null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Willeke: “Zittenblijvers vallen altijd net buiten de boot”

Willeke doet een jaar over. Ze is bang dat ze er niet bij gaat horen. Dan komt ze Lotte tegen.

Charlotte Remarque

Dinsdag 30 augustus

Ik sta achter school oogcontact te zoeken met een kat. Contact met andere mensen kan ik nog eventjes niet aan. Ik hurk en steek mijn hand uit naar de lapjespoes die me misprijzend aankijkt en onder een geparkeerde auto verdwijnt. Met een zucht sta ik weer op. De gênant grote rugzak die ik al sinds de tweede klas gebruik ligt verwaarloosd thuis in de gang, hoezeer mama ook aandrong.

“Hoe ga je anders al je boeken mee naar huis nemen?”, riep ze vanuit de keuken. “Het is ophaaldag!”

“Ik hóef helemaal geen boeken op te halen, mam! Ik ben blijven zitten dus ik heb dezelfde rotboeken als vorig jaar. Of ben je dat alweer vergeten? Kan het je zo weinig schelen?”

Mama stampte naar de gang. “Als we zo gaan beginnen…” Maar ik was al naar buiten gesneld en gooide de deur dicht.

Nu ben ik zonder tas op school. Het maakt niets uit. Ik hoef toch alleen maar mijn rooster op te halen en op de foto met mijn nieuwe klas. Mijn nieuwe klas… wat zouden ze van me vinden? Zittenblijvers vallen altijd net buiten de boot. Vriendschappen hebben jaren de tijd gehad om te ontwikkelen en dan komt er ineens iemand bij die nergens bij hoort. Iemand van wie iedereen ook nog eens weet dat ze slechte cijfers heeft gehaald vorig jaar. Alsof er ‘idioot’ op je voorhoofd staat.

Ik verzamel de moed om me om te draaien en kijk naar de achteringang van de school. Daar staan mensen te roken die wel iets beters te doen hebben dan nadenken over de sociale verhoudingen op school. Ze roken nog shag, kleden zich eigenzinnig, zitten in de pauze boeken te lezen in de gang, voeren toneelstukken op in kraakpanden en zijn vaak ook zittenblijvers. Hoor ik daar nu bij? Misschien moet ik voor de zekerheid leren roken, dat lijkt me het halve werk.

Uit de achteringang komt de laatste persoon tevoorschijn die ik nu wil zien. Tegelijk is het ook de enige persoon die ik nu wil zien. Lotte. De examenklassen zijn overal als eerste aan de beurt, dus zij heeft haar tas met boeken al bij zich en is al met onze klas op de foto geweest. Ze ziet er goed uit, ze straalt en is in Frankrijk heel bruin geworden. Ze hangt schuin van de zware tas aan haar schouder en gebaart met haar vrije arm druk om zich heen. Het meisje met wie ze naar buiten loopt lacht mijns inziens overdreven hard. Je hoeft er niet je hele hoofd bij in je nek te leggen.

Zo sta ik verbitterd voor me uit te kijken en me het meisje met de zwavelstokjes te voelen tot Lotte mij ziet. Ze neemt afscheid van haar andere vriendin en rent mijn kant op, zo snel als de boeken toelaten.

“Hallootjes, ouwe uitslaper! Jullie hoeven nu pas he? Jaloers! Ik ben het helemaal niet meer gewend om zo vroeg op te staan.”

“Ja, heerlijk, ik heb er vreselijk veel zin in”, zeg ik droogjes.

“Ooh, gaan we zielig doen”, zegt Lotte, en ze knijpt me in mijn wang. “Er zitten hartstikke leuke mensen in jouw nieuwe klas, hoor. Bente van het decorteam, weet je nog?”

“Die weirdo met het paarse haar?” Ik trek een vies hoofd.

“Ja, die ja, en ik zou me een stukje toleranter opstellen. Anders maak je nooit vrienden.”

“Dat ben ik precies van plan”, zeg ik.

“Geen gezeur! Je moet naar de gymzaal!” Ze geeft me een duw richting de ingang. Over mijn schouder zie ik dat ze alweer met iemand anders in gesprek is. Ik stap de school in.

Meer lezen van Willleke? Dat kan hier!

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden