We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Oranje (wat anders?)

Ik voelde me een beetje verscheurd op de laatste Koninginnedag. Mijn hele gezin brengt deze dag, en de avond ervoor trouwens ook, traditiegetrouw altijd door op het sportveld waar de plaatselijke Oranjecommissie een oranje festijn organiseert. Echtgenoot zit in die commissie, en dochters hebben het druk met helpen. Ik wandel er elk jaar ook een beetje rond en moedig aan bij de spelletjes en de talentenjacht, en als ik de herrie weer zat ben ga ik naar huis. Maar dit jaar zat ik een beetje in een spagaat. Ik wilde de abdicatie en de inhuldiging graag zien op tv, maar op dezelfde tijden was er ook op het sportveld vanalles te doen waar aanmoediging gebruikt kon worden.

Advertentie

’s Ochtends moest er uiteraard op het laatste moment  vanalles bijelkaar worden gezocht. De blokfluiten voor de vrijmarkt, een geldbakje, en natuurlijk veel wasknijpers om het wegvliegen van de bladmuziek tegen te gaan. Samen besloten de dames nog snel om ook mee te doen aan de talentenjacht later op de dag dus daar moest even voor geoefend worden.  De kleurplaat voor de wedstrijd was nog niet helemaal af dus er werd nog snel even wat artistiek gekrast. Oudste dochter was ingedeeld als suikerspinnendraaier en had nog een overhemd en een pet nodig tegen rondzwevende plakkerigheid.

Helemaal alleen zat ik om 10 uur voor de televisie, en ik zat werkelijk eersterang. De dochters van de koning zagen er uit als snoezige zachtgele eendenkuikens. De directeur van het kabinet van de koningin liep rond als een vriendelijke schoolmeester tijdens het dictee, en prinses Beatrix stopte na afloop de pen in haar tasje. Wat ik niet begreep was het continue geklik dat te horen was, zaten er in een hoek van de kamer om een of andere symbolische reden een paar ooievaars? Door de tv-commentatoren die alles uitentreuren duidden en toelichtten, werd dit verder niet genoemd. Het leukste vond ik dat de voormalige koningin op het balkon tegen haar zoon fluisterde ‘nog even wuiven, misschien?’. Wel jammer dat het geheel niet te bekijken was zonder NOS-commentaar. Wat een geëmmer over welk moment nu het emotioneelst was. Rob Trip, die ik doorgaans hoog heb zitten, probeerde uit liedjesschrijver Herman van Veen (‘het koningshuis is een levende Nachtwacht’) nog een Gevoel te persen, maar Herman trapte daar mooi niet in.

Vervolgens sjeesde ik als een verbindingsofficier op de fiets door het dorp om blokfluiten af- en boterhammen aan te voeren. O, boterhammen toch niet nodig, al een broodje gehad. Een setje Buurman& Buurmanpoppen van de vrijmarkt mochten achter op de fiets mee naar huis. Toen weer naar het sportveld, aanmoedigen, kroontjes rechtzetten, pleister plakken (de suikerspinmachine bleek niet geheel ongevaarlijk), praatjes maken met mensen die je anders nooit ziet, kortom; Koninginnedagbusiness as usual.

En toen om half twee weer snel naar huis. Ze bleken in Amsterdam al zonder mij begonnen te zijn, de ene na de andere Koninklijke gast arriveerde. Mooie jurken, mooi pakken, mooi weer, wat jammer dat de rest van mijn gezelschap dat nou weer moest missen. Maar ach, die zaten ondertussen op de opblaasbare rodeo-stier aan hun saamhorigheidsgevoel te werken en dat was weer een investering voor de toekomst, waar de verse koning zich zo te horen geheel in kon vinden.

Na deze uitzending spoedde ik mij weer naar het sportveld waar ik nog net de prijsuitreiking meemaakte. Na nog wat heen&weer fietsen en een portie nasi dirigeerde ik twee uitgeputte, plakkende, smoezelige kinderen onder de douche en in bed. Toen met de voeten op tafel nog een borrel genomen. Laat die Koningsdag maar komen volgend jaar!

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien