We Will Rock You de musical: nu tot 50% korting!

Zoek binnen:

Paarse mouw

Zondagavond waren er weer berichten van een bombardement in Syrië. Het zoveelste bombardement. Dit keer waren er vooral kinderen gewond en gedood. Het journaal stond aan en ik probeerde niet te kijken, maar ik hoorde wel het gehuil en gegil van kinderen. Uit een reflex keek ik toch en ik zag een dood kind opgetild worden, een arm in een paarse mouw bungelde slap naar beneden. Het was hartverscheurend.

Advertentie

Ik vind het moeilijk naar dit soort berichten te kijken en te luisteren. Van over de hele wereld bereiken ons berichten over oorlogen, slachtingen, verkrachtingen, dood en wanhoop. Ik wil er aan de ene kant alles over weten, en aan de andere kant ook helemaal niet. Ik bewonder mensen die voor hun rechten opkomen en daarvoor bereid zijn met hun leven te betalen, maar vaak loopt dat dan zo uit de hand dat het eind letterlijk zoek raakt. Er zijn ook conflicten die om macht, geld en testosteron gaan, en daar begrijp ik helemaal niets van. Dat wordt vaak uitgevochten over de ruggen van de bevolking die er helemaal niks mee te maken heeft maar wel het grootste slachtoffer is.

Laatst zag ik een documentaire over een positieve toekomstdenker die zegt dat er over een paar decennia voedsel, water en energie in overvloed zijn en dat er dus ook geen gewapende conflicten meer zijn. Ik probeer dat te geloven, maar het lukt niet zo goed. Ook al zijn er voldoende levensbronnen beschikbaar, er zullen altijd mensen zijn die macht over hun medemens willen uitoefenen, en ze zullen ook vast wel een manier vinden om dat te bereiken.

De beelden en geluiden van de menselijke ellende komen hard binnen in mijn hoofd. Als ik me er niet voor afsluit, lig ik ’s nachts wakker en daar schiet niemand wat mee op. Ik lees de krant, maar ik merk dat ik steeds minder naar het journaal kijk. Ik sluit me af, ik wil het niet meer altijd zien. Dat voelt niet lekker, maar ik weet dat het geen zin heeft om met iedereen mee te lijden. In mijn eigen omgeving gebeurt ook al genoeg. Dus richt ik mij op het mooie om me heen: mijn opgroeiende gezin, mijn familie, de vogels die weer zingen, de zon die schijnt. Dit, mijn hier en nu.

En terwijl ik dit stukje schrijf, zie ik steeds weer die bungelende kinderarm in die paarse mouw.

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien