We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Jeanne (47) verbrandde beide benen: "Deze zomer durf ik wél een korte broek aan"

Jeanne Linders (47) raakte op 3-jarige leeftijd ernstig verbrand aan haar benen. Jarenlang durfde ze geen korte broeken en rokjes te dragen.

“Ik stond met mijn broer, die anderhalf jaar ouder is, bij een vuurtje op straat te kijken. Wat dorpsgenoten hadden oud vuil aangestoken. Ik droeg een broek met allerlei rafeltjes, het bleek een enorm brandbare stof te zijn. Door de wind vatte mijn broek vlam. Ik kan me alleen nog flarden herinneren: iemand legde een wit vest over mijn benen heen en het volgende moment lag ik in een ambulance. Ik kreeg hele vieze limonade – waarschijnlijk een medicinaal drankje om de pijn te stillen. Eenmaal in het ziekenhuis wilde ik niet dat ze mijn broek kapot knipten omdat het de cowboybroek van mijn broer was.

Mijn benen waren vanaf boven mijn knieën tot aan mijn voeten derdegraads verbrand. Uiteraard mijn huid, maar ook mijn spieren en een aantal tenen waren aangetast. De weken daarna bracht ik in het ziekenhuis door. Ik weet er niet veel meer van, het was een tijd van operaties, gevolgd door het pijnlijke wisselen van de verbanden. Ik bracht er veel tijd door, ik vierde zelfs mijn 4e verjaardag in het ziekenhuis.

Advertentie

Elk jaar een operatie
Tijdens het revalideren ging ik één dag in de week naar de kleuterschool en één dag naar de Sint Maartenskliniek, om opnieuw te leren lopen. Elk jaar moest ik minstens één keer geopereerd worden voor huidtransplantaties. Daarna zat ik altijd een tijdje in een rolstoel. Ik kreeg orthopedische schoenen aangemeten, op blote voeten houd ik niet lang vol, dat is te pijnlijk. De spieren in mijn onderbenen zijn ook weg. Om een beeld te geven: mijn onderbeen is even dun als mijn pols. Ik kan niet lang staan en een dagje naar het pretpark zit er voor mij niet in. Dan huur ik een rolstoel.

Mijn ouders praatten er destijds nauwelijks met mij over. Het was nu eenmaal gebeurd en mijn benen zouden er altijd zo uit blijven zien: ik kon niet anders dan het maar accepteren. Op de lagere school werd ik er weleens mee gepest. Kinderen zijn hard; ze zeggen wat ze ervan vinden. Soms werd dit me wel even teveel: dan mocht ik een dagje thuisblijven van mijn moeder. Toch heb ik ook echt wel leuke herinneringen aan die tijd: als ik weer eens in de rolstoel zat deden de jongens een wedstrijdje rolstoel-crossen. Dan duwden ze mij om het hardst vooruit en had ik de grootste lol.

Geen korte broek of een rokje
Vanaf mijn pubertijd heb ik geen korte broeken of rokjes meer gedragen. Gewoon omdat je als puber geen zin hebt om anders te zijn dan de rest. Ik droeg altijd kleding die alles bedekte. Ik had het meest moeite met mijn beperking op de momenten dat ik een jongen leuk vond. Eén keer heeft een vriendje het uitgemaakt vanwege mijn brandwonden. Dat was erg kwetsend. Soms schrikken mensen van mijn benen of staren ze ernaar. Ik voel me dan vaak nog onzeker, als mensen blijven staren. Ik was zo jong toen het gebeurde, dat ik niet meer weet hoe het is om gezonde benen te hebben.

Toch durf ik nog steeds niet goed in een korte broek over straat. Ik heb het één keer gedaan: dat weet ik nog goed. Het was vorig jaar, een hele warme dag en ik had haast om naar een vriendin te gaan. “Wat kan mij het schelen”, dacht ik. Ik ben heel snel gefietst, het was maar een blokje om, maar toch was ik blij dat er niet veel mensen buiten waren. Kom ik bij mijn vriendin, zit daar tot mijn grote schrik nog meer bezoek. Gelukkig waren het bekenden en voelde ik me snel op mijn gemak.

“Soms denk ik weleens terug aan de mensen die kwetsend naar mij zijn geweest vanwege mijn benen. Dan denk ik: je moest me nu eens zien, ik heb het helemaal voor elkaar.”

Mijn man is de eerste die nooit een probleem heeft gemaakt van mijn benen. We leerden elkaar kennen toen ik 24 was en hij 29. Hij raakte mijn benen gewoon aan en keek door mijn beperking heen. Daardoor voelde ik me minder alleen. Hij vindt me fantastisch zoals ik ben. We zijn getrouwd en hebben twee kinderen. Ook zij weten niet beter dan dat hun moeder beperkt is. Ik merk wel dat ze niet zo veroordelend zijn over andere mensen die lichamelijk iets mankeren. Dat hebben ik ze meegegeven in de opvoeding: wat je ook mankeert of hoe je er ook uitziet, het gaat om de persoon die eronder zit.

Ik ben hondentrimster van beroep en heb een eigen bedrijfje aan huis. Op dit moment ben ik hartstikke gelukkig. Ik voel me niet eens beperkt. Ik heb een fijn gezin, lieve mensen om me heen en ik kan mijn beroep uitoefenen. Soms denk ik weleens terug aan de mensen die kwetsend naar mij zijn geweest vanwege mijn benen. Dan denk ik: “Je moest me nu eens zien, ik heb het helemaal voor elkaar.”

Fotoshoot en zelfacceptatie
De eerste keer dat ik er geen moeite mee had om mijn benen te laten zien, was tijdens een fotoshoot van Jan van Beijnhem, voor zijn project ‘Marks of pride and beauty‘. Ik werd in korte broek en met orthopedische schoenen gefotografeerd en kreeg hartstikke veel positieve reacties, ook uit het dorp waar het ongeluk destijds gebeurd is. Dat was het begin van mijn zelfacceptatie. Ik vind het nog steeds moeilijk om zonder erover na te denken in een korte broek over straat te lopen. Maar wie weet, lukt dat deze zomer wel. Ik ben op de goede weg.

Heb jij zelf ook brandwonden of ken je iemand met brandwonden? Wil je meer informatie of wil je in contact komen met lotgenoten? Kijk op de site van de Nederlandse Brandwonden Stichting.

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle Daily in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: Man loopt brandwonden op bij redpoging kat uit brandend huis

Beeld: Jan van Beijnhem, voor het project Marks of Pride and Beauty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien