null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Mama staat met woeste gebaren onze tent op te vouwen”

Willeke en Lotte willen iets terugdoen voor Manon en Boy, maar dat pakt niet zo goed uit.

Charlotte Remarque

Vrijdag 27 augustus

Bijna iedereen moet dit weekend weg van de camping, terug naar het echte leven. De laatste avond was geweldig, we zijn echt vrienden geworden met iedereen hier. We hebben de hele avond marshmallows geroosterd en de jongens hebben een soort bonte avond opgevoerd, met acrobatische kunstjes, iets met een voetbal, en een reeks grappen en toneelstukjes in het Frans die we niet konden verstaan maar die duidelijk schunnig waren. Buiten onze tent kabbelt het feestje nog door, maar Lotte en ik zijn afgepeigerd. Slaperig zakken we weg in ons luchtbed, nog maar een centimeter boven de grond omdat het inmiddels halfleeg is gelopen.

“Weet je”, zegt Lotte, “het is echt lief van je moeder en Boy. Dat ik mee mocht bedoel ik.”

“Tuurlijk”, gaap ik.

“Moeten we niet iets aardigs terugdoen? Je moeder heeft elke dag ontbijt voor ons gemaakt. Morgen heeft ze daar vast geen tijd voor, zij moet veel meer inpakken dan wij. Zullen wij anders naar de bakker morgenvroeg? Croissantjes halen?”

Ik glimlach in het donker. Lotte is een lieverd. “Is goed, maar je moet me wel wakker rammen morgen, ik ga geheid door de wekker heen slapen.”

Zaterdag 28 augustus

Ik word wakker van een stomp in mijn zij en moet vijf seconden nadenken voordat ik begrijp wat er gebeurt.

“Ik bedoelde niet letterlijk rammen, muts”, kreun ik.

“Word wakker”, fluistert Lotte, “we moeten snel naar de bakker. Ik heb alvast onze spullen ingepakt.”

Ik kijk met één open oog naar onze tassen, die uitpuilen en waar nog lang niet alles in zit. “Noemen we dat inpakken tegenwoordig?”

“We doen zo de rest! Kom nou!”

Ik trek snel een joggingbroek aan en kruip de tent uit, het is nog vroeg en de wereld is vochtig en glinsterend. Ik ril.

Op onze slippers lopen we naar het dorp. Het lijkt een stuk verder lopen dan vorige keer. De zon achter ons staat steeds hoger, ik voel het in mijn nek. Om 10 uur moeten we wegrijden van de camping. We hebben onze tent nog niet afgebroken. Hoe laat zou het zijn? Mijn telefoon is leeg en in de tent.

Het is vreselijk druk bij de bakker, mannetjes met stokbroden staan voor de deur koffie te drinken, Nederlandse toeristen staan te dringen bij de kassa. Wanneer we aan de beurt zijn, bestelt Lotte in haar gebrekkige Frans croissantjes en pains au chocolat. De bakker, een mollige mevrouw met een vriendelijk gezicht, gebaart dat ze op zijn, maar dat ze er bijna meer heeft.

“Lekker warm, vers uit de oven!” Ze wijst naar de ovens achter zich.

“Hoe laat zou het zijn”, zeg ik tegen Lotte, en zij haalt haar schouders op. “Geen idee, telefoon ligt in de tent. Maar we zijn hier nu toch, we gaan sowieso croissantjes halen.”

Wanneer ze eindelijk een dampende papieren zak in haar handen krijgt gedrukt, betalen we snel en rennen we, zo goed en zo kwaad als dat op slippers gaat, terug naar de camping.

“Kom, we gaan zo”, roept Lotte, “dat is sneller!”

“Weet je het zeker?” Ik roep haar na, maar ze is al het beboste pad in gedoken. Dit pad loopt inderdaad recht op de camping af. Ik begin al te kalmeren, wanneer het plotseling doodloopt.

“Jezus, Lotte”, zeg ik.

“We zijn er echt bijna! Het zit achter deze struiken!”

“Maar daar kunnen we dus niet doorheen.”

“Echt wel”, zegt ze, en ze overhandigt mij de croissantjes. Ze stampt de droge struiken plat en klautert er onhandig overheen. “Gooi!”

Ik draai de zak met croissantjes dicht en gooi hem naar haar, voor het eerst dat ik ooit iets recht gooi. Ik banjer achter haar aan en zie insecten onder mijn voeten wegschieten.

Als we een paar minuten later hijgend bij onze tent staan, benen onder de bloederige krassen, zien we dat onze spullen zijn ingepakt. Mama staat met woeste gebaren onze tent op te vouwen. Als ze zich omdraait staat haar gezicht op onweer.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden