, toch?”

“Wat heb je eind augustus?” vraag ik. “Ik dacht dat je niet op vakantie ging.”

“Nee”, zegt ze schaapachtig, “ik ga dan met mijn moeder een weekje door Nederland. Een paar universiteiten bekijken.”

Het voelt als een stomp in mijn maag. Ik ga rechtop zitten. “Maar je laatste jaar is nog niet eens begonnen”, zeg ik.

“Weet ik toch”, zegt ze sipjes. Ze trekt een pluk gras los.

“En de open dagen zijn helemaal niet in augustus, maar in de lente”, dram ik door.

“We gaan nog niet naar de open dagen. We gaan gewoon even kijken. Voor de voorpret”, zegt ze.

“Nou, netjes dat je je zo grondig voorbereidt, hoor. Die universiteiten weten niet wat ze te wachten staat”, zeg ik sarcastisch.

Lotte staat op en klopt gras van haar schoot. “Ik denk dat het tijd wordt dat ik ga. Ik moet allebei die bussen nog halen.”

“Je mag blijven eten”, zeg ik nog halfslachtig, maar ik vind het eigenlijk prima dat ze gaat. De sfeer is toch omgeslagen. Ik sta niet eens op om met haar naar de bus te lopen. Ik ga weer achterover in het gras liggen en doe mijn ogen dicht. Ik kijk naar het roze achter mijn oogleden tot het plotseling zwart wordt.

“Iemands grote hoofd zit voor mijn zon”, zeg ik.

“Iemands grote bek heeft haar vriendinnetje weggepest”, zegt papa.

Ik doe mijn ogen open. “Niet waar! Zegt ze dat?”

“Nee, natuurlijk niet, maar ik ken Lotte langer dan vandaag. Als zij niet aan het huppelen is, dan is er iets goed mis.”

Hij helpt me overeind en samen lopen we naar het huisje. Ik weet dat hij erover wil praten, maar hij vraagt niks. Dat is zo fijn aan papa, hij weet wanneer het even stil moet zijn. Dan begin ik uit mezelf:

“Binnenkort gaat ze weg”, zeg ik. “Studeren.”

“Over een heel jaar pas, toch?”

“Ja, maar alles wordt nu al anders”, zeg ik. “Ik voel het. Het is alsof zij een volwassene gaat worden en ik niet.”

“Hm”, zegt papa, en plotseling slaat hij rechtsaf, terwijl zijn huisje linksaf is. Ik loop achter hem aan.

“Hey, waar gaan we heen?” vraag ik. Hij zegt niets, en ik besef dat we op zijn auto aflopen, die langs het pad in de schaduw staat. Hij gaat in de bijrijdersstoel zitten. Ik blijf vertwijfeld buiten de auto staan.

“Ga zitten”, zegt hij, en ik stap in en ga achter het stuur zitten. Onwennig houd ik het stuur vast.

“Niets heeft van mij zo veel een volwassene gemaakt als het halen van mijn rijbewijs. Niets voelt zo vrij als in je eentje over een landweg karren in je eigen auto, met je favoriete CD op.”

“Maar autorijden…”

“Is slecht voor het milieu. Dat weet ik. En het is goed dat we dat met z’n allen minder gaan doen. Maar het kan geen kwaad om er eentje te leren besturen”, zegt hij, en hij draait de sleutel om. De auto start.

“Zet je voet op de koppeling”, zegt hij.

“Welke?”

“De linker.”

Hij haalt de handrem eraf.

“Zet ’m in z’n één.” Ik kijk naar de versnellingspook en hij slaat z’n hand voor mijn ogen. “Dat moet zonder te kijken!”

Met mijn ogen dicht schuif ik de pook naar linksvoor. Ik doe mijn ogen weer open.

“Laat nu langzaam de koppeling opkomen.”

Onder me begint de auto zachtjes te trillen. Langzaam kom ik in beweging. Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden