null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Ik had me nog nooit zo alleen gevoeld op school”

Willeke kan niet echt aarden in haar nieuwe klas en dan wordt de aandacht nog eens extra op haar gevestigd.

Charlotte Remarque

Vrijdag 9 september

Ik schrik wakker uit een comateus dutje. Aan het licht hoop ik te zien dat ik niet lang geslapen heb, maar als ik mijn telefoon pak blijkt het toch twee uur nadat ik thuiskwam van school. Je zult het wel nodig hebben gehad, zegt mijn vader dan altijd vergoelijkend. Je slaapt zo veel overdag omdat je de hele nacht op je telefoon zit, zou Boy zeggen, en omdat je niet sport in de buitenlucht. En iets over blauw licht. Ze is ook nog in de groei, zou mama zeggen. Maar ga nu maar even met Arie wandelen, anders slaap je vanavond niet.

Ik was doodop toen ik thuiskwam. Mijn eerste week zit erop en iedere dag voelde als een gevecht. Mijn eerste les was wiskunde, opnieuw met meneer Suryani, die voor de grap een medelijdend gezicht trok toen ik binnenkwam.

“Daar hebben we onze Willeke, die ken ik natuurlijk goed”, zei hij. Iedereen in mijn nieuwe klas keek naar me. “Ben je speciaal voor mij blijven zitten? Kon je niet genoeg krijgen van mijn lessen?” Een paar jongens grinniken. Meneer Suryani is bijzonder populair bij de leerlingen, vooral voor een wiskundedocent. “Ik snap het wel hoor, Wils, jij en ik hebben veel gemeen. Ik kan ook niet genoeg krijgen van differentiaalvergelijkingen!”

Ik wilde een luchtig grapje terug maken maar het lukt niet. Het lukte zelfs niet om te glimlachen en in mijn ooghoek was ik toch al bezig met iets anders, namelijk een plekje vinden om te zitten. Er waren bijna geen tafels vrij. Waarom was ik niet wat eerder gekomen? Ik was nota bene ruim op tijd op school, maar ik wilde niet al te gretig overkomen. Ik wilde niet de enige in het lokaal zijn en een voor een mijn nieuwe klasgenoten zien binnenkomen. Ik wilde ze niet de kans geven om me goed te bekijken voordat de les was begonnen. Ik had geen rekening gehouden met de joligheid van meneer Suryani, waardoor ik nu tóch het middelpunt van de aandacht was. Ik zei niets en schoof haastig op een stoel naast de enige andere zittenblijver, een jongen die extreem ongewassen rook en de hele les zijn koptelefoon ophield.

Zo ging het de hele week. Ik probeerde geen gesprekken aan te knopen en mijn nieuwe klasgenoten ook niet met mij. In de pauze zocht ik Lotte, vaak vergeefs, dan was ze niet in de kantine en gaf ze ook geen antwoord op mijn appjes. Als ik haar niet kon vinden snelde ik door de school alsof ik iets belangrijks te doen had, van mijn kluisje naar de mediatheek, het schoolplein op en daarna weer naar binnen, soms met mijn telefoon aan mijn oor alsof ik aan het bellen was, om uiteindelijk in een leeg lokaal mijn boterhammen te eten. Dan begon er weer een les die ik vorig jaar al gehad had en probeerde ik me te concentreren op mijn aantekeningen. Maar de stof kon mijn aandacht niet vasthouden, ook al wist ik hoe belangrijk het was om het dit jaar wel zorgvuldig aan te pakken. Allerlei vrienden van de musical en mensen uit mijn oude klas zwaaiden vriendelijk naar me, maar ik had me nog nooit zo alleen gevoeld op school.

Nu is de eerste week voorbij en het duizelt me hoeveel weken er nog voor me liggen. Als een berg rijstebrij waar ik me doorheen moet eten, een onbevattelijk grote opgave. Ik probeer Robbert te bellen, maar hij neemt niet op. Natuurlijk niet, het is vrijdagavond. Ik lig stil in mijn eigen slaapwarmte en luister naar de regen op het dak van mijn schuurtje. Het is nu echt bijna herfst.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden