null Beeld

PREMIUMDagboek van Willeke

Dagboek van Willeke: “Ik kijk om mee heen en zie dat iedereen al in groepjes is verdeeld”

Willeke kan nog steeds geen aansluiting vinden in haar nieuwe klas.

Charlotte Remarque

Vrijdag 16 september

Ik zit onderuitgezakt bij aardrijkskunde. Iedereen om me heen is druk in de weer met de stenen die meneer Wouters heeft uitgedeeld. Ik ken dit proefje nog van vorig jaar. Eerst vraagt hij ons om aan de hand van de kleur de mineralen te identificeren, dan aan de hand van de textuur, het gewicht, en tenslotte - dit is zijn grote troef, ik zie dat hij zich er al op zit te verheugen - zal hij ons vragen om de mineralen met onze tong aan te raken, want sommige kun je aan hun smaak herkennen. Ja hoor, daar komt het, en iedereen zegt ‘waaaat’ en ‘neeee’ en ‘getver’!

Het meisje naast mij, wier naam ik nog steeds niet ken, drukt enthousiast haar tong tegen de steen. Ik zie al meteen dat zij niet de zoute steen heeft die Wouters zoekt. Ze zit dus voor niks haar tong tegen die vieze steen te drukken die Wouters blijkbaar ieder jaar opnieuw aan een nieuwe leerling voorzet. Ik trek een vies gezicht en bedank ervoor. Ik graai instinctief naar de telefoon in mijn tas en besef dat ik die aan het begin van de les al heb moeten inleveren, omdat ik zat te appen tijdens de uitleg. Wat nu in vredesnaam? Wat deed ik vorig jaar tijdens de les? Kletsen met Lotte, denk ik, of flirten met Micha. Zelfs mijn andere klasgenoten mis ik ineens vreselijk. Mijn oude klas is bij nader inzien de leukste groep mensen die ik ooit heb gekend. Ik krijg er tranen van in mijn ogen die ik haastig weg wrijf.

Ik laat het meisje naast me de opdracht invullen. Zij heeft er duidelijk veel zin in. En ik heb het vorig jaar al gedaan. Ik pak mijn schrift uit mijn tas en schrijf op: schokkend onhygiënische praktijken in het lokaal van Wouters. Tot het einde van het uur zit ik te schrijven over Wolters en zijn vieze stenen, die hij waarschijnlijk in de achterbak van zijn auto bewaart. Waarin hij, aan zijn gele nicotinevingers te zien, ook nog eens rookt, onderweg naar de mineralenbeurs in Duitsland waar hij zijn vieze stenen aan andere rare mannetjes laat zien. Ik glimlach om mijn eigen verhaal.

Als de bel gaat, stuift iedereen het lokaal uit om niet te laat te zijn voor gym. Tot het echt koud wordt is gym nog buiten, dus we moeten een stuk fietsen. Vorig jaar fietste ik altijd met een grote groep. Ik loop achter mijn tafelgenootje aan en vraag of ze samen wil fietsen. Ze kijkt me niet aan en mompelt dat ze al met Elise en Sunny fietst en verdwijnt richting het fietsenhok. Ik kijk om me heen en de rest is ook al in groepjes verdeeld. Ik heb de energie niet om het nog een keertje te vragen. Bij de gedachte aan gym met deze mensen, die ik niet ken en die me waarschijnlijk belachelijk vinden, breekt het zweet me uit. Ik sta stil in de gang en reageer niet op de drukte om me heen. Een paar minuten gaan voorbij en ik heb nog steeds niet mijn gymkleren uit mijn kluisje gepakt.

Ik laat de tijd net zo lang voorbijgaan tot de gang is leeggelopen. Ik ben nu toch te laat voor gym en ik loop langzaam naar de uitgang. Het is weekend. Ik ben ontzettend opgelucht. Een keertje gym missen is niet zo erg, toch? Op gym ben ik vorig jaar niet blijven zitten.

Het regent pijpenstelen en ik ben binnen vijf minuten doorweekt, maar ik heb zin om te fietsen. Ik sta op de trappers en neem niet de afslag naar huis. Ik ga gewoon alleen maar fietsen in de regen en nergens anders aan denken, ik ga het hele eind naar papa fietsen, al kost het me een uur. Hij stelt minder vragen dan mama.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden