null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Waarom zou ik nu niet naar mijn grote broer gaan”

Willeke gaat een nachtje logeren bij Robbert in Amsterdam.

Willeke

Zaterdag

Ik trok het echt niet meer in dat huis. Toen ik vanochtend naar mijn werk fietste nam ik mijn logeertas mee. Mama’s mond was een strakke streep, maar ze zei niks. Ik ga in het weekend vaak naar papa, waarom zou ik nu niet naar mijn grote broer gaan? Hij is maar heel even terug in Nederland voordat hij weer op vakantie gaat.

In de trein leun ik met mijn voorhoofd tegen het raam. Ik ruik aan de kraag van mijn shirt. Bah, ik ruik naar het frituurvet in de broodjeszaak. Ik voel me altijd zo dorps als ik Robbert opzoek in Amsterdam. Als ik aankom staat hij op het drukke plein voor het station. Hij heeft een gekke halflange broek aan en leren laarzen die bij de tenen in twee delen gespleten zijn, als hoeven. Ik ren op hem af en omhels hem.

“Wauw, wat een schoenen”, zeg ik.

“Zeg maar niks hoor, die zijn het nu helemaal. Je moest eens zien wat mensen ervoor neerleggen.” Hij ziet er inderdaad cool uit, ook al begrijp ik de schoenen niet. Hij pakt me nog eens vast om aan mijn haar te ruiken. “Wils, je ruikt naar oliebol”, zegt hij.

“Weet ik toch, zeikerd. Sommige mensen moeten werken voor hun geld.”

Het is warm, en als we bij Robbert’s appartementje aankomen zweet ik. Ik zie er in zijn spiegel uit alsof ik net uit een ei gekropen ben, plakkerig en klein.

“Doe je oliebolkleren uit en kom eens hierheen”, roept hij uit de gang.

In zijn badjas loop ik het appartement uit, Nelson’s gang in. Robbert laat zichzelf geroutineerd binnen in Nelson’s huis.

“Mag dat gewoon?”

“Ja joh, ik mag gewoon spullen van hem lenen en zo, of zijn keuken gebruiken als ik een oven nodig heb.”

Het huis is nog net zo indrukwekkend als toen mama en ik hier logeerden. Er hangt weer andere kunst aan de muren. Ik kan de verleiding niet weerstaan om met een vinger langs een metalen constructie aan de muur te gaan, drie dansende figuren die als schaduwen van het plafond lijken te druipen.

“Dat zag ik wel”, lacht Robbert.

In Nelson’s werkkamer begint Robbert door een kledingrek te rommelen. “Van een show”, zegt hij. Het zijn coole nineties-kleren en precies bij het jurkje dat ik het mooist vind, stoppen Robberts slanke vingers. “Trek dit eens aan!”

Het jurkje past heel goed en vloekt niet eens bij mijn suffe gympen. Trots loop ik daarna met Robbert mee de straat uit en naar een park in de buurt. Hij schaamt zich niet voor zijn kleine zus, ik mag mee naar zijn kunstvrienden van de opleiding, die in het park op een kleed zitten. Een paar goedgeklede meisjes, en een vrolijke, knappe jongen met schattige elfenoren. Ze zijn helemaal niet eng, en ik mag als vanzelfsprekend van hun rosé meedrinken, ze schenken me steeds bij en ze lachen smakelijk om mijn liefdesdrama van het afgelopen jaar. Ik ga op mijn rug liggen. De namiddagzon is warm en kleurt mijn oogleden roze van binnen.

“Tijd om die kleine naar huis te brengen, denk ik”, hoor ik Robbert ineens heel dichtbij zeggen. Ik doe mijn ogen open en hij hangt boven me.

“Hmm, even een dutje”, zeg ik. Hij lacht en trekt me overeind. “Nee, we gaan iets eten, gek.”

We nemen afscheid, en Robbert maakt grapjes met de elfenjongen, die het duidelijk jammer vindt dat we gaan.

“Leuke jongen”, zeg ik bij de uitgang van het park. “Hebben jullie iets met elkaar?”

Hij lacht. “Nee nee, dat kan ik er helemaal niet bij hebben op dit moment. Ik heb het zo druk… Nelson zou het niet leuk vinden.”

“Nelson? Wat heeft hij daar nou over te zeggen?”

“Gewoon, hij wil dat ik me op mijn werk concentreer,” zegt Robbert kortaf. Ik stel geen vragen meer en laat me door de drukke stad gidsen.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden