null Beeld

Dagboek van Willeke: “Zijn opmerking steekt, die vergeet ik niet snel”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Zaterdag 25 september

Ik zit in het midden op de achterbank. Naast me zit Floris en aan de andere kant heb ik mijn hand in de Maxi-Cosi. Titia sabbelt op mijn hand en kwijlt me helemaal onder. Ik lach naar haar en ze lacht terug. Ik begin haar steeds leuker te vinden. M’n zussie.

Na een korte rit eindigen we op een parkeerplaats die eigenlijk gewoon een grasveld is. We gaan voor het eerst op bezoek bij papa. Hij heeft zijn beschimmelde appartementje langs een weg achter zich gelaten en woont nu op een zorgboerderij. Ik twijfel aan mijn beslissing om Floris mee te nemen. Ergens is dit een pijnlijke situatie - het is de schuld van Floris’ vader dat mijn vader moest verhuizen.

Maar misschien doet dat er nu niet toe. Ik kan meteen zien wat een schitterende plek dit is. De herfst is hier in volle glorie en alles is goud in de namiddagzon. Ik trek Floris aan zijn mouw. “Ruik je dat? Zo heerlijk en herfstig.” Ik stap expres op een krakend herfstblad.

“Ik ruik vooral mest”, zegt Floris. Waarom doet hij zo onsportief? Ooit was hij dol op de natuur. We hebben elkaar voor het eerst gekust op het strand.

Ik hol voor hem uit om papa als eerste te knuffelen. Hij ziet er goed uit. Gebruind, en ongeschoren op een ontspannen manier. Vroeger noemden we dat zijn vakantiebaard. Hij draagt een verwassen overall en ruikt naar stro.

“Jezus pap!” roept Robbert achter me. “Wat heb jij nou aan?” Maar ik hoor dat hij ook blij is om papa zo te zien. We lopen achter hem aan en hij vertelt alles over de boerderij. Het is een collectief, zegt hij, dat betekent dat de mensen die er wonen overal aan meewerken, dat ze vaak samen eten en weleens muziek maken rond een kampvuur.

“Klinkt als een sekte”, mompelt Floris tegen Robbert.

Een dikke rode poes draait om mijn benen heen terwijl papa vertelt over de kinderen die hier op de boerderij komen helpen. Kinderen met gedragsstoornissen en andere beperkingen knappen op van de frisse lucht en de duidelijke taken.

Ik weet niet of ik er ooit over heb nagedacht of mijn vader ‘goed met kinderen’ is. Ik ben te lang boos geweest dat hij wegging om daarover na te denken. Maar als hij over deze kinderen vertelt lichten zijn ogen op. Zouden ze hem doen denken aan zijn eigen dochtertje met een beperking? Ik heb hem zo zelden over haar dood gehoord. Misschien kan hij die hier eindelijk verwerken.

Floris zit intussen op een bankje op zijn telefoon. Hij wilde per se mee, en nu doet hij helemaal niet gezellig. Ik laat hem maar en bekijk met mijn familie de hele boerderij. Het is fijn om weer eens samen te zijn. Titia ziet voor het eerst een cavia en haar ogen vallen zowat uit haar hoofdje van verbazing. Robbert maakt een selfie met een ezeltje. Ik snuif de herfstlucht op.

Ik bewonder papa’s huisje en werk snel een stuk taart naar binnen. Dan laat ik mama en papa bijpraten terwijl ik Floris ga zoeken. Hij staat een beetje voor zich uit te kijken bij een rij appelbomen.

“Wat is er nou met jou?” vraag ik. “Je had toch niet mee gehoeven.”

“Ik vind het leuk om bij jou te zijn”, zegt hij.

“Nou, en ik vind het leuk om mijn vader op te zoeken. Wat een geweldige plek heeft hij gevonden.”

“Ja, benieuwd hoe lang hij het hier uithoudt.”

“Wat bedoel je daar nou weer mee? Hij is hier helemaal op zijn plek.”

“Kom op, Wils. Een volwassen vent gaat toch niet tussen de modder en de cavia’s wonen. Hij is hier binnen no time weer weg.”

“Wat een onzin. Hij is blij hier, en ik ga hem elke week opzoeken. Dus.”

“Weet je wat het is, het lijkt wel alsof jullie soms allemaal in een droomwereld leven. Jij met je klimaatclub en je toneel, je broer met zijn kunst, nu je vader met een boerderij. Iedereen moet toch gewoon een baan, een echt huis?”

In de auto naar huis zwijgen we tegen elkaar. Floris aait mijn been alsof er niks aan de hand is en legt zijn hoofd aanhankelijk in mijn nek. Maar zijn opmerking steekt. Die vergeet ik niet meteen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden