null Beeld

Dagboek van Willeke: “Ik besef dat dit mijn enige kans is en trek alles uit de kast”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Maandag 20 september

Ik kan me de hele dag al niet concentreren, zo zenuwachtig ben ik. Ik voel het over mijn hele lijf: mijn onderkaak is te strak aangeschroefd, ik heb speldenprikjes overal op mijn hoofdhuid en mijn buik borrelt. Maar nu is het dan eindelijk vier uur. Tijd voor de audities.

Voor de gymzaal staan Lotte en Ferdy. Opgelucht sjok ik op ze af. “Morituri te salutant”, zeg ik.

“Latijn? Heb je dat van die corpsballen waar je steeds mee chillt?”, grapt Lotte.

“Nee, gewoon uit Asterix”, zeg ik, “lazen jullie dat vroeger niet? Waarom zijn jullie hier, trouwens? Moet je ook auditie doen als je aan het decor wil werken?”

“Nee”, zegt Ferdy, “maar ze willen dat je wel meedoet aan de spelletjes en zo. Ter bevordering van de saamhóóórigheid.” Hij zet de nasale stem op van de Frans-lerares, die ook het hoofd van de activiteitencommissie is.

Saamhorigheid dus. De deuren van de gymzaal gaan open en we mogen naar binnen. We moeten allerlei melige spelletjes doen om elkaars namen te leren, overgooien met sinaasappels en elkaar meppen met een opgerolde krant, en het lijkt allemaal zo lang te duren dat ik de tekst begin te vergeten die ik uit mijn hoofd moest leren. Was het nou: “Kijk, ik heb geen beugel meer, Dokter Connors?” Of was het: “Dokter Connors, ziet u dat ik geen beugel meer heb?”

Ik wil net een wc-bezoek veinzen om nog even mijn tekst na te lezen, wanneer de regisseur door zijn opgerolde krant roept: “Jaaa dames en heren, dan is het nu echt tijd. Ik roep jullie per tweetal naar voren om de scène te spelen en het duet te zingen. En ik wil vuur zien! Verlegen ben je maar in de les.”

De regisseur is meneer Heijermans, de excentrieke filosofiedocent. In zijn jonge jaren was hij acteur. Hij heeft een zwart baardje en draagt altijd sandalen, ook in de winter.

Ik kijk vanaf de kant van de gymzaal hoe de eerste duo’s hun scène spelen. Het eerste meisje dat aan de beurt is speelt heel slecht, ze mompelt en rolt steeds met haar ogen alsof ze zich schaamt. Maar haar zangstem is heel helder en mooi. De tweede is Elvira, die al jaren een grote rol heeft en er zeker weer een zal krijgen. Dan komt Melissa aan de beurt, met wie ik vroeger bevriend was. Ze maakt een potje van het dialoog en zingt zo vals als een kraai, maar ze speelt zo grappig en zelfverzekerd dat ik zeker weet dat ze een rol krijgt. Over de jongens valt weinig te zeggen tot nu toe. De eerste drie waren stuk voor stuk onhandig en verlegen, durfden niet in de buurt van hun tegenspeelsters te komen en zongen veel te zacht.

Ik zit om de capriolen van Melissa te lachen wanneer ik oogcontact maak met een jongen aan de andere kant van de gymzaal. Hij is nieuw op school, weet ik uit de wandelgangen, net hierheen verhuisd. Hij heeft krullend donker haar en draagt kleren die het hier op school meestal niet goed doen, net een beetje te kunstzinnig, net een beetje te tweedehands. Maar hij lijkt wel overtuigd van zichzelf. Melissa is klaar met haar duet en maakt een diepe buiging, waarvoor ze een groot applaus krijgt.

Dan roept Heijermans: “Willeke en Micha!” Op wankele benen loop ik naar het midden van de zaal. Ferdy en Lotte joelen enthousiast. Micha blijkt de nieuwe jongen. Hij zit meteen helemaal in zijn rol, hij zet datzelfde gezicht op dat Leonardo DiCaprio in de film heeft. We spelen de scène. Het voelt als pingpongen, zo razendsnel gaat het. Ik heb helemaal geen tijd om mijn tekst te vergeten. Anders dan de eerdere jongens durft hij wel dichtbij te komen, hij pakt mijn hand en trekt me overeind, precies zoals in het script staat.

We zingen het duet. Hij zet als eerste in, hard en zuiver, terwijl mijn stem nog weifelt. Ik besef dat dit mijn enige kans is en trek alles uit de kast. Bij het laatste refrein spring ik op een stoel en doe ik een paar onhandige danspasjes, zoals het personage dat zou doen, en ik hoor gelach en applaus. Wat voelt dat goed. Wat zou het geweldig zijn om dit voor de hele school te mogen doen.

Dan is het voorbij. Mijn hart bonst in mijn oren als ik weer naast Lotte ga zitten.

“Hallo hé, superster”, fluistert ze, “dat ging toch helemaal prima? Chill ook dat je met die nieuwe hunk mocht, in plaats van de sukkelbrigade.”

“Ja”, zeg ik, “chill.” En nu afwachten.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden