Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Alléén wandelen in de bergen: Noorwegen

 

3 aug, 19:20
Alles is ingepakt en staat klaar. Morgenochtend vroeg op en dan is het zo ver!
Deze tweede helft van de zomervakantie ben ik alleen en ik ga ook alleen op pad. Vorig jaar ben ik voor het eerst helemaal alleen op vakantie geweest; fietsen door Nederland. Dat beviel me uitstekend. Als ik alleen ben kom ik echt tot rust en kan ik enorm genieten van de natuur.
Ik had al lang Noorwegen op mijn verlanglijstje staan; het schijnt daar zo mooi te zijn. Ik heb lang getwijfeld hoe ik het zou aanpakken; alleen op pad? een groepsreis? of toch maar thuisblijven? de bergen in? of juist naar de fjordenkust? Toen vond ik deze reis bij SNP; een individuele wandelreis, die zowel in de bergen als langs de fjorden loopt. Alles is georganiseerd, maar ik reis en wandel alleen.
http://www.snp.nl/reis/noorwegen/hardangervidda#
Als je op de site klikt op "van dag tot dag" kan je zien wat ik allemaal ga doen.Het is een achtdaagse reis, maar ik heb het verlengd met twee extra dagen tussendoor.
Toen ik het geboekt had, sloeg de onzekerheid toe. Kan ik, durf ik dit eigenlijk wel? Zouden mijn knieën niet weer problemen gaan geven? Maar nu het bijna zover is, krijg ik er steeds meer zin in. Ik heb kniebandages gekocht en natuurlijk mijn Nordic poles (stokken) bij me.
Die poles meenemen is nog niet zo simpel! Ze mogen niet mee als handbagage, want je zou ze als slagwapen kunnen gebruiken. Ze passen ook niet in mijn koffer. Ik ben nog op zoek geweest naar inschuifbare poles, maar die passen ook niet. Toen ik de KLM belde, bleek dat ze wel als extra ruimbagage mee mogen als je dat van te voren op geeft. Dus ik heb het gelijk op gegeven. Maar hoe voorkom ik dat die dingen tijdens het vervoer breken of verbuigen? Het hoesje of een tas bieden daar onvoldoende bescherming voor. Toen kwam ik op een lumineus idee! Ik ben naar Karwei gegaan met mijn stokken, heb een PVCbuis op maat uitgekozen en afgezaagd, aan beide uiteinden een dop er op. En met klustape heb ik de doppen bevestigd en een handvat gecreëerd! Hermetisch en veilig verpakt!
Advertentie

Vorig jaar om deze tijd dacht ik dat ik de zwaarste tijd achter de rug had en een rustig jaar tegemoet ging. De scheiding was bijna klaar en ik had eindelijk een vaste woning. Dus wat kon me nog gebeuren? Maar nee, het leven had nog het een en ander voor me in petto! Het werd een heftig jaar met veel uitdagingen, leermomenten en emoties op verschillende terreinen. Ik heb me er met redelijk succes doorheen geslagen. En nu is het dus tijd voor rust en bezinning.
Alléén wandelen in de natuur is voor mij een vorm van meditatie. De grenzen zoeken van mijn lef en mijn lichamelijke mogelijkheden vind ik een spannende uitdaging. Even alleen maar met mezelf bezig zijn.
Misschien lukt het om af en toe wat te schrijven, dus houd mijn blog in de gaten! Ik logeer meestal in hotels, dus die hebben vast wel internet.
Elly

 
4 aug, 22:05
Vanmorgen met het vliegtuig naar Oslo. Twee uurtjes sightseeing in Oslo. En toen 4 uren in de trein naar Geilo (spreek uit Jailo) Dat ligt zo ongeveer midden in het zuidelijk deel van Noorwegen. Het is een van de bekendste ski-oorden hier.
Daar ben ik nu in een hotel. Morgen mn eerste wandeling. Die zou moeten beginnen met de skilift naar boven. Maar de skilift is buiten gebruik. Dus dat wordt eerst een steile klim en dan pas genieten van het mooie uitzicht.
doeidoei
Elly
 
5 aug, 20:45
De dag begon pittig. Omdat die skilift het niet deed, moest ik eerst naar het beginpunt van de eigenlijke wandeling klimmen. Omhoog tegen wat ‘s winters een rode en een zwarte piste is! Ik was in 45 minuten boven, hijgend als een postpaard en het zweet gutste van me af! Tijd voor een kopje thee Gelukkig had ik mijn thermoskannetje gevuld!
Alles wat na deze warming-up kwam was peanuts. De paden waren rotsig, met stijgingen en dalingen, af en toe nat van het smeltwater van de hoger gelegen bergen. Ik ben uiteindelijk op 1358 meter hoogte gekomen. (Het dorp Geilo, waar ik vandaan kwam ligt op 800m) Niet het hoogste punt, maar een mens moet zijn grenzen kennen. Het weer zat enorm mee, droog, bewolkt met steeds meer zonnige perioden. De uitzichten waren fantastisch, ik waande me op de top van de wereld!
Mijn knieen hebben zich uitstekend gehouden, ondanks dat die bandages voortdurend afzakten, dus daar had ik niet veel aan. Wel had ik veel steun aan mijn nordic poles! Wat ben ik blij dat ik die bij me heb
Kortom een fantastische dag! Ik heb genoten.
 
dinsdag, 12:16
In berghutten is geen internet, dus vandaar dat ik een paar dagen achterloop. Vanuit Geilo ben ik met een trein naar Finse gegaan. Een spectaculair traject met fantastische uitzichten over bergen en meren. Tegenover de Berghut in Finse, waar ik logeerde was een gletscher. Omdat ik een dag extra hier had geboekt stelde me dat in de gelegenheid om de volgende dag een excursie met gids op die gletscher te doen. Ik was nog nooit op een gletscher geweest. We werden goed voorbereid. Na een wandeling van 2 uur + klimmen tot aan de rand van de gletscher stond daar een container klaar met materialen. We kregen spikes onder onze schoenen, helmen op, handschoenen aan, gordels om en werden met zn allen aan een touw gebonden. Ik voelde me eerst net een hondje. Maar al gauw was ik blijer dan ooit in mijn leven om zo aan het lijntje gehouden te worden. Onze gids (Ronni) leidde ons veilig over sneeuw en ijsvelden en ik weet nu waarom ijsblauw, ijsblauw heet. Het ijs wordt telkens onderbroken door gleuven en gaten, en die zijn prachtig blauw! We klommen over spannende smalle stukken met uitzicht in de dieptes. De ijslaag is pakweg 40 meter, de gleuven en gaten waar we langs klommen zijn 20 meter diep. Tot mijn eigen verbazing was ik totaal niet bang (dankzij het lijntje met Ronni) en genoot van deze indrukwekkende ervaring.
Het eten in de berghut ( en ook in alle volgende) was erg lekker. Traditionele Noorse gerechten. Veel vis en lamsvlees, nou, daar kan je Elly blij mee maken. En glutenvrij – daar kunnen ze hier goed mee uit de voeten. Zo`n berghut is trouwens niet wat ik me voorstelde bij een hut. Het is geen klein houten trekkershutje, maar meer een soort jeugdherberg. Wel van hout. En stapelbedden. En geen keuze menu. En je eigen lakenzak en handdoek meenemen. Erg sfeervol en op prachtige plekken gelegen.

Na Finse begon mijn 3 daagse trekking. Ik laadde mijn rugzak met het minimaal noodzakelijke en stuurde de rest van mijn bagage met de trein vooruit naar Flam.

Drie lange dagen wandelen door de bergen. Slapen in berghutten. De wandelpaden zijn goed gemarkeerd. Veel paden zijn rotsig en het wandelen is meer van steen naar steen springen, klimmen , klauteren. Veel stroompjes, waar je overheen of doorheen moet. Sneeuwvelden om doorheen te glibberen. En steeds weer verrast worden met weer een ander magnifiek panorama! Echt, ik heb soms met kippenvel gestaan van ontroering, terwijl tegelijk het zweet van me afdroop van de inspanning.

Ik heb heel veel prachtige foto’s gemaakt!


Onderweg kwam ik wel zo nu en dan de zelfde mensen tegen, die dezelfde route lopen. Diverse nationaliteiten. En dat leidde wel eens tot een babbeltje of gezelschap bij de maaltijd. Dat is wel even gezellig, maar alleen wandelen is toch wel het prettigst, vind ik. Dan kan ik mijn eigen tempo bepalen en wordt niet afgeleid van het genot van de mooie omgeving.

Ik ben zo blij met mijn Nordic poles!! Ze geven me steun bij het klimmen en dalen, helpen me om mijn evenwicht te bewaren bij het oversteken van een stroompje of een sneeuwveld en hebben me meermalen gered van een flinke uitglijder. Mijn knieen houden het erg goed – boven verwachting. Ik heb uitgevonden dat de bandages niet afzakken, wanneer ik er een legging onder doe. Dus: legging aan, bandages erover en daar over dan mijn trekking-broek. Behalve wat spierpijn, vooral in mijn kuiten, heb ik geen problemen ondervonden. Blaren? nee, ook niet.

Inmiddels is die 3 daagse trekking achter de rug. Ik ben nu in Flam. Een plaats aan een fjord. Ook hier heb ik een extra dag geboekt. Vanmorgen een heel mooie panorama film gezien over de fjorden. En vanmiddag om 16 uur ga ik op een fjordsafari. Op een hele snelle boot 3 uur over het water scheuren om zoveel mogelijk van het fjord te zien.

Morgen een panoramische treinrit naar Bergen. (inclusief een beroemde treinrit naar Myrdal – met spectaculaire uitzichten en watervallen) Bergen schijnt een heel mooie stad te zijn met veel houten huizen. Dan nog een nacht in Bergen overnachten en weer naar huis.

Kortom: het gaat erg goed met Elly. Don’t worry. I’m happy.
O ja, en dat boekje Wat en Hoe Noors heb ik hier niet nodig hoor. Ze spreken hier allemaal uitstekend Engels.

Byebye
Elly

 
In Flam heb ik zoals gepland met een boot over de fjorden gescheurd. Dat ging met een snelheid van pakweg 65 km per uur. We hadden pakken aan, mutsen en beschermbrillen op. Onderweg een paar stops om mooie plekken te bekijken en dan vertelde onze schipper / gids daar wat over, terwijl we op het water dobberden. Idyllische dorpjes of een enkel huisje, watervallen, zeehonden en een geitenkaasproeverij. Nou had ik al eens geitenkaas geproefd in verschillende soorten en dat vind ik erg lekker, maar in Noorwegen hebben ze een specialiteit. Bruine kaas: het heeft de kleur van caramel en smaakt zoetig – erg apart.
Flam zelf stelt verder niet veel voor. Het is een gehucht met een paar hotels en toeristische mogelijkheden voor uitstapjes; wandelend, fietsend, met boot of met de trein. En een stuk of wat toeristische winkels. Wat mij daarin opviel is dat er veel bont te koop wordt aangeboden! Pelzen, jassen, sjaals en knuffels van echt bont. En op de markt in Bergen zelfs zeehondenpelzen! Het stuit me tegen de borst, maar ik moest er wel steeds even aan voelen… het is zó zacht; vooral die vosjes.

Onderweg naar Flam had ik tijdens een wandelpauze een Noorse man gesproken. Ik had wel vaker zo van die korte babbels hier en daar. Maar deze man kwam ik later weer tegen en toen hebben we een heel eind samen gelopen en gekletst. Hij was ook alleen en ging ook naar Flam. Beide avonden in Flam hebben we samen gegeten en wijn gedronken. Het was erg gezellig en verder niets. Nee! echt niet! Maar wel leuk om even aangenaam gezelschap te hebben. We hebben van alles uitgewisseld. O.a. interessante meningsverschillen over de bijvoorbeeld de drugs in NL en de walvissenconsumptie en het bont in NW.

Gisteren ging ik naar Bergen. Met de trein. De treinrit van Flam naar Myrdal (tussenstop ri. Bergen) is beroemd. Het spoor stijgt in totaal 860 meter met in totaal 20 tunnels. De trein rijdt in rustig tempo langs ravijnen, watervallen en schitterende panorama’s. Het is de grootste toeristische attractie van Noorwegen.

In Bergen heb ik eerst mijn spullen naar het hotel gebracht. Toen de stad in. De haven, leuke houten historische huizen, de vismarkt, waar ik een bord vol heerlijke garnalen, krab en kreeft heb gegeten! Vanuit het centrum van de stad kan je met een treintje naar een berg aan de rand van de stad. Vandaaruit kan je heel Bergen en de fjorden eromheen overzien, en vervolgens de berg weer af gewandeld. Dat was een steile afdaling, maar voor mijn sterke beenspieren en knieen een eitje natuurlijk

Ik merkte tijdens die bootexcursie, de treinrit en op die berg in Bergen dat ik minder kon genieten van het panorama dan eerder tijdens het wandelen in de bergen. Als ik daar met al die toeristen sta / zit te kijken voelt het anders.
Wanneer ik de hoogte met mijn eigen inspanningen heb bereikt is de beloning het uitzicht: behalve het ontzag voor de schoonheid van de natuur is daar dan ook de trots op mijn eigen kracht.

In Bergen liep ik een beetje met mn ziel onder de arm. Wandelen in mijn uppie door de bergen is toch wel veel fijner hoor. Ik heb het niet zo met zo’n stad vol mensen. Voel me dan toch minder op mijn gemak. Ik vond het dan ook niet erg om vandaag weer naar huis te gaan.

Wildlife; ja, ik heb natuurlijk een heleboel dieren gezien onderweg. Diverse vogels, waar ik de namen niet van ken. Maar het meest vermeldenswaard zijn toch wel de adelaars. En ik heb ook zeehonden gezien, maar die had ik in de Waddenzee ook gezien – en wel veel meer. In de fjorden zijn ook orka’s en dolfijnen, maar helaas vertoonden die zich niet, toen ik daar was.

Bezinning; in mijn eerste blog vertelde ik dat het alleen lopen voor mij ook een soort van meditatie is. Het hele proces van het alleen gaan, wandelen, mijn eigen grenzen voelen en verleggen, mijn eigen kracht voelen, maar ook de momenten van twijfel, vermoeidheid, pijn of teleurstelling. Dat zijn allemaal elementen die me dichter bij mezelf en bij het hier en nu brengen.
Alles wat er in het afgelopen jaar gebeurd is passeert al wandelend nog eens de revue. Ik denk er over. Ik praat dan ook vaak hardop met mezelf En zo zet ik alles op een rijtje, overpeins en voel nog eens heel goed bij me zelf na hoe het nu zit. Zonder in details te treden kan ik in het algemeen zeggen dat ik tevreden ben met hoe het nu gaat en met de weg die ik ingeslagen ben. Dus jullie kunnen er op rekenen dat ik deze koers blijf volgen .

Tot zover mijn vakantieblog. Leuk dat jullie hebben meegelezen. Het is dan toch net of ik niet helemaal alleen was. Overigens kreeg ik ook zo nu en dan een SMSje van enkele dierbaren. Zeker toen ik een paar dagen niet op internet was geweest. Dat vond ik wel fijn, want ook al vind ik alleen zijn heel prettig, ik ben geen kluizenaar

Dagdag, tot gauw
Elly

 
 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sterren Scrollen: Kim-Lian weer thuis en Jennifer deelt eerste familiefoto

Wat doen de sterren vandaag? De online redactie gaat scrollend de dag door en zet de leukste kiekjes van bekend Nederland op een rijtje. 

Kim-Lian van der Meij mag na vijf dagen in het ziekenhuis weer naar huis. Buiten werd ze opgewacht door haar gezin:

Advertentie

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Kim-Lian van der Meij (@kimlianvdmeij)

De kappers zijn weer open, maar Xander de Buisonjé heeft in Samantha Steenwijk al een andere haarstylist gevonden:

Rachel Hazes werd flink verrast op haar verjaardag:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Rachel Hazes (@rachelhazes)

Die coronatests komen Soundos letterlijk de neusgaten uit:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Soundos (@soundos_el_ahmadi)

Het is ook feest in huize Bakkum. Posy, de oudste dochter van Jim Bakkum en Bettina Holwerda viert haar zesde verjaardag:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door J I M B A K K U M (@jimbakkum)


Jennifer Hoffman plaatst de allereerste familiefoto met haar pasgeboren kindje:

Nicolette van Dam en Bas Smit starten weer een nieuw project en roepen op: “We gaan ons land herontdekken en hebben jullie hulp nodig”:

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1)

Marlijn Weerdenburg showt de voordelen van een zwangere buik:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief!

1

Beeld: ANP

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Diederik Gommers 'helemaal hyper': "Nu toch echt uitzicht op normale zomervakantie"

De coronazorgen bij ic-arts Diederik Gommers (57) beginnen fysiek hun tol te eisen. Op Instagram deelt hij een voor- en na foto waarop zijn grijs wordende haar te zien is. Maar er schijnt licht aan het einde van de tunnel, laat de bekendste arts van Nederland weten op Instagram. 

“Mijn vrouw zegt dat ik meer rimpels, wallen onder m’n ogen en grijs haar heb gekregen het afgelopen jaar”, plaatst Diederik Gommers op Instagram. Bij het bijschrift plaatst hij een foto waarop hij voor en na de coronacrisis te zien is. Niet alleen kijkt de intensive care-arts een stuk minder vrolijk op de ‘na’-foto, ook is te zien dat zijn huid wat minder kleur heeft en zijn haar inderdaad wat grijzer dan vroeger.

Advertentie

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Diederik Gommers (@diederikgommers)

Steun

Zijn volgers reageren massaal onder de post. Zo wordt hem aangeraden om wat meer zon te pakken om zo voldoende vitamine D binnen te krijgen. Ook denkt iemand te zien dat de arts is afgevallen. Ook krijgt Gommers veel steun. “Ik heb bewondering voor u”, laat iemand dan ook weten. “Let goed op uzelf.”

Goed nieuws

“We moeten nog even door”, plaatst hij in zijn bijschrift. Maar ook laat hij weten dat er goed nieuws is. Zo zal Pfizer in april ‘fors meer vaccins’ gaan leveren. Ook laat Gommers weten dat op 1 juli zo’n 8 miljoen Nederlanders twee coronaprikken heeft gehad en 4 miljoen Nederlanders de eerste prik. Er lijkt dus licht te zijn aan het einde van de tunnel.

‘Een normale vakantie’

Daarbij gaat Gommers nog in op de eerste effecten van de vaccins. Zo lijkt er in verpleeghuizen in Nederland een daling te zijn in het aantal besmettingen. “Dat is echt goed nieuws”, zegt de arts daar enthousiast over. Tenslotte laat hij weten dat er ‘nu toch echt uitzicht is op een normale vakantie deze zomer’. “Ik geloof het echt, ik ben helemaal hyper vandaag!” En de ic-arts ziet daar nog een voordeel in. “Dan kunnen de grijze haren ook weer verdwijnen.”

Stress kan ernstige gevolgen hebben. Zowel mentaal als fysiek. Gelukkig zijn er verschillende manieren om stress even (tijdelijk) te verlichten. En dat kan zo. 

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Instagram. Beeld: ANP.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: "Nu weet ik dat ik die dag had moeten liegen"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze keer schrijft James over Simon, een vriend van vroeger wiens vader in de gevangenis zit.

Hij staat naast de tramhalte op schoenen zonder veters. Sommige mensen staan op tramhaltes en sommigen staan er liever naast. Ik hoor ook bij de laatste groep. Op de halte staan, voelt voor mij nogal definitief aan. Als ik ernaast sta, heb ik nog het gevoel dat ik iets anders kan doen dan op de tram stappen.

Advertentie

“Hey James, herken je mij nog?” vraagt hij. Natuurlijk herken ik hem. Ik vergeet nooit een gezicht. Daarom ben ik gaan schrijven. Om al die gezichten een plekje te geven.

Onderwereld

Simon en ik zaten op dezelfde voetbalclub en ik was altijd een beetje bang voor hem, omdat zijn vader in de gevangenis zat. Wat zijn vader precies had gedaan, wist ik niet, maar ik wist wel dat hij zo diep in de onderwereld zat dat de aardkern zijn buurman was.

“Wanneer komt je vader weer een keer naar ons kijken?” vroeg ik af en toe aan hem tijdens het douchen.

“Misschien volgend jaar als hij zich goed gedraagt. Dus ik denk niet volgend jaar.”

Vader

Eind jaren negentig moesten we de bekerfinale in het Olympisch Stadion spelen. Simon was erg zenuwachtig. En niet eens zozeer voor de finale, nee, hij was zenuwachtig omdat hij in jaren niet zo dichtbij zijn vader had gevoetbald. Zijn vader zat vast in de gevangenis die zich tot 2013 in de Havenstraat bevond. Tussen het voetbalveld en de cel van zijn vader zat maar 1000 meter.

Die dag voetbalde Simon de wedstrijd van zijn leven. Na zijn derde doelpunt liepen we samen terug naar onze helft. “Denk je dat hij me kan zien?” vroeg hij. Ik was nog jong. Ik geloofde nog dat liegen het ergste was wat ik kon doen. Dus vertelde ik hem de waarheid. De afschuwelijke, koude waarheid. Nu weet ik dat ik die dag had moeten liegen. Voor hem, en ook voor zijn vader. “Ja, hij kan je zien. Hij staat op het dak van de gevangenis. Hij heeft een bewaker omgekocht met een slof sigaretten en een doosje Ferrero Rocher.”

Zwaaien

Na de wedstrijd liepen we met het hele team naar de gevangenis toe. Simon droeg de beker. De cel van zijn vader zat op de tweede verdieping. We zwaaiden naar de man die door de tralies naar ons keek. Hij zwaaide terug. Ik vond dat zo bijzonder. Dat iemand vanuit de gevangenis naar ons aan het zwaaien was. Ik was nog jong, wist niet dat boeven konden zwaaien. Ik wist dat ze handlangers hadden, maar ik wist niet dat ze konden zwaaien.

Later ben ik zijn vader een keer tegengekomen in de kroeg. Na zeven biertjes biechtte hij op dat het zijn celgenoot was die op die dag naar ons had gezwaaid. Ik was zo boos op hem dat ik niet meer tegen hem kon praten. Ik stond op en toen ging hij voor me staan. Hij tikte met een wijsvinger op de tatoeage in zijn nek. ‘Koningen in de hel, bedienden in de hemel’, las ik. “Een echte koning zorgt voor zijn kinderen”, zei ik, voordat ik wegrende.

Simon staat naast me naast de tramhalte. Hij is twee koppen groter dan ik, maar ook zeker acht koppen lichter. “Ben jij nog profvoetballer geworden?” vraagt hij. Ik sla zachtjes op mijn bierbuik en lach. “En jij dan?” vraag ik. Hij haalt een zakje bruin poeder uit de binnenzak van zijn jas en lacht.

“Ik denk nog vaak aan je, Simon. Aan die dag. Hoe veel doelpunten scoorde je in die bekerfinale?”

“Vier doelpunten. Dat was een mooie dag. Weet je nog dat we die beker aan mijn vader lieten zien?”

“Ja, man. Hij zwaaide toch naar ons? Die gast was zo ongelofelijk trots op je.”

“Dat weet ik niet, maar hij was wel blij.”

“Blij is soms een soort verdwaalde trots. Ik ben je vader nog een keer tegengekomen en toen had hij het nog over die dag. Over al die gastjes op de stoep voor de gevangenis. Die glimmende beker. Onze haren nog nat van het douchen.”

“Ik zie hem bijna nooit meer. Hij zit weer vast”, zegt Simon.

“Wanneer komt ie vrij?”

“Over drie jaar als hij zich kan gedragen. Dus hij komt nooit meer vrij. Had hij het nog over mij toen je hem tegenkwam?”

“Constant. Je bent zijn zoon. Zijn alles. Alle slechte dingen die hij heeft gedaan, deed hij voor jou. Hij wilde je alles geven, maar alles werkte niet mee. Vandaar. En hij noemde je steeds koning.”

“Koning? Waarom zou hij me koning noemen?”

“Omdat je een koning bent, Simon. Kom op, je scoorde vier keer in een bekerfinale.”

“Die derde goal was prachtig. Weet je dat nog?”

Ik weet alles nog, alles, behalve die derde goal.

“Ik weet alles nog, Simon.”

“Denk je dat hij me nu kan zien?” vraagt hij.

“Ja, hij kan je zien. Hij staat op het dak van de gevangenis. Hij heeft een bewaker omgekocht met een slof sigaretten en een doosje Ferrero Rocher.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

9 leuke outfits voor de volgende (weekend)wandeling

We hebben in een jaar nog nooit zoveel ommetjes gemaakt. Bij gebrek aan andere activiteiten wandelen we wat af.  Een (weekend)wandeling op de planning? Wij hebben 9 leuke outfits op een rijtje gezet.

Er zijn tegenwoordig al zo weinig momenten waarvoor we ons leuk aan kunnen kleden. Laten we die momenten dus gewoon creëren. Bijvoorbeeld: voor die wandeling (in het weekend) trekken we niet meer ons oude kloffie aan, maar kiezen we een outfit waar we ons ook nog een beetje charmant in voelen.

Advertentie

Outfits voor wandeling

Wat inspiratie nodig voor die nieuwe wandel-look? Wij vonden op Instagram deze 9 leuke outfits voor een (weekend)wandeling:

 

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door That’s Not My Age (@thatsnotmyage)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Jiawa Liu (@beigerenegade)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Valérie H. (@bvaldress)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Billie Rose (@billierose)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Shirley Visser (@shirleyvisser)

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Beeld: Getty Images.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien