Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Mijn Sonja heet Dirk

 

Als je aanleg hebt om dik te worden, dan ben je je hele leven gedoemd om te lijnen. Helaas ben ik ook één van die zielen die daarmee behept is. De eerste herinneringen die ik heb aan lijnen, dateren van mijn middelbare schooltijd. Zo rond mijn 15e jaar was ik een struise meid, met een stevige kont en bovenbenen en een volle boezem. Ik werd toen ook altijd al ouder geschat dan ik was. Uiteraard vol trots glom ik, als ik geschat werd op 21 jaar i.p.v. 15.
Ook altijd heel leuk als men vroeg of die aardige man met die donkerbruine ogen die in de slagerij stond mijn man was, het was nl. mijn vader, die er voor zijn doen heel jong uit zag. Enfin, dat stevige groeide uiteindelijk naar dik. Want op een gegeven moment word je aangeduid als stevig, zo bij een kilo of 80/85, maar nader je de 95 of klim je over de 100, ja dan wordt het dik, zo niet moddervet.
Inmiddels uitgegroeid tot een jonge meid van 52 en na 1000 diëten die natuurlijk altijd wel hielpen, maar na beëindiging waarvan, het resultaat ook heel snel teniet werd gedaan, was het opnieuw tijd om eens wat aan het esthetisch voorkomen te doen.
Na een relatie/huwelijk van bij elkaar 20 jaar en daarna een latrelatie van 3 jaar was ik weer single en dat zijn de momenten om je te bezinnen en aandacht aan jezelf te gaan besteden.
Nou heb ik altijd al, tenminste zolang als ze als dieet goeroe bekend is geworden, een hekel gehad aan Sonja Bakker. Niet dat ik haar persoonlijk ken, maar zo’n bijdehante tante van het West Friese platteland, met haar boeren tongval en haar poldercharme waarmee ze de goddelijke Rick Felderhoff verleidde, heeft gewoon niet mijn persoonlijke sympathie. Bovendien is haar dieet niet veel anders dan het puntendieet, weight watchers of een 1000 calorieën dieet. Dus Sonja werd sowieso niet tot mijn privé dieet goeroe gebombardeerd.
Ik begon dus vol goede moed aan het Atkins dieet. Het dieet dat mijn in het verleden meerdere keren vele kilo’s had doen verliezen en waarbij je toch heerlijk kan genieten van gebakken eieren met spek en mayonaise, garnalen met avocado en Franse kazen te kust en te keur, zolang je het goddelijke stokbrood er maar niet bij eet. Een kostelijk dieet zou ik zo zeggen. Om het anders te noemen een ‘Schijt aan Sonja dieet’.
Waarschijnlijk was ik toch niet zo gemotiveerd, want na 2 kilo stopte het afvallen. Wellicht toch iets te veel koolhydraten genuttigd, zo stiekem weg. Vol goede moed was ik ook weer naar de sportschool gegaan, want een goed dieet werkt natuurlijk nog beter met een beetje lichaamsbeweging.
Sjokkend over de loopband, met moeite enig transpiratievocht naar buiten persend kwam ik een vriendin tegen. “Hoi Nic, jij ook weer eens hier?” Ja meid, je ziet het, het moet weer eens gebeuren. De zomer komt er aan en je wilt toch over de golfbaan niet voor vast obstakel aangezien worden”. “En….. welk dieet doe je?” “Atkins, koolhydraatarm is de trend op het moment hè, maar de resultaten zijn momenteel minimaal, het lukt niet deze keer!” “Dan moet je naar Dirk”. “Dirk????”
Ik kreeg een hele uiteenzetting over Dirk en zijn Cambridge Dieet. Je neemt ’s morgens een shake, ’s middags een reep en ’s avonds een soepje. Et voila, dat is het!! Geen haar, maar dan ook werkelijk geen haar op mijn hele lichaam die ook maar een moment zou overwegen om op zo’n achterlijk dieet te gaan, waarbij je nog minder dan de hoeveelheid van een normale warme maaltijd over een hele dag mag eten. NO WAY!!!!!
Enfin, vriendin zei me nog maar eens goed na te denken en eens een kijkje te nemen op de website van het Cambridge dieet. Zo gezegd zo gedaan, want ja een mens blijft natuurlijk nieuwsgierig.
Alle kritieken waren lovend! De een was nog meer afgevallen dan de ander. Logisch natuurlijk, een verhaal van een loser die er dikker van geworden was (voor zover dat überhaupt mogelijk is) zetten ze natuurlijk niet op een website. De kosten voor het dieet vielen ook mee, € 50,00 per week ongeveer, nou dat eet je van AH of C 1000 ook wel op, dus daar hoef je het niet voor te laten.
Toch enigszins enthousiast geworden dacht ik bij mezelf, wat kan mij het schelen, ik ga het gewoon proberen. Als er na 2 weken niets af is, of ik vind het niet te doen, kan ik altijd stoppen. En zo gezegd zo gedaan. Ik belde naar Dirk en maakte een afspraak voor de eerstvolgende werkdag, een maandag eind mei.
Dirk was ook afgevallen via het Cambridge Dieet. Zo’n beetje 2 meter lang en nog steeds een robuuste verschijning, was met het dieet zo’n 40 kilo afgevallen. Dat gaf de burger natuurlijk moed.
Na een uiteenzetting van de bedoelingen van het dieet kreeg ik een groot gedeelte van het uitgebreide assortiment mee naar huis. Shakes: chocolade, butterscotch, banaan, aardbei, vanille, bosbessen, cappuccino, het waren er heel wat. Zo ook de repen met o.a. sinaasappelsmaak, chocolade, toffee, caramel en crunchrepen met pinda en cranberry’s. Het soep assortiment was wat bescheidener, tomaat, groente, kip-champignons, champignon en oriëntal chili. In ieder geval was er wat te kiezen.
Het onvermijdelijke kwam natuurlijk aan het eind. De weegschaal!!! Gelukkig was het mooi weer en ik had een luchtig niemendalletje aangetrokken, zodat mijn outfit in ieder geval geen gewicht in de schaal zou leggen. Niet dat dat enige invloed gehad zou hebben, want de schaal sloeg door tot ver over de 100. IJdele vrouw als ik ben, laat ik me natuurlijk niet verleiden tot het noemen van een gewicht wat niet zou misstaan bij een Zumo worstelaar. Als je enigszins kan rekenen, kan de nieuwsgierige lezer zelf wel ongeveer uitrekenen wat het aanvangsgewicht was na mijn hele verhaal gelezen te hebben.
De ongelooflijke wonderbaarlijke slimme weegschaal kon zelfs mijn vocht en vetpercentage meten en natuurlijk waren dat ook geen waardes waar je trots op kan zijn. Never mind, de wil tot afvallen was er en het kon natuurlijk alleen maar beter worden.
Vol goede moed begon ik de volgende ochtend aan de shake. Blèèèh, wat viel dat tegen. Ik ben niet zo van de milkshakes, want dat was waar het op leek, maar ik had op advies van Dirk de shake over de ochtend verspreid opgedronken, met als gevolg dat het ‘kostelijke’ nat lauw werd en daardoor niet te drinken was (in mijn optiek althans). Triest keek ik naar de volle doos met de gekleurde zakjes shake en soep en bedacht me dat het misschien toch niet mijn ding was. Maar ja, ik had natuurlijk flink geïnvesteerd en om de hele boel in de grijze container te deponeren, dat was voor een arme gescheiden vrouw als ik geen optie. Er zat niets anders op dan gewoon de doos leeg te maken. Gelukkig werd de nare ervaring met de shake goed gecompenseerd met de reep, want die was verrukkelijk, sterker nog, daar had ik er wel 2 van gelust. Maar ja, de hoeveelheden waren aangepast aan de dagen te gaan, dus er waren geen extraatjes. ’s Avonds het soepje, nou dat was ook niet echt om over naar huis te schrijven, maar ach, ik kon er aan wennen.
Na me door de eerste dagen geworsteld te hebben, begonnen de shakes, repen en soepjes me wat beter te smaken. De eerste twee dagen voelde ik me werkelijk als een krant, maar na een paar dagen (nadat alle koolhydraatresten mijn lichaam uit gebannen waren) begon ik me kiplekker te voelen. Sterker nog, ik had een energie als een paard. Vrolijk ging ik naar de sportschool, waar ik mij geheel en al uitleefde, kwam thuis, maaide het gras, deed het huishouden en ging daarna nog een stukje fietsen voor de broodnodige variatie. Kortom, het was halleluja!!
Na een weekje mocht ik opnieuw bij Dirk op de schaal en opgetogen ging ik dit keer heen. Niet onterecht, na 1 week was ik 4,5 kilo kwijt. Dat was mijn tempo van afvallen, go on girl!!!!
Vol goede moed begon ik aan week 2. En wederom werd ik niet teleurgesteld. De 4,5 kilo van die week daarvoor werd niet geëvenaard, maar dat zou ook niet normaal geweest zijn, maar er was toch weer 2 kilo af. Leve het Cambridge dieet. Na 3 weken alleen Cambridge producten bereikte ik mijn eerste eetweek. Dat betekende ’s morgens een shake, ’s middags een reep en ’s avonds een goddelijke (koolhydraatarme) maaltijd. Het was tijdens een personeelsfeestje en ondanks de verleidelijke lunch kon ik mij beheersen en genoot van mijn reepje. Maar ’s avonds was de beloning groot. Ik begon met Carpaccio en daarna een heerlijk gegrild visje. Het was echt een koningsmaal en een geweldige beloning na een maand van Cambridgen. Het toetje liet ik staan, maar dat kostte me ook geen enkele moeite. Tijdens al die weken had ik absoluut geen honger gehad, barstte ik van de energie en had ik ook geen behoefte om te snoepen.
Na een paar dagen een normale maaltijd ’s avond te hebben genuttigd, viel het me absoluut niet moeilijk om weer terug te schakelen naar de soepjes. Zo vond ik voor mezelf een modus om warme maaltijden met soepjes af te wisselen en zelfs af en toe een lunch in plaats van een warme maaltijd te nemen.
Na een maand was ik dik 8 kilo kwijt en hoewel het daarna toch iets minder hard ging, was ik, toen ik op vakantie ging in juli, rond de 96 kilo.
Dat betekende dat er wel het een en ander veranderd moest worden in de garderobe. Nieuwe hippe shirts en broeken en zelfs op de markt in Spanje een heuse bikini!!! gekocht. (Al 20 jaar niet meer aangehad!!) In oktober bereikte ik de magische grens van 80 kilo. En alhoewel ik me als streef gewicht zo tussen de 80 en de 85 kilo had opgelegd ging het nog steeds lekker en de 75 kilo lonkte. Eind november was het zover, op mijn eigen weegschaal woog ik 74,9 kilo en was ik 35 kilo kwijt (en nu maar rekenen dames!). 
Inmiddels is het half maart en schommel ik nog steeds rond de 75 kilo. Af en toe wat meer en soms wat minder. Van bloesjes heb ik maat 38/40 en van broek maat 40/42, het is afhankelijk van welke makelij het kledingstuk is. In ieder geval ben ik geen klant meer bij de grote maten winkel, hoewel ik me daar altijd prima gevoeld heb.
Af en toe kom ik mensen tegen die ik al een hele tijd niet heb gezien, die herkennen me dan niet, dat is lachen. Het leuke is dat je nu mensen leert kennen, die niet weten dat je ooit heeeeeeel dik bent geweest. Als je dan zegt dat je 35 kilo bent afgevallen staan ze je heel raar aan te kijken.
Natuurlijk is mijn figuur niet perfect. Ik heb vel over op plaatsen waar ik het liever niet heb, maar helaas het Rode Kruis ziekenhuis wilde geen buikwandcorrectie sponsoren tegen inlevering van het overtollige vel. Mijn bovenbenen mogen van mij nog wel een paar centimeter krimpen, maar ja, liposuctie is ook niet je dat! Dus voorlopig doe ik het maar met het lijf dat ik nu heb. En je hoort mij niet klagen.
Dit alles was natuurlijk niet gelukt zonder de bezielende coaching van Dirk. In al die maanden dat ik bij Dirk kwam, was hij altijd enthousiast en stimulerend. Nou ben ik tot eind september alleen maar afgevallen, soms een paar kilo’s, maar soms ook wel een paar ons. Pas na een vakantie van een week in Frankrijk, waar ik me toch behoorlijk goed aan het dieet had gehouden en ook nog flink had gesport was ik een kilo aangekomen, die er overigens ook zo weer af was. Maar Dirk geloofde vanaf dag 1 in het feit dat ik 75 kilo zou kunnen wegen. En hij heeft gelijk gehad!!!
Dus dames (en heren), afvallen????? Dan moet je naar Dirk…………………….
Advertentie

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hugo de Jonge: "Met testen kan 1,5 meter maatregel mogelijk in juni deels weg”

Als het aan Hugo de Jonge ligt, kan binnenkort de anderhalve meterregel op sommige plekken worden geschrapt. Dit zou mogelijk moeten worden met de toegangstesten, vertelde de demissionair minister Volksgezondheid donderdag in de Tweede Kamer.

Hugo de Jonge wil het wettelijk mogelijk maken dat bepaalde sectoren eerder open kunnen als ze enkel mensen toelaten met een negatieve coronatest. Een meerderheid van de Tweede Kamer gaat daar akkoord mee, zolang de testen gratis blijven.

Advertentie

Musea en bioscoop

Voor de eerstvolgende versoepelingen zal dit testproject nog niet grootschalig worden ingezet. De Jonge gaf namelijk eerder toe dat dit niet voor elke sector zin heeft. Musea, bioscopen en andere bedrijven in de culturele sector gaven tijdens de pilotfase al aan dat toegangstesten een te hoge drempel voor gasten was.

Kritiek

Eerder in het debat hadden verschillende partijen ook al kritiek op het wetsvoorstel. Voor het plan is ruim een miljard euro uitgetrokken en verschillende fracties vragen zich af of die kosten wel opwegen tegen de versoepelingen die daarmee bewerkstelligd kunnen worden. Ook waren er vragen over de einddatum voor de wet en de eigen bijdrage van mensen voor de testen.

Mooi instrument

Toch wil de demissionair minister graag dat de wet voor de toegangstesten wordt aangenomen. “Het loslaten van de anderhalve meterregel is precies het verschil tussen het wél of niet exploitabel maken van je theater, wel of niet exploitabel maken van je bioscoop. Of het wel of niet exploitabel maken van je restaurant. Daarom is het zo’n mooi instrument, juist in deze fase”, legt hij uit.

De Tweede Kamer gaat volgende week stemmen over de wet, waarna ook de Eerst Kamer nog moet instemmen.

Hugo de Jonge: “Ik twijfel regelmatig aan mezelf”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: LINDA. Beeld: Brunopress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hugo de Jonge: "Met testen kan 1,5 meter maatregel mogelijk in juni deels weg”

Als het aan Hugo de Jonge ligt, kan binnenkort de anderhalve meterregel op sommige plekken worden geschrapt. Dit zou mogelijk moeten worden met de toegangstesten, vertelde de demissionair minister Volksgezondheid donderdag in de Tweede Kamer.

Hugo de Jonge wil het wettelijk mogelijk maken dat bepaalde sectoren eerder open kunnen als ze enkel mensen toelaten met een negatieve coronatest. Een meerderheid van de Tweede Kamer gaat daar akkoord mee, zolang de testen gratis blijven.

Advertentie

Musea en bioscoop

Voor de eerstvolgende versoepelingen zal dit testproject nog niet grootschalig worden ingezet. De Jonge gaf namelijk eerder toe dat dit niet voor elke sector zin heeft. Musea, bioscopen en andere bedrijven in de culturele sector gaven tijdens de pilotfase al aan dat toegangstesten een te hoge drempel voor gasten was.

Kritiek

Eerder in het debat hadden verschillende partijen ook al kritiek op het wetsvoorstel. Voor het plan is ruim een miljard euro uitgetrokken en verschillende fracties vragen zich af of die kosten wel opwegen tegen de versoepelingen die daarmee bewerkstelligd kunnen worden. Ook waren er vragen over de einddatum voor de wet en de eigen bijdrage van mensen voor de testen.

Mooi instrument

Toch wil de demissionair minister graag dat de wet voor de toegangstesten wordt aangenomen. “Het loslaten van de anderhalve meterregel is precies het verschil tussen het wél of niet exploitabel maken van je theater, wel of niet exploitabel maken van je bioscoop. Of het wel of niet exploitabel maken van je restaurant. Daarom is het zo’n mooi instrument, juist in deze fase”, legt hij uit.

De Tweede Kamer gaat volgende week stemmen over de wet, waarna ook de Eerst Kamer nog moet instemmen.

Hugo de Jonge: “Ik twijfel regelmatig aan mezelf”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: LINDA. Beeld: Brunopress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zorgenzoon - deel 44: “Dat het een officiële ‘gang’ is, wist ik niet”

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Nadat hij een paar maanden bij een begeleid wonen groep heeft gewoond, krijgt hij voor zijn achttiende verjaardag een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Dan wordt hij gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Na een spannend weekend wordt hij vrijgelaten. Zijn flatje moet hij uit, hij krijgt er een hotelstudio buiten de stad voor in de plaats.

Omdat de reclassering eist dat Lars naast school ook betaald werk doet, gaat hij op zoek naar een bijbaan. Dat is hard nodig, want de bekeuringen blijven binnenstromen. Er ligt al bijna voor duizend euro aan procesverbalen op hem te wachten. Gelukkig wordt hij aangenomen bij een thuisbezorgservice. Op de elektrische fiets brengt hij de bestellingen rond. Al zit Lars liever op de scooter. Dat dat onverstandig is, omdat hij geen rijbewijs heeft, zeg ik hem meermalen. Maar hij wil het niet horen en stapt toch iedere keer op zijn snormonster. Ik vraag me af hoe Lars die bestellingen aflevert; in gedachten zie ik hem aanbellen en als de deur open gaat ‘Hier, je eten’ zeggen. Regelmatig vind ik ook een papieren tas met eten erin in de gang. Of hij eet het zelf op. Dat zal toch wel klachten opleveren, lijkt me. Mensen die hun bestelling nooit gekregen hebben, gaan natuurlijk bellen. Maar Lars zit er niet mee. Blijkbaar was er halverwege zijn bestelronde ineens iets belangrijkers te doen. Afgeleid door een telefoontje en weg is de bezorger. Met de muziek mee.

Advertentie

Wijkagent

Op een herfstige woensdag heb ik een afspraak met de wijkagent. In verband met corona treffen we elkaar op een bankje op een pleintje in de buurt. Ze heeft een vrouwelijke collega meegenomen. Beide dames zijn in uniform. Ik gluur naar hun handboeien en pistool. “We willen u op de hoogte brengen van het feit dat Lars zich begeeft tussen een groep probleemjongeren,” steekt de wijkagente van wal. “Er zijn twee groepen jongeren die we sterk in de gaten houden. Bijna alle jongeren die hiertoe behoren, zijn een- of meer maal met de politie in aanraking geweest. Wegens beroving, diefstal of het veroorzaken van onrust.” Getsie. Ik wist natuurlijk wel dat de jongens waar Lars zich mee omringt, geen frisse gasten zijn. Dat kan ik zelf ook wel zien. Maar dat het een officiële ‘gang’ is, wist ik niet.

“Al valt het gedrag van Lars in verhouding tot de rest verder wel mee hoor,” probeert de vrouw me een beetje gerust te stellen. Ze vraagt welke jongens ik ken van naam. Ik som er een stuk of vijf op. Deze jongens zie ik geregeld voor mijn voordeur en heel af en toe komt er ook eentje binnen. Al heb ik dat liever niet. “Ja, die horen er allemaal bij,” knikt de vrouw. Ik zucht. “Laten we gewoon goed contact houden,” zegt ze. “U kunt me altijd bellen als er iets is.” Dat is dan wel weer fijn, het 06 nummer van de wijkagent in mijn telefoon. We nemen afscheid. De herfstzon geeft het plein een vredige aanblik. Een langs fietsende man kijkt mij meewarig aan. Wat zal die vrouw op haarkerfstok hebben, dat ze met twee geüniformeerde agenten op een bankje zit? Ik knik hem vriendelijk toe. Hij kijkt snel weer voor zich.

Fotomodel

In het verleden is Lars een paar keer gescout door een modellenbureau. Vijftien jaar was hij toen. Ik snap het wel; hij heeft een mooie kaaklijn, een volle mond en prachtige ogen. Maar fotomodel worden was geen ambitie van hem. Omdat hij dringend in geldnood zit, toont hij zich nu, drie jaar later, ineens wel geïnteresseerd. Ik beloof hem te helpen en stuur een mail aan een modellenbureau; de eigenaresse ken ik nog van het schoolplein. Ze adviseert me contact op te nemen met een ander bureau, omdat zij geen jongens ‘doet’. Ik bel het genoemde bureau op en de man stelt voor dat Lars en ik langskomen op zijn kantoor. Op de afgesproken dag fietsen we samen naar het opgegeven adres. Lars is nerveus, merk ik. Er volgt een kennismakingsgesprek. De man vertelt dat hij ‘hoog in de markt’ zit met zijn klanten: Prada, Gucci, Calvin Klein. Toe maar. Ik had de Wehkamp ook al leuk gevonden. Vervolgens stelt hij Lars diverse vragen. Wat zijn hobby’s zijn, wat hij aan social media doet, hoe het op school gaat. Ik weet dat je om een succesvol model te worden, niet alleen goodlooking moet zijn, maar ook sociaal vaardig. Je moet een goede in- en opstelling hebben en vooral heel erg graag willen. Lars antwoordt in hele korte zinnen. Ik probeer het gesprek een beetje op gang te houden, val hem bij als me dat zinnig lijkt. Dan wordt Lars meegenomen naar een aangrenzende kamer, om polaroidfoto’s te maken. Ik blijf achter in het mooie design kantoor en bestudeer de setcards aan de muur. Prachtige jongens hangen daar, in hippe outfits met schijnbaar ongenaakbare gezichten. De een heeft dromerige donkere krullen, de ander stekeltjeshaar. Een type als Lars zie ik er niet tussen, dat is wellicht een goed teken. Want zoals met alles, draait het ook in modellenland om authenticiteit.

Vijf minuten later staat Lars weer voor me; de fotosessie zit erop. De man zegt dat hij moet overleggen met zijn collega en belooft de volgende dag contact op te nemen over zijn besluit. We nemen afscheid en stappen naar buiten. “Dat wordt niks ma, let maar op,” zegt Lars. Ik antwoord dat hij het niet zo negatief moet inzien. “Er zijn nog genoeg andere bureau’s,” probeer ik hem op te beuren. Hij zegt niets en fietst voor me uit, zijn schouders hoog opgetrokken.

Schaafwond

Een dag later komt Lars woedend thuis. Hij zegt dat hij is klemgereden door een politiebus. En dat ze zijn scooter in beslag hebben genomen. Hij heeft een grote schaafwond op zijn heup. Overstuur stapt hij onder de douche. Ik help hem de wond te verbinden. “Klootzakken, ze hadden me wel dood kunnen rijden,” vloekt hij. Dat hij de inbeslagname aan zichzelf te danken heeft, ziet hij niet. “Wacht maar, ik krijg ze nog wel,” mompelt Lars als hij de trap af holt en naar de voordeur loopt.

Mijn telefoon gaat. Het is het modellenbureau. “Helaas, we denken niet dat Lars geschikt is voor ons bureau. Het is een lekker joch, hij zou het goed doen in een jeans commercial, maar voor een high end label is hij niet specifiek genoeg.”

Godsamme. Specifieker zul je ze niet snel vinden, denk ik. Ik bedank hem voor de moeite en hang op.

Volgende week: Lars komt weer thuis wonen

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

1
Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zorgenzoon - deel 44: “Dat het een officiële ‘gang’ is, wist ik niet”

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Nadat hij een paar maanden bij een begeleid wonen groep heeft gewoond, krijgt hij voor zijn achttiende verjaardag een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Dan wordt hij gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Na een spannend weekend wordt hij vrijgelaten. Zijn flatje moet hij uit, hij krijgt er een hotelstudio buiten de stad voor in de plaats.

Omdat de reclassering eist dat Lars naast school ook betaald werk doet, gaat hij op zoek naar een bijbaan. Dat is hard nodig, want de bekeuringen blijven binnenstromen. Er ligt al bijna voor duizend euro aan procesverbalen op hem te wachten. Gelukkig wordt hij aangenomen bij een thuisbezorgservice. Op de elektrische fiets brengt hij de bestellingen rond. Al zit Lars liever op de scooter. Dat dat onverstandig is, omdat hij geen rijbewijs heeft, zeg ik hem meermalen. Maar hij wil het niet horen en stapt toch iedere keer op zijn snormonster. Ik vraag me af hoe Lars die bestellingen aflevert; in gedachten zie ik hem aanbellen en als de deur open gaat ‘Hier, je eten’ zeggen. Regelmatig vind ik ook een papieren tas met eten erin in de gang. Of hij eet het zelf op. Dat zal toch wel klachten opleveren, lijkt me. Mensen die hun bestelling nooit gekregen hebben, gaan natuurlijk bellen. Maar Lars zit er niet mee. Blijkbaar was er halverwege zijn bestelronde ineens iets belangrijkers te doen. Afgeleid door een telefoontje en weg is de bezorger. Met de muziek mee.

Advertentie

Wijkagent

Op een herfstige woensdag heb ik een afspraak met de wijkagent. In verband met corona treffen we elkaar op een bankje op een pleintje in de buurt. Ze heeft een vrouwelijke collega meegenomen. Beide dames zijn in uniform. Ik gluur naar hun handboeien en pistool. “We willen u op de hoogte brengen van het feit dat Lars zich begeeft tussen een groep probleemjongeren,” steekt de wijkagente van wal. “Er zijn twee groepen jongeren die we sterk in de gaten houden. Bijna alle jongeren die hiertoe behoren, zijn een- of meer maal met de politie in aanraking geweest. Wegens beroving, diefstal of het veroorzaken van onrust.” Getsie. Ik wist natuurlijk wel dat de jongens waar Lars zich mee omringt, geen frisse gasten zijn. Dat kan ik zelf ook wel zien. Maar dat het een officiële ‘gang’ is, wist ik niet.

“Al valt het gedrag van Lars in verhouding tot de rest verder wel mee hoor,” probeert de vrouw me een beetje gerust te stellen. Ze vraagt welke jongens ik ken van naam. Ik som er een stuk of vijf op. Deze jongens zie ik geregeld voor mijn voordeur en heel af en toe komt er ook eentje binnen. Al heb ik dat liever niet. “Ja, die horen er allemaal bij,” knikt de vrouw. Ik zucht. “Laten we gewoon goed contact houden,” zegt ze. “U kunt me altijd bellen als er iets is.” Dat is dan wel weer fijn, het 06 nummer van de wijkagent in mijn telefoon. We nemen afscheid. De herfstzon geeft het plein een vredige aanblik. Een langs fietsende man kijkt mij meewarig aan. Wat zal die vrouw op haarkerfstok hebben, dat ze met twee geüniformeerde agenten op een bankje zit? Ik knik hem vriendelijk toe. Hij kijkt snel weer voor zich.

Fotomodel

In het verleden is Lars een paar keer gescout door een modellenbureau. Vijftien jaar was hij toen. Ik snap het wel; hij heeft een mooie kaaklijn, een volle mond en prachtige ogen. Maar fotomodel worden was geen ambitie van hem. Omdat hij dringend in geldnood zit, toont hij zich nu, drie jaar later, ineens wel geïnteresseerd. Ik beloof hem te helpen en stuur een mail aan een modellenbureau; de eigenaresse ken ik nog van het schoolplein. Ze adviseert me contact op te nemen met een ander bureau, omdat zij geen jongens ‘doet’. Ik bel het genoemde bureau op en de man stelt voor dat Lars en ik langskomen op zijn kantoor. Op de afgesproken dag fietsen we samen naar het opgegeven adres. Lars is nerveus, merk ik. Er volgt een kennismakingsgesprek. De man vertelt dat hij ‘hoog in de markt’ zit met zijn klanten: Prada, Gucci, Calvin Klein. Toe maar. Ik had de Wehkamp ook al leuk gevonden. Vervolgens stelt hij Lars diverse vragen. Wat zijn hobby’s zijn, wat hij aan social media doet, hoe het op school gaat. Ik weet dat je om een succesvol model te worden, niet alleen goodlooking moet zijn, maar ook sociaal vaardig. Je moet een goede in- en opstelling hebben en vooral heel erg graag willen. Lars antwoordt in hele korte zinnen. Ik probeer het gesprek een beetje op gang te houden, val hem bij als me dat zinnig lijkt. Dan wordt Lars meegenomen naar een aangrenzende kamer, om polaroidfoto’s te maken. Ik blijf achter in het mooie design kantoor en bestudeer de setcards aan de muur. Prachtige jongens hangen daar, in hippe outfits met schijnbaar ongenaakbare gezichten. De een heeft dromerige donkere krullen, de ander stekeltjeshaar. Een type als Lars zie ik er niet tussen, dat is wellicht een goed teken. Want zoals met alles, draait het ook in modellenland om authenticiteit.

Vijf minuten later staat Lars weer voor me; de fotosessie zit erop. De man zegt dat hij moet overleggen met zijn collega en belooft de volgende dag contact op te nemen over zijn besluit. We nemen afscheid en stappen naar buiten. “Dat wordt niks ma, let maar op,” zegt Lars. Ik antwoord dat hij het niet zo negatief moet inzien. “Er zijn nog genoeg andere bureau’s,” probeer ik hem op te beuren. Hij zegt niets en fietst voor me uit, zijn schouders hoog opgetrokken.

Schaafwond

Een dag later komt Lars woedend thuis. Hij zegt dat hij is klemgereden door een politiebus. En dat ze zijn scooter in beslag hebben genomen. Hij heeft een grote schaafwond op zijn heup. Overstuur stapt hij onder de douche. Ik help hem de wond te verbinden. “Klootzakken, ze hadden me wel dood kunnen rijden,” vloekt hij. Dat hij de inbeslagname aan zichzelf te danken heeft, ziet hij niet. “Wacht maar, ik krijg ze nog wel,” mompelt Lars als hij de trap af holt en naar de voordeur loopt.

Mijn telefoon gaat. Het is het modellenbureau. “Helaas, we denken niet dat Lars geschikt is voor ons bureau. Het is een lekker joch, hij zou het goed doen in een jeans commercial, maar voor een high end label is hij niet specifiek genoeg.”

Godsamme. Specifieker zul je ze niet snel vinden, denk ik. Ik bedank hem voor de moeite en hang op.

Volgende week: Lars komt weer thuis wonen

Lars (18) is een jongen met ADHD en licht autisme. Zijn gedragsstoornis brengt hem regelmatig in de problemen. Zijn moeder, Febe van Otterlo, is freelance journalist. Om privacyredenen zijn de namen in deze column gefingeerd. De naam Febe van Otterlo is een pseudoniem.

1
Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien