Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Alléén wandelen in de bergen: Noorwegen

 

3 aug, 19:20
Alles is ingepakt en staat klaar. Morgenochtend vroeg op en dan is het zo ver!
Deze tweede helft van de zomervakantie ben ik alleen en ik ga ook alleen op pad. Vorig jaar ben ik voor het eerst helemaal alleen op vakantie geweest; fietsen door Nederland. Dat beviel me uitstekend. Als ik alleen ben kom ik echt tot rust en kan ik enorm genieten van de natuur.
Ik had al lang Noorwegen op mijn verlanglijstje staan; het schijnt daar zo mooi te zijn. Ik heb lang getwijfeld hoe ik het zou aanpakken; alleen op pad? een groepsreis? of toch maar thuisblijven? de bergen in? of juist naar de fjordenkust? Toen vond ik deze reis bij SNP; een individuele wandelreis, die zowel in de bergen als langs de fjorden loopt. Alles is georganiseerd, maar ik reis en wandel alleen.
http://www.snp.nl/reis/noorwegen/hardangervidda#
Als je op de site klikt op "van dag tot dag" kan je zien wat ik allemaal ga doen.Het is een achtdaagse reis, maar ik heb het verlengd met twee extra dagen tussendoor.
Toen ik het geboekt had, sloeg de onzekerheid toe. Kan ik, durf ik dit eigenlijk wel? Zouden mijn knieën niet weer problemen gaan geven? Maar nu het bijna zover is, krijg ik er steeds meer zin in. Ik heb kniebandages gekocht en natuurlijk mijn Nordic poles (stokken) bij me.
Die poles meenemen is nog niet zo simpel! Ze mogen niet mee als handbagage, want je zou ze als slagwapen kunnen gebruiken. Ze passen ook niet in mijn koffer. Ik ben nog op zoek geweest naar inschuifbare poles, maar die passen ook niet. Toen ik de KLM belde, bleek dat ze wel als extra ruimbagage mee mogen als je dat van te voren op geeft. Dus ik heb het gelijk op gegeven. Maar hoe voorkom ik dat die dingen tijdens het vervoer breken of verbuigen? Het hoesje of een tas bieden daar onvoldoende bescherming voor. Toen kwam ik op een lumineus idee! Ik ben naar Karwei gegaan met mijn stokken, heb een PVCbuis op maat uitgekozen en afgezaagd, aan beide uiteinden een dop er op. En met klustape heb ik de doppen bevestigd en een handvat gecreëerd! Hermetisch en veilig verpakt!
Advertentie

Vorig jaar om deze tijd dacht ik dat ik de zwaarste tijd achter de rug had en een rustig jaar tegemoet ging. De scheiding was bijna klaar en ik had eindelijk een vaste woning. Dus wat kon me nog gebeuren? Maar nee, het leven had nog het een en ander voor me in petto! Het werd een heftig jaar met veel uitdagingen, leermomenten en emoties op verschillende terreinen. Ik heb me er met redelijk succes doorheen geslagen. En nu is het dus tijd voor rust en bezinning.
Alléén wandelen in de natuur is voor mij een vorm van meditatie. De grenzen zoeken van mijn lef en mijn lichamelijke mogelijkheden vind ik een spannende uitdaging. Even alleen maar met mezelf bezig zijn.
Misschien lukt het om af en toe wat te schrijven, dus houd mijn blog in de gaten! Ik logeer meestal in hotels, dus die hebben vast wel internet.
Elly

 
4 aug, 22:05
Vanmorgen met het vliegtuig naar Oslo. Twee uurtjes sightseeing in Oslo. En toen 4 uren in de trein naar Geilo (spreek uit Jailo) Dat ligt zo ongeveer midden in het zuidelijk deel van Noorwegen. Het is een van de bekendste ski-oorden hier.
Daar ben ik nu in een hotel. Morgen mn eerste wandeling. Die zou moeten beginnen met de skilift naar boven. Maar de skilift is buiten gebruik. Dus dat wordt eerst een steile klim en dan pas genieten van het mooie uitzicht.
doeidoei
Elly
 
5 aug, 20:45
De dag begon pittig. Omdat die skilift het niet deed, moest ik eerst naar het beginpunt van de eigenlijke wandeling klimmen. Omhoog tegen wat ‘s winters een rode en een zwarte piste is! Ik was in 45 minuten boven, hijgend als een postpaard en het zweet gutste van me af! Tijd voor een kopje thee Gelukkig had ik mijn thermoskannetje gevuld!
Alles wat na deze warming-up kwam was peanuts. De paden waren rotsig, met stijgingen en dalingen, af en toe nat van het smeltwater van de hoger gelegen bergen. Ik ben uiteindelijk op 1358 meter hoogte gekomen. (Het dorp Geilo, waar ik vandaan kwam ligt op 800m) Niet het hoogste punt, maar een mens moet zijn grenzen kennen. Het weer zat enorm mee, droog, bewolkt met steeds meer zonnige perioden. De uitzichten waren fantastisch, ik waande me op de top van de wereld!
Mijn knieen hebben zich uitstekend gehouden, ondanks dat die bandages voortdurend afzakten, dus daar had ik niet veel aan. Wel had ik veel steun aan mijn nordic poles! Wat ben ik blij dat ik die bij me heb
Kortom een fantastische dag! Ik heb genoten.
 
dinsdag, 12:16
In berghutten is geen internet, dus vandaar dat ik een paar dagen achterloop. Vanuit Geilo ben ik met een trein naar Finse gegaan. Een spectaculair traject met fantastische uitzichten over bergen en meren. Tegenover de Berghut in Finse, waar ik logeerde was een gletscher. Omdat ik een dag extra hier had geboekt stelde me dat in de gelegenheid om de volgende dag een excursie met gids op die gletscher te doen. Ik was nog nooit op een gletscher geweest. We werden goed voorbereid. Na een wandeling van 2 uur + klimmen tot aan de rand van de gletscher stond daar een container klaar met materialen. We kregen spikes onder onze schoenen, helmen op, handschoenen aan, gordels om en werden met zn allen aan een touw gebonden. Ik voelde me eerst net een hondje. Maar al gauw was ik blijer dan ooit in mijn leven om zo aan het lijntje gehouden te worden. Onze gids (Ronni) leidde ons veilig over sneeuw en ijsvelden en ik weet nu waarom ijsblauw, ijsblauw heet. Het ijs wordt telkens onderbroken door gleuven en gaten, en die zijn prachtig blauw! We klommen over spannende smalle stukken met uitzicht in de dieptes. De ijslaag is pakweg 40 meter, de gleuven en gaten waar we langs klommen zijn 20 meter diep. Tot mijn eigen verbazing was ik totaal niet bang (dankzij het lijntje met Ronni) en genoot van deze indrukwekkende ervaring.
Het eten in de berghut ( en ook in alle volgende) was erg lekker. Traditionele Noorse gerechten. Veel vis en lamsvlees, nou, daar kan je Elly blij mee maken. En glutenvrij – daar kunnen ze hier goed mee uit de voeten. Zo`n berghut is trouwens niet wat ik me voorstelde bij een hut. Het is geen klein houten trekkershutje, maar meer een soort jeugdherberg. Wel van hout. En stapelbedden. En geen keuze menu. En je eigen lakenzak en handdoek meenemen. Erg sfeervol en op prachtige plekken gelegen.

Na Finse begon mijn 3 daagse trekking. Ik laadde mijn rugzak met het minimaal noodzakelijke en stuurde de rest van mijn bagage met de trein vooruit naar Flam.

Drie lange dagen wandelen door de bergen. Slapen in berghutten. De wandelpaden zijn goed gemarkeerd. Veel paden zijn rotsig en het wandelen is meer van steen naar steen springen, klimmen , klauteren. Veel stroompjes, waar je overheen of doorheen moet. Sneeuwvelden om doorheen te glibberen. En steeds weer verrast worden met weer een ander magnifiek panorama! Echt, ik heb soms met kippenvel gestaan van ontroering, terwijl tegelijk het zweet van me afdroop van de inspanning.

Ik heb heel veel prachtige foto’s gemaakt!


Onderweg kwam ik wel zo nu en dan de zelfde mensen tegen, die dezelfde route lopen. Diverse nationaliteiten. En dat leidde wel eens tot een babbeltje of gezelschap bij de maaltijd. Dat is wel even gezellig, maar alleen wandelen is toch wel het prettigst, vind ik. Dan kan ik mijn eigen tempo bepalen en wordt niet afgeleid van het genot van de mooie omgeving.

Ik ben zo blij met mijn Nordic poles!! Ze geven me steun bij het klimmen en dalen, helpen me om mijn evenwicht te bewaren bij het oversteken van een stroompje of een sneeuwveld en hebben me meermalen gered van een flinke uitglijder. Mijn knieen houden het erg goed – boven verwachting. Ik heb uitgevonden dat de bandages niet afzakken, wanneer ik er een legging onder doe. Dus: legging aan, bandages erover en daar over dan mijn trekking-broek. Behalve wat spierpijn, vooral in mijn kuiten, heb ik geen problemen ondervonden. Blaren? nee, ook niet.

Inmiddels is die 3 daagse trekking achter de rug. Ik ben nu in Flam. Een plaats aan een fjord. Ook hier heb ik een extra dag geboekt. Vanmorgen een heel mooie panorama film gezien over de fjorden. En vanmiddag om 16 uur ga ik op een fjordsafari. Op een hele snelle boot 3 uur over het water scheuren om zoveel mogelijk van het fjord te zien.

Morgen een panoramische treinrit naar Bergen. (inclusief een beroemde treinrit naar Myrdal – met spectaculaire uitzichten en watervallen) Bergen schijnt een heel mooie stad te zijn met veel houten huizen. Dan nog een nacht in Bergen overnachten en weer naar huis.

Kortom: het gaat erg goed met Elly. Don’t worry. I’m happy.
O ja, en dat boekje Wat en Hoe Noors heb ik hier niet nodig hoor. Ze spreken hier allemaal uitstekend Engels.

Byebye
Elly

 
In Flam heb ik zoals gepland met een boot over de fjorden gescheurd. Dat ging met een snelheid van pakweg 65 km per uur. We hadden pakken aan, mutsen en beschermbrillen op. Onderweg een paar stops om mooie plekken te bekijken en dan vertelde onze schipper / gids daar wat over, terwijl we op het water dobberden. Idyllische dorpjes of een enkel huisje, watervallen, zeehonden en een geitenkaasproeverij. Nou had ik al eens geitenkaas geproefd in verschillende soorten en dat vind ik erg lekker, maar in Noorwegen hebben ze een specialiteit. Bruine kaas: het heeft de kleur van caramel en smaakt zoetig – erg apart.
Flam zelf stelt verder niet veel voor. Het is een gehucht met een paar hotels en toeristische mogelijkheden voor uitstapjes; wandelend, fietsend, met boot of met de trein. En een stuk of wat toeristische winkels. Wat mij daarin opviel is dat er veel bont te koop wordt aangeboden! Pelzen, jassen, sjaals en knuffels van echt bont. En op de markt in Bergen zelfs zeehondenpelzen! Het stuit me tegen de borst, maar ik moest er wel steeds even aan voelen… het is zó zacht; vooral die vosjes.

Onderweg naar Flam had ik tijdens een wandelpauze een Noorse man gesproken. Ik had wel vaker zo van die korte babbels hier en daar. Maar deze man kwam ik later weer tegen en toen hebben we een heel eind samen gelopen en gekletst. Hij was ook alleen en ging ook naar Flam. Beide avonden in Flam hebben we samen gegeten en wijn gedronken. Het was erg gezellig en verder niets. Nee! echt niet! Maar wel leuk om even aangenaam gezelschap te hebben. We hebben van alles uitgewisseld. O.a. interessante meningsverschillen over de bijvoorbeeld de drugs in NL en de walvissenconsumptie en het bont in NW.

Gisteren ging ik naar Bergen. Met de trein. De treinrit van Flam naar Myrdal (tussenstop ri. Bergen) is beroemd. Het spoor stijgt in totaal 860 meter met in totaal 20 tunnels. De trein rijdt in rustig tempo langs ravijnen, watervallen en schitterende panorama’s. Het is de grootste toeristische attractie van Noorwegen.

In Bergen heb ik eerst mijn spullen naar het hotel gebracht. Toen de stad in. De haven, leuke houten historische huizen, de vismarkt, waar ik een bord vol heerlijke garnalen, krab en kreeft heb gegeten! Vanuit het centrum van de stad kan je met een treintje naar een berg aan de rand van de stad. Vandaaruit kan je heel Bergen en de fjorden eromheen overzien, en vervolgens de berg weer af gewandeld. Dat was een steile afdaling, maar voor mijn sterke beenspieren en knieen een eitje natuurlijk

Ik merkte tijdens die bootexcursie, de treinrit en op die berg in Bergen dat ik minder kon genieten van het panorama dan eerder tijdens het wandelen in de bergen. Als ik daar met al die toeristen sta / zit te kijken voelt het anders.
Wanneer ik de hoogte met mijn eigen inspanningen heb bereikt is de beloning het uitzicht: behalve het ontzag voor de schoonheid van de natuur is daar dan ook de trots op mijn eigen kracht.

In Bergen liep ik een beetje met mn ziel onder de arm. Wandelen in mijn uppie door de bergen is toch wel veel fijner hoor. Ik heb het niet zo met zo’n stad vol mensen. Voel me dan toch minder op mijn gemak. Ik vond het dan ook niet erg om vandaag weer naar huis te gaan.

Wildlife; ja, ik heb natuurlijk een heleboel dieren gezien onderweg. Diverse vogels, waar ik de namen niet van ken. Maar het meest vermeldenswaard zijn toch wel de adelaars. En ik heb ook zeehonden gezien, maar die had ik in de Waddenzee ook gezien – en wel veel meer. In de fjorden zijn ook orka’s en dolfijnen, maar helaas vertoonden die zich niet, toen ik daar was.

Bezinning; in mijn eerste blog vertelde ik dat het alleen lopen voor mij ook een soort van meditatie is. Het hele proces van het alleen gaan, wandelen, mijn eigen grenzen voelen en verleggen, mijn eigen kracht voelen, maar ook de momenten van twijfel, vermoeidheid, pijn of teleurstelling. Dat zijn allemaal elementen die me dichter bij mezelf en bij het hier en nu brengen.
Alles wat er in het afgelopen jaar gebeurd is passeert al wandelend nog eens de revue. Ik denk er over. Ik praat dan ook vaak hardop met mezelf En zo zet ik alles op een rijtje, overpeins en voel nog eens heel goed bij me zelf na hoe het nu zit. Zonder in details te treden kan ik in het algemeen zeggen dat ik tevreden ben met hoe het nu gaat en met de weg die ik ingeslagen ben. Dus jullie kunnen er op rekenen dat ik deze koers blijf volgen .

Tot zover mijn vakantieblog. Leuk dat jullie hebben meegelezen. Het is dan toch net of ik niet helemaal alleen was. Overigens kreeg ik ook zo nu en dan een SMSje van enkele dierbaren. Zeker toen ik een paar dagen niet op internet was geweest. Dat vond ik wel fijn, want ook al vind ik alleen zijn heel prettig, ik ben geen kluizenaar

Dagdag, tot gauw
Elly

 
 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sophie (44) was pas 5 jaar toen haar moeder vertrok

Sophie (44) was vijf toen haar moeder vertrok en haar ouders uit elkaar gingen. Pas vorig jaar werd het contact hersteld. “Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Wij horen bij elkaar.”

“Vijf jaar oud was ik toen mijn moeder van de ene op de andere dag verdween uit mijn leven. Ik herinner me vaag dat ik totaal overstuur met mijn vuistjes op het raam bonkte. Schreeuwend dat ze terug moest komen. Verder heb ik geen bewuste herinnering aan hoe haar vertrek ging, wat er werd gezegd en of ik verdrietig was. Ik heb sowieso geen idee meer hoe ik me voelde. Ik kón het ook niet voelen, denk ik. Het is verpletterend voor een klein kind als je moeder er opeens niet meer is. Dus sneed ik – totaal onbewust – het lijntje tussen mijn hoofd en mijn hart door. Vanaf toen ben ik vooral in mijn hoofd gaan leven. Toch was er altijd die onderstroom, een sluimerend gevoel. Ik kon gelukkig zijn, maar iets weerhield mij ervan om ten volle te kunnen genieten en ervaren. Dat ‘hoofd-leven’ heb ik lang volgehouden. Totdat het rond mijn veertigste niet meer ging.”

Advertentie

Moeder aan mijn kraambed

“Heel lang besefte ik niet hoe groot de invloed van mijn moeders vertrek op mijn leven was. Zelfs niet toen ik een burn-out kreeg. Ik miste haar ook niet. Althans, niet écht. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik soms wel een moeder miste, maar niet zozeer haar, niet míjn moeder. Zelfs toen mijn dochters werden geboren, dacht ik niet echt aan haar. Het was gewoon zo, dat ze er niet was. Natuurlijk deed het na mijn bevallingen in het ziekenhuis wel wat met me toen ik zag dat andere moeders wel op bezoek kwamen bij hun dochters. Ik denk dat ik iets van vaag verdriet voelde of de behoefte aan ook een moeder aan mijn kraambed, maar drukte het weg en richtte me op mijn kindje. Mijn moeder was heel ver weg. Toen ik jonger was, was het moeilijker. Ik wilde ook een moeder, iemand die me uitlegde hoe dingen moesten en hoe je je gedraagt. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld. Mijn vader had wel vriendinnen, leuke vrouwen soms, maar zelden voelde ik verbinding. Het vanzelfsprekende, dat hechte wat je met een moeder kunt hebben, was er meestal niet.”

Omgangsregeling

“Nadat mijn moeder vertrok, heb ik haar tot mijn tiende nog een paar keer gezien. Ze was een heel eind verderop gaan wonen, in een andere provincie, met een andere man. In de vakanties gingen mijn broer en ik soms naar haar toe, maar ze was veranderd. Spiritueler, zouden we nu denk ik zeggen, maar mijn broer en ik vonden het ‘raar’ omdat we anders gewend waren. En daarnaast konden we het niet vinden met haar nieuwe man, waardoor we ons niet thuisvoelden in haar nieuwe leven. Nu zou dat heel anders gaan en zou er een omgangsregeling komen. Maar toen mijn broer en ik op een gegeven moment zeiden dat we liever niet meer naar haar toe gingen, hoefden we van onze vader ook niet meer. Dat moet voor mijn moeder heel erg zijn geweest. En ik, ik leefde gewoon verder. Zonder haar. Het gemis werd steeds minder. Het werd zelfs normaal dat ze er niet was.”

Overlevingsstrategie

“Toen ik in 2012 na een burn-out in therapie ging, ontdekte ik dat ik al die jaren zonder mijn moeder de onbewuste angst had gevoeld dat ik opnieuw in de steek zou worden gelaten. Dat was de onderstroom die ik altijd voelde. Daarom was ik altijd zo enorm aangepast: een modelkind, -collega, -vrouw en -moeder. Ik wilde iedereen te vriend houden, want stel je voor dat ik opnieuw verlaten zou worden. Ook in mijn rol als moeder speelde dat mee. Als mijn kinderen niet naar me luisterden, raakte me dat diep. Buitenproportioneel bijna, omdat er als kind te weinig naar mij was geluisterd. Er was in mijn jeugd gewoonweg niemand. Mijn moeder was weg en mijn vader was er niet voor mij. Dan kun je zeggen: ‘Dat is toch allang voorbij?’, maar je brein slaat zoiets op. Het zijn oude mechanismen die in je systeem blijven zitten, leerde ik in therapie. Past Reality Integration heet deze, kortweg PRI.

Hierbij gaat het erom dat dingen die in je jeugd zijn gebeurd, zulke diepe sporen hebben nagelaten dat ze nog steeds invloed hebben op je leven nu. Ik leerde dat ik, door altijd maar zo hard mijn best te doen, nog steeds probeerde te voorkomen wat in mijn jeugd allang gebeurd was. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet meer voorkomen. En het goede nieuws was dat dat ook niet meer hoefde, ik was niet meer klein. Toen ik me realiseerde dat dat de reden was waardoor ik uiteindelijk die burn-out had gekregen, voelde ik me zó opgelucht. Ik was niet gek, er waren meer mensen zoals ik. Met gedachten en gevoelens die ik niet kon plaatsen, niet begreep en waar ik bij tijd en wijle vreselijk veel last van had. In mijn studententijd was ik weleens in therapie geweest en later had ik nog eens iets met coaching gedaan. Dat had tijdelijk wel iets geholpen, maar het rotgevoel kwam altijd weer terug. Door het lezen van een van de PRI-boeken en het PRI-therapietraject dat ik daarna volgde ‘klikte’ er echt iets in mij. Alsof de sleutel in mijn hart werd omgedraaid. Het lijntje tussen mijn hoofd en hart dat ik als vijfjarige had moeten doorknippen om te kunnen overleven omdat de waarheid voelen te pijnlijk was, werd weer heel. Ík werd weer heel.”

Briefwisseling

“Ik wilde de puzzel van mijn leven leggen. Waarom was mijn moeder weggegaan? Wat was er gebeurd? Ik wilde haar kant van het verhaal horen. Haar zien vond ik te heftig en ik besloot een brief te schrijven. Er kwam een reactie en vervolgens kwam er een briefwisseling op gang. Die heeft uiteindelijk drie jaar geduurd en is heel goed geweest. Een brief kun je even wegleggen. Als de woorden van de ander je raken, hoef je niet meteen te reageren en kun je het laten bezinken. Van mijn vader had ik begrepen dat mijn moeder ons gezin had verlaten voor een andere man en dat dat uiteindelijk had geresulteerd in een vechtscheiding. Door de brieven die we elkaar schreven, kwam ik erachter dat zij het anders heeft beleefd. Zij ging niet weg vanwege een andere man. Al die jaren heeft zij ons verschrikkelijk gemist. Het was afschuwelijk voor haar dat er geen contact was en dat ze ons niet heeft kunnen zien opgroeien. Ik kan me vaag herinneren dat ze me in mijn jeugd soms kaarten stuurde, maar ik denk dat ik die vakkundig heb genegeerd. Te pijnlijk, ik had ook geen idee wat ik ermee moest. Door de jarenlange briefwisseling ontdekte ik dat ‘de waarheid’ niet bestaat, alleen meerdere versies van de waarheid. Mijn ouders hadden allebei hun eigen waarheid, wat grote consequenties had voor hun kinderen. Die brieven haalden veel overhoop bij me. Ook in het contact met mijn vader. Daar ben ik nog steeds met hem over in gesprek, maar het komt vast goed.”

Zenuwachtig

“Vorig jaar heb ik mijn moeder weer gezien. Mán, wat was ik zenuwachtig. Moest ik dit wel doen? Ja, het moest. Ik was er klaar voor om mijn moeder weer toe te laten in mijn leven. Toen ik bij haar huis kwam aanrijden, stond ze buiten te wachten. Met een bloemetje in haar hand, voor mij. Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar er was, er is, zielscontact. Wij horen bij elkaar, dat gevoel… Zoals je dat alleen met je moeder kunt hebben, denk ik. Dat na al die jaren mijn moeder weer in mijn leven is, heeft mij een groot gevoel van vertrouwen gegeven. De angst dat het leven zomaar een nare wending kan nemen, is weg. Als dit goed kan komen, kan alles goed komen. Het is niet zo dat ik nu alleen nog maar op een roze wolk leef, maar mijn leven is zo veel beter. De relatie met mijn man was al goed, maar nu is er zo veel meer verbinding tussen ons. Net als met de kinderen. In ons gezin zijn we nu in gesprek met elkaar. Ik ben mijn kinderen gaan zien als mensen, in plaats van kinderen die moeten doen wat ik zeg. Gewoon aanwezig zijn, oog hebben voor hun gevoelens en het daar samen met hen over hebben. Er is echt contact. Mijn moeder en ik appen bijna dagelijks en ik ga af en toe naar haar toe. Bij haar logeren en praten, praten en nog eens praten. Mijn man en kinderen hebben haar nog niet gezien, dat komt nog. Mijn moeder terug in mijn leven, ik heb lang niet durven dromen dat dit ooit nog zou gebeuren. Maar ze is er en er is liefde. Héél véél liefde.”

De Past Reality Integration-therapie die Sophie volgde (PRI), is ontwikkeld door de psychologe Ingeborg Bosch. De therapie heeft als uitgangspunt dat volwassenen nog steeds de afweermechanismen gebruiken die zij als kind hebben moeten ontwikkelen om de pijn die hen als kind is ‘aangedaan’ niet te hoeven voelen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sophie (44) was pas 5 jaar toen haar moeder vertrok

Sophie (44) was vijf toen haar moeder vertrok en haar ouders uit elkaar gingen. Pas vorig jaar werd het contact hersteld. “Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Wij horen bij elkaar.”

“Vijf jaar oud was ik toen mijn moeder van de ene op de andere dag verdween uit mijn leven. Ik herinner me vaag dat ik totaal overstuur met mijn vuistjes op het raam bonkte. Schreeuwend dat ze terug moest komen. Verder heb ik geen bewuste herinnering aan hoe haar vertrek ging, wat er werd gezegd en of ik verdrietig was. Ik heb sowieso geen idee meer hoe ik me voelde. Ik kón het ook niet voelen, denk ik. Het is verpletterend voor een klein kind als je moeder er opeens niet meer is. Dus sneed ik – totaal onbewust – het lijntje tussen mijn hoofd en mijn hart door. Vanaf toen ben ik vooral in mijn hoofd gaan leven. Toch was er altijd die onderstroom, een sluimerend gevoel. Ik kon gelukkig zijn, maar iets weerhield mij ervan om ten volle te kunnen genieten en ervaren. Dat ‘hoofd-leven’ heb ik lang volgehouden. Totdat het rond mijn veertigste niet meer ging.”

Advertentie

Moeder aan mijn kraambed

“Heel lang besefte ik niet hoe groot de invloed van mijn moeders vertrek op mijn leven was. Zelfs niet toen ik een burn-out kreeg. Ik miste haar ook niet. Althans, niet écht. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik soms wel een moeder miste, maar niet zozeer haar, niet míjn moeder. Zelfs toen mijn dochters werden geboren, dacht ik niet echt aan haar. Het was gewoon zo, dat ze er niet was. Natuurlijk deed het na mijn bevallingen in het ziekenhuis wel wat met me toen ik zag dat andere moeders wel op bezoek kwamen bij hun dochters. Ik denk dat ik iets van vaag verdriet voelde of de behoefte aan ook een moeder aan mijn kraambed, maar drukte het weg en richtte me op mijn kindje. Mijn moeder was heel ver weg. Toen ik jonger was, was het moeilijker. Ik wilde ook een moeder, iemand die me uitlegde hoe dingen moesten en hoe je je gedraagt. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld. Mijn vader had wel vriendinnen, leuke vrouwen soms, maar zelden voelde ik verbinding. Het vanzelfsprekende, dat hechte wat je met een moeder kunt hebben, was er meestal niet.”

Omgangsregeling

“Nadat mijn moeder vertrok, heb ik haar tot mijn tiende nog een paar keer gezien. Ze was een heel eind verderop gaan wonen, in een andere provincie, met een andere man. In de vakanties gingen mijn broer en ik soms naar haar toe, maar ze was veranderd. Spiritueler, zouden we nu denk ik zeggen, maar mijn broer en ik vonden het ‘raar’ omdat we anders gewend waren. En daarnaast konden we het niet vinden met haar nieuwe man, waardoor we ons niet thuisvoelden in haar nieuwe leven. Nu zou dat heel anders gaan en zou er een omgangsregeling komen. Maar toen mijn broer en ik op een gegeven moment zeiden dat we liever niet meer naar haar toe gingen, hoefden we van onze vader ook niet meer. Dat moet voor mijn moeder heel erg zijn geweest. En ik, ik leefde gewoon verder. Zonder haar. Het gemis werd steeds minder. Het werd zelfs normaal dat ze er niet was.”

Overlevingsstrategie

“Toen ik in 2012 na een burn-out in therapie ging, ontdekte ik dat ik al die jaren zonder mijn moeder de onbewuste angst had gevoeld dat ik opnieuw in de steek zou worden gelaten. Dat was de onderstroom die ik altijd voelde. Daarom was ik altijd zo enorm aangepast: een modelkind, -collega, -vrouw en -moeder. Ik wilde iedereen te vriend houden, want stel je voor dat ik opnieuw verlaten zou worden. Ook in mijn rol als moeder speelde dat mee. Als mijn kinderen niet naar me luisterden, raakte me dat diep. Buitenproportioneel bijna, omdat er als kind te weinig naar mij was geluisterd. Er was in mijn jeugd gewoonweg niemand. Mijn moeder was weg en mijn vader was er niet voor mij. Dan kun je zeggen: ‘Dat is toch allang voorbij?’, maar je brein slaat zoiets op. Het zijn oude mechanismen die in je systeem blijven zitten, leerde ik in therapie. Past Reality Integration heet deze, kortweg PRI.

Hierbij gaat het erom dat dingen die in je jeugd zijn gebeurd, zulke diepe sporen hebben nagelaten dat ze nog steeds invloed hebben op je leven nu. Ik leerde dat ik, door altijd maar zo hard mijn best te doen, nog steeds probeerde te voorkomen wat in mijn jeugd allang gebeurd was. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet meer voorkomen. En het goede nieuws was dat dat ook niet meer hoefde, ik was niet meer klein. Toen ik me realiseerde dat dat de reden was waardoor ik uiteindelijk die burn-out had gekregen, voelde ik me zó opgelucht. Ik was niet gek, er waren meer mensen zoals ik. Met gedachten en gevoelens die ik niet kon plaatsen, niet begreep en waar ik bij tijd en wijle vreselijk veel last van had. In mijn studententijd was ik weleens in therapie geweest en later had ik nog eens iets met coaching gedaan. Dat had tijdelijk wel iets geholpen, maar het rotgevoel kwam altijd weer terug. Door het lezen van een van de PRI-boeken en het PRI-therapietraject dat ik daarna volgde ‘klikte’ er echt iets in mij. Alsof de sleutel in mijn hart werd omgedraaid. Het lijntje tussen mijn hoofd en hart dat ik als vijfjarige had moeten doorknippen om te kunnen overleven omdat de waarheid voelen te pijnlijk was, werd weer heel. Ík werd weer heel.”

Briefwisseling

“Ik wilde de puzzel van mijn leven leggen. Waarom was mijn moeder weggegaan? Wat was er gebeurd? Ik wilde haar kant van het verhaal horen. Haar zien vond ik te heftig en ik besloot een brief te schrijven. Er kwam een reactie en vervolgens kwam er een briefwisseling op gang. Die heeft uiteindelijk drie jaar geduurd en is heel goed geweest. Een brief kun je even wegleggen. Als de woorden van de ander je raken, hoef je niet meteen te reageren en kun je het laten bezinken. Van mijn vader had ik begrepen dat mijn moeder ons gezin had verlaten voor een andere man en dat dat uiteindelijk had geresulteerd in een vechtscheiding. Door de brieven die we elkaar schreven, kwam ik erachter dat zij het anders heeft beleefd. Zij ging niet weg vanwege een andere man. Al die jaren heeft zij ons verschrikkelijk gemist. Het was afschuwelijk voor haar dat er geen contact was en dat ze ons niet heeft kunnen zien opgroeien. Ik kan me vaag herinneren dat ze me in mijn jeugd soms kaarten stuurde, maar ik denk dat ik die vakkundig heb genegeerd. Te pijnlijk, ik had ook geen idee wat ik ermee moest. Door de jarenlange briefwisseling ontdekte ik dat ‘de waarheid’ niet bestaat, alleen meerdere versies van de waarheid. Mijn ouders hadden allebei hun eigen waarheid, wat grote consequenties had voor hun kinderen. Die brieven haalden veel overhoop bij me. Ook in het contact met mijn vader. Daar ben ik nog steeds met hem over in gesprek, maar het komt vast goed.”

Zenuwachtig

“Vorig jaar heb ik mijn moeder weer gezien. Mán, wat was ik zenuwachtig. Moest ik dit wel doen? Ja, het moest. Ik was er klaar voor om mijn moeder weer toe te laten in mijn leven. Toen ik bij haar huis kwam aanrijden, stond ze buiten te wachten. Met een bloemetje in haar hand, voor mij. Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar er was, er is, zielscontact. Wij horen bij elkaar, dat gevoel… Zoals je dat alleen met je moeder kunt hebben, denk ik. Dat na al die jaren mijn moeder weer in mijn leven is, heeft mij een groot gevoel van vertrouwen gegeven. De angst dat het leven zomaar een nare wending kan nemen, is weg. Als dit goed kan komen, kan alles goed komen. Het is niet zo dat ik nu alleen nog maar op een roze wolk leef, maar mijn leven is zo veel beter. De relatie met mijn man was al goed, maar nu is er zo veel meer verbinding tussen ons. Net als met de kinderen. In ons gezin zijn we nu in gesprek met elkaar. Ik ben mijn kinderen gaan zien als mensen, in plaats van kinderen die moeten doen wat ik zeg. Gewoon aanwezig zijn, oog hebben voor hun gevoelens en het daar samen met hen over hebben. Er is echt contact. Mijn moeder en ik appen bijna dagelijks en ik ga af en toe naar haar toe. Bij haar logeren en praten, praten en nog eens praten. Mijn man en kinderen hebben haar nog niet gezien, dat komt nog. Mijn moeder terug in mijn leven, ik heb lang niet durven dromen dat dit ooit nog zou gebeuren. Maar ze is er en er is liefde. Héél véél liefde.”

De Past Reality Integration-therapie die Sophie volgde (PRI), is ontwikkeld door de psychologe Ingeborg Bosch. De therapie heeft als uitgangspunt dat volwassenen nog steeds de afweermechanismen gebruiken die zij als kind hebben moeten ontwikkelen om de pijn die hen als kind is ‘aangedaan’ niet te hoeven voelen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Wel of geen zonnetje? Dít wordt het weer op Hemelvaartsdag

Zondag was het heerlijk weer met volop zon en gemiddeld 25 graden Celsius. Maar hoe ziet komende week eruit? Kunnen we op Hemelvaartsdag ook van het zonnetje genieten?

De meeste mensen zijn vrij op Hemelvaartsdag. En dankzij de versoepelingen mogen we steeds meer, maar hoe warm wordt het eigenlijk? Kunnen we lekker naar buiten, een rondje fietsen of het terras op?

Advertentie

Af en toe een bui

Volgens Weeronline zit het qua temperatuur wel snor. Na het koude weer met vrijdag zelfs sneeuw, kunnen we na het weekend eindelijk genieten van de lente. Zondag was een prachtige zomerse dag. Helaas wordt het komende week niet zó mooi, want er is dagelijks kans op een bui, maar echt koud wordt het gelukkig niet meer. Ook op Hemelvaartsdag kan het af en toe gaan regenen, maar gelukkig regent het niet de hele dag.

De kans is 80% dat de temperatuur tussen de 15 en 20 graden uitkomt. Tussen de kleine buien door is het dus prima lenteweer. Ook de zon zal regelmatig doorbreken.

Afgelopen jaren

Vorig jaar viel Hemelvaartsdag op 21 mei. Het was toen volop zomerweer met temperaturen van 25 à 29 graden. Met 26,7 graden in De Bilt werd het zelfs de op drie na warmste Hemelvaartsdag ooit gemeten. Het jaar daarvoor was het vooral bewolkt met temperaturen rond de twintig graden. De warmste Hemelvaartsdag ooit was die van 1954. Het werd toen maar liefst 29,2 graden in De Bilt. Op 13 mei 2010 was het het koudst met slechts 9,2 graden.

Klaar voor de lente? Zó maak je je tuintegels snel en makkelijk schoon:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

1

Bron: Weeronline. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Wel of geen zonnetje? Dít wordt het weer op Hemelvaartsdag

Zondag was het heerlijk weer met volop zon en gemiddeld 25 graden Celsius. Maar hoe ziet komende week eruit? Kunnen we op Hemelvaartsdag ook van het zonnetje genieten?

De meeste mensen zijn vrij op Hemelvaartsdag. En dankzij de versoepelingen mogen we steeds meer, maar hoe warm wordt het eigenlijk? Kunnen we lekker naar buiten, een rondje fietsen of het terras op?

Advertentie

Af en toe een bui

Volgens Weeronline zit het qua temperatuur wel snor. Na het koude weer met vrijdag zelfs sneeuw, kunnen we na het weekend eindelijk genieten van de lente. Zondag was een prachtige zomerse dag. Helaas wordt het komende week niet zó mooi, want er is dagelijks kans op een bui, maar echt koud wordt het gelukkig niet meer. Ook op Hemelvaartsdag kan het af en toe gaan regenen, maar gelukkig regent het niet de hele dag.

De kans is 80% dat de temperatuur tussen de 15 en 20 graden uitkomt. Tussen de kleine buien door is het dus prima lenteweer. Ook de zon zal regelmatig doorbreken.

Afgelopen jaren

Vorig jaar viel Hemelvaartsdag op 21 mei. Het was toen volop zomerweer met temperaturen van 25 à 29 graden. Met 26,7 graden in De Bilt werd het zelfs de op drie na warmste Hemelvaartsdag ooit gemeten. Het jaar daarvoor was het vooral bewolkt met temperaturen rond de twintig graden. De warmste Hemelvaartsdag ooit was die van 1954. Het werd toen maar liefst 29,2 graden in De Bilt. Op 13 mei 2010 was het het koudst met slechts 9,2 graden.

Klaar voor de lente? Zó maak je je tuintegels snel en makkelijk schoon:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

1

Bron: Weeronline. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien