Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Verdwaald maar klaarwakker

We hebben het allemaal wel eens gehad. Je wordt wakker, denkt terug aan die droom van afgelopen nacht en vraagt jezelf af "Waar sloeg dat nou op?". Laatst had ik precies hetzelfde. Een droom waarin ik verdwaald raak terwijl ik eigenlijk precies weet waar ik moet zijn. Een locatie die normaal gesproken op 10 minuten afstand is duurde een eeuw om te bereiken. En de vraag is nu, heb ik die locatie wel bereikt?! Ik werd wakker voordat ik het kon weten. Het is niet de eerste keer dat ik zo een soort droom heb gehad. Ik weet waar ik moet zijn en ik weet hoe ik er moet komen, maar toch raak ik op de een of ander manier op een geheel ander locatie. Ver weg van waar ik hoor te zijn. Na deze dromen werd ik nieuwschierig naar de betekenissen van mijn dromen. Ik die verdwaald raak?! Een collega kwam tot de conclusie "Je moet in de nabije toekomst een belangerijke keuze maken waaraan je veel gaat twijfelen". Een website over dromen en hun betekenissen ervan zei het volgende "Als je droomt dat je verdwaald bent, suggereert dit dat je de richting in je leven kwijt bent, of dat je je oorspronkelijke doel niet meer helder hebt. Je bent bezorgd of onzeker over het (levens)pad dat je thans bewandelt. Een andere uitleg van deik ze droom is dat je bezig bent te wennen aan een nieuwe situatie waarin er andere regels gelden". Meteen moest ik denken aan waar ik momenteel sta in het leven. Het was niet moeilijk om te bedenken dat ik momenteel daadwerkelijk mijn pad kwijt ben geraakt. Waar ga ik heen en wat wil ik? Sterker nog, Wie ben ik?! En wat de moeilijke keuzes bereft. Daar zat mijn goeie collega totaal niet naast. Te beginnen met mijn relatie. 

Ik zit nu 4 jaar in een vaste relatie. Ik kan niet zeggen dat dit het type relatie is waar twee mensen elkaar ontmoeten, verliefd worden, daten en nog lang en gelukkig leven. Integendeel. Wat eerst mooi leek bleek gauw het meeste ongezonde gif te kunnen zijn wat mij ooit had kunnen overkomen. Vriendschap, Liefde namen snel plaats voor bezitterigheid en agressie. "Belt je zus je alweer?", Hoezo, je wilt naar huis!?"…"Vriendinnen, die heb je toch niet?". Wat mij het meest pijn doet, is dat ik dit allemaal heb toegelaten. Weet je dan niet dat je controle moet hebben over je eigen leven en dat nee ook daadwerlijk nee is? Voordat we hiermee verder gaan, laten we een stapje terug nemen. Mijn zelfvertrouwen verdiende niet daadwerkelijk een 10. Jarenlang werd mij laten geloven dat wat ik zei en wilde niet toedeed. "Het is hoe het is, en leg je erbij neer". "En mijn mening dan?", "Mag ik die ook hebben?".

Advertentie

De middelbare schooljaren waren ver van perfect. Duidelijk was te zien dat ik zo een type meisje was dat uit een gebroken gezin kwam en niet veel vriendinnen had. Mijn ouders scheidde toen ik een jaar of zeven was. Blijkbaar vond mijn vader het belangerijker om een fles Jenever achterover te schuiven in plaats van voor zijn gezin te zorgen. Ik bedoel, wat maakt het ook uit dat je twee jonge kinderen heb en een vrouw?". Juist. Dag in, dag uit werd ik gepest. Ook ik had een fantastische nickname die ik iedere dag mocht horen en om mijn oren kreeg. Thuis kreeg ik te leren "niet je emoties tonen en wat er ook gebeurt… "everybody’s fine". Hier leerde ik de fantastische term "Je masker"gebruiken. Maakt niet uit hoe slecht het gaat, …..als de buitenwereld maar denkt dat alles perfect is. en dat was fout nummer 1. Na alles wat mijn moeder had meegemaakt leerde zij haar emoties opzij zetten en zette zij haar ‘overlevingsknop"aan. En dat is precies wat ik heb overgenomen.  "Altijd doen alsof alles prima gaat en jezelf nooit maar dan ook niet laten kennen". Mijn emoties zette ik opzij. En dat was fout nummer 2.

Toen ik in mijn relatie stapte 4 jaar geleden was ik een emotionele wrak en al die pesterijen en mijn thuis situatie hadden mijn zelfvertrouwen niet goed gedaan. Dit maakt mij een "easy target". Ik werd makkelijk om onderuit te halen en mij kon alles wijs gemaakt worden. En dat wist hij. Zoals ik eerder schreef veranderde vriendschap en liefde al snel in bezitterigheid en agressie. Ik zag in die periode niemand meer en veranderde al gauw in iemand die ik niet was. Wanneer ik terug kijk, kan ik makkelijk zeggen dat al mijn passie en ambities die ik ooit van te voren had weggezogen werd en ik werd leeg van binnen. Het gekke is dat ik dat niet eens opmerkte. Mijn emoties waren op slot en ik volgde braaf op wat mij verteld werd. Braaf zat ik iedere dag bij hem op de bank en ging vooral niet mijn eigen gang. (Ik dacht dat jij niet graag t.v keek?). Mijn vriendinnen en nichten vroegen zich al gauw af "We zijn je nooit meer!We nodigen je uit en je komt alweer niet!". Waar ik mijn mond open had moeten doen, hield ik hem. "Dat zijn je vriendinnen niet. Iedereen gebruikt jou alleen maar omdat je geen nee kan zeggen", maakte hij mij wijs. (en jij niet dan wil je zeggen?). Al gauw werd er misbruik gemaakt van mijn slechte relaties met iedereen. Mijn vader dronk, dus met hem kon ik niet praten, mijn moeder leefde haar eigen leven en met haar kon ik niet communiceren. En mijn zus? Die leefde ook haar eigen leven en het is niet dat wij altijd de beste vriendinnen waren. Ik had toendertijd een beste vriendin. Maar die leefde haar eigen leven op het moment dat zij een vriend kreeg. Het ging nergens anders meer over dan haar nieuwe liefde. Die vriendschap kapte ik snel af. Wie had ik nog over? Precies…niemand. Dit maakte het makkelijk om mij te isoleren van iedereen. "Je hebt toch geen goede relatie met hun…dus je kan net zo goed bij mij eten vandaag en morgen en overmorgen en die dagen die daarna opvolgen". Ik voelde me op die tijd leeg en voelde mij net een walking dead. Dit merkte ik pas later op. Ik was verdoofd.  Mijn emoties waren compleet leeg en ik deed wat mij verteld werd.

De psychologische mishandeling werd gauw fysiek. "Nee? hoe bedoel je nee?". Gauw werd mijn keel dichtgeknepen en mijn pols omgedraaid. Wanneer iets niet naar zijn  zin ging moest iets boeten en gauw werden er dan ook dingen kapot gegooid of werd een hand gekneusd. Alweer een nieuw smoes verzinnen waarom er een gat in de deur ligt of hoe het komt dat je je pink niet kan bewegen. Waarom slaat iemand tegen een muur als hij boos is? Ik ben nog nooit zo geisoleerd geweest. Het erge van allemaal is dat ik dacht dat dit allemaal normaal was. Ik was eerder slecht behandeld dus ik verdiende dit, toch?Het ligt aan mij? Al gauw bleek dat hij flink in de knoop lag met zichzelf. Na al die tijd bleek dat hij zo onzeker was en zocht hulp. Ik wist hoe het voelde en hoe het was om onzeker te zijn. Ik moet hem helpen! Was mijn eerste reactie. Ik ben de enige die weet hoe dat moet! Fout nummer 3. Daarnaast werd ik van alles beschuldigd. Hij wist het zeker!Ik ging vreemd en deed alles wat God verboden had met andere mannen. "Dat zou ik nooit doen!Hoe kan ik in hemelsnaam vreemd gaan als ik 24/7 bij jou ben?", verdedigde ik mijzelf. Fout nummer 4. (Is er dan niemand die inziet hoe ongezond dit is?….this is the part where you advise me to leave him..anyone?). De ene ruzie kwam na het andere. Ik moest geen make-up gebruiken. En al helemaal geen leuke kleding dragen!Uitgaan met je vriendinnen? Dacht het even niet. (Hallo?! this is the part where you tell someone and leave?). Langzaam maar zeker gingen er alarmbellen rinkelen. Misschien is dit toch niet zo gezond? Dit besprak ik met hem. "Stop this bullshit!, was zijn reactie. Okay, there goes telling you how I feel. Ik moest dus blijkbaar niet laten merken dat ik niet gelukkig was en dat het beter was dat hij en ik elkaar ruimte moesten geven. Vanaf dag 1 zaten we op elkaars lippen. Wat we ook deden, we deden het samen en waar we ook heen gingen, we gingen er samen heen.

Op school waren wij het perfecte stel. "Ze hebben elkaar gevonden en na al deze tijd zijn de nog steeds samen….wat lief!"(if they only knew). Op een moment wist ik het zeker. Dit kan echt niet meer en ik moet hier nu weg. Ik heb geen vrijheid en ik kan geen dingen doen dit mij gelukkig maken. Voordat ik het in de gaten had, kwam de volgende klap: een ruzie tussen mijn moeder en mij liep totaal uit de hand en het was beter dat ik het huis uitging. Je zou denken, wat lief ze steunt je financieel en helpt je een huis zoeken!Niets is minder waar. Mijn spullen mocht ik ophalen bij zus de huis. Toen ik van school kwam en de deur opende merkte ik het pas op….Mijn sleutels!Waar zijn mijn sleutels!?Mijn moeder had in de avond onopgemerkt de sleutels van de boven en benedendeur eraf gehaald. "Nu nog de vraag….wat ga ik doen!?Sterker nog, waar ga ik heen!?"Daar was ik weer. Terug bij af en terug bij hem. De enige plek waar ik terecht kon. De persoon waar ik zo graag bij vandaan wilde, was nu mijn enige steun en toeverlaat. Drie dagen lang sliep ik bij hem en liep ik rond in dezelfde kleding. Waar was mijn moeder?! En mijn spullen!? Ik had geen kleding en ook mijn schoolboeken lagen nog thuis. Telkens weer probeerde ik mijn moeder te bereiken. Drie dagen lang. "Waar ben jij en waar zijn mijn sleutels!?"Ik kreeg haar niet te pakken en ook mijn vader was niet thuis. Mijn moeder was niet thuis en bij mijn zus kon ik niet terecht. Zonder te luisteren naar mijn verhaal en meteen haar conclusies te trekken over wat mijn moeder haar ook verteld had verklaarde zij "Je hebt een uur om je spullen te halen". Ik haalde mijn spullen op en dat was het dan. Geen contact meer.  Later bereikte ik mijn vader en besloot maar dat ik daar moest blijven. Dat duurde maar een paar dagen. Verbaal agressief legde hij mij uit dat ik daar niet kon blijven. En daar was ik weer. Terug bij hem met geen kant waar ik op kon. Ik pakte de draad weer op. Deed mijn best op school, haalde mijn diploma met dit alles gaande en sloot mijn stage af met een 8. Wat waren ze blij met mij! Ik voelde me trots en leeg tegelijk van binnen. Met alles wat er aan de hand was, met alles wat er gebeurt is haalde ik toch mijn diploma! Waar heb ik deze kracht toch vandaan gehaald!?zonder mijn ouders….heb ik het toch geflikt!Wat heb ik mijzelf onderschat!Waarom was ik ookal weer zo onzeker?Kijk wat ik allemaal gedaan heb na alles wat ik meegemaakt had. Daarnaast kreeg ik een baan aangeboden bij een super multinational op de sales afdeling…ze konden wel een kracht als mij gebruiken!En dat allemaal op mijn 21e. Toch klopte er ergens iets niet. Waar zijn mijn ouders hierin!?I mean, this is the part where you are suppose to be proud of me. Still waiting for that apology. Anytime now?! Maar die is er nooit gekomen en ik denk ook niet dat die tijd er ooit komt. Ik ben tot de conclusie gekomen voor mezelf om voor mezelf te kiezen en mijn eigen leven te leiden. Het verleden is het verleden en ik kan er niets aan veranderen. En ik weet niet zeker of ik dat zou willen. Alles heeft mij gemaakt tot wie ik ben. And I am damn proud of it! Binnenkort ga ik het huis uit. I will finally live!

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kabinet wil verder versoepelen als daling besmettingen doorzet

Het kabinet wil verder met het versoepelen van de coronamaatregelen maar dan moet de daling van het aantal besmettingen wel doorzetten. 

De bedoeling is dat er vanaf 18 mei weer binnen gesport mag worden. Ook zijn in dieren- en speeltuinen bezoekers weer welkom. Dat is volgens RTL Nieuws in het Catshuis afgesproken tussen de meest betrokken bewindspersonen.

Advertentie

Versoepelen

Er is nog geen formeel besluit genomen, maar dat zijn wel de plannen voor als de daling doorzet. Dinsdag 11 mei houdt het kabinet een nieuwe persconferentie. Dan maken demissionair premier Mark Rutte en minister Hugo de Jonge bekend of er versoepelingen mogelijk zijn.

Binnen sporten en pretparken

Vanaf 28 april was er voor het eerst weer ruimte voor versoepelingen. De avondklok eindigde, thuis zijn twee bezoekers toegestaan en de terrassen zijn weer gedeeltelijk open. Nu is het de bedoeling dat de tweede stap in het openingsplan wordt genomen. Dierentuinen, pretparken en andere doorstroomlocaties mogen weer open. Ook wordt binnen sporten weer mogelijk en mag de muziekschool weer leerlingen ontvangen.

Vakantie

Er is nog geen besluit genomen over vakanties naar het buitenland. Het huidige reisadvies loopt tot half mei. Het dringende advies is nu: reis niet naar het buitenland, alleen als het noodzakelijk is. Blijf zoveel mogelijk thuis. De verwachting is dat na 15 mei de kleurcodes per land weer terugkomen.

Op dinsdag 11 mei geven Rutte en De Jonge een nieuwe persconferentie. Dan wordt echt bekend of er versoepelingen komen.

Zelfzorg bij corona: dit moet je wel en niet doen

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

1

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kabinet wil verder versoepelen als daling besmettingen doorzet

Het kabinet wil verder met het versoepelen van de coronamaatregelen maar dan moet de daling van het aantal besmettingen wel doorzetten. 

De bedoeling is dat er vanaf 18 mei weer binnen gesport mag worden. Ook zijn in dieren- en speeltuinen bezoekers weer welkom. Dat is volgens RTL Nieuws in het Catshuis afgesproken tussen de meest betrokken bewindspersonen.

Advertentie

Versoepelen

Er is nog geen formeel besluit genomen, maar dat zijn wel de plannen voor als de daling doorzet. Dinsdag 11 mei houdt het kabinet een nieuwe persconferentie. Dan maken demissionair premier Mark Rutte en minister Hugo de Jonge bekend of er versoepelingen mogelijk zijn.

Binnen sporten en pretparken

Vanaf 28 april was er voor het eerst weer ruimte voor versoepelingen. De avondklok eindigde, thuis zijn twee bezoekers toegestaan en de terrassen zijn weer gedeeltelijk open. Nu is het de bedoeling dat de tweede stap in het openingsplan wordt genomen. Dierentuinen, pretparken en andere doorstroomlocaties mogen weer open. Ook wordt binnen sporten weer mogelijk en mag de muziekschool weer leerlingen ontvangen.

Vakantie

Er is nog geen besluit genomen over vakanties naar het buitenland. Het huidige reisadvies loopt tot half mei. Het dringende advies is nu: reis niet naar het buitenland, alleen als het noodzakelijk is. Blijf zoveel mogelijk thuis. De verwachting is dat na 15 mei de kleurcodes per land weer terugkomen.

Op dinsdag 11 mei geven Rutte en De Jonge een nieuwe persconferentie. Dan wordt echt bekend of er versoepelingen komen.

Zelfzorg bij corona: dit moet je wel en niet doen

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

1

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty Images

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sophie (44) was pas 5 jaar toen haar moeder vertrok

Sophie (44) was vijf toen haar moeder vertrok en haar ouders uit elkaar gingen. Pas vorig jaar werd het contact hersteld. “Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Wij horen bij elkaar.”

“Vijf jaar oud was ik toen mijn moeder van de ene op de andere dag verdween uit mijn leven. Ik herinner me vaag dat ik totaal overstuur met mijn vuistjes op het raam bonkte. Schreeuwend dat ze terug moest komen. Verder heb ik geen bewuste herinnering aan hoe haar vertrek ging, wat er werd gezegd en of ik verdrietig was. Ik heb sowieso geen idee meer hoe ik me voelde. Ik kón het ook niet voelen, denk ik. Het is verpletterend voor een klein kind als je moeder er opeens niet meer is. Dus sneed ik – totaal onbewust – het lijntje tussen mijn hoofd en mijn hart door. Vanaf toen ben ik vooral in mijn hoofd gaan leven. Toch was er altijd die onderstroom, een sluimerend gevoel. Ik kon gelukkig zijn, maar iets weerhield mij ervan om ten volle te kunnen genieten en ervaren. Dat ‘hoofd-leven’ heb ik lang volgehouden. Totdat het rond mijn veertigste niet meer ging.”

Advertentie

Moeder aan mijn kraambed

“Heel lang besefte ik niet hoe groot de invloed van mijn moeders vertrek op mijn leven was. Zelfs niet toen ik een burn-out kreeg. Ik miste haar ook niet. Althans, niet écht. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik soms wel een moeder miste, maar niet zozeer haar, niet míjn moeder. Zelfs toen mijn dochters werden geboren, dacht ik niet echt aan haar. Het was gewoon zo, dat ze er niet was. Natuurlijk deed het na mijn bevallingen in het ziekenhuis wel wat met me toen ik zag dat andere moeders wel op bezoek kwamen bij hun dochters. Ik denk dat ik iets van vaag verdriet voelde of de behoefte aan ook een moeder aan mijn kraambed, maar drukte het weg en richtte me op mijn kindje. Mijn moeder was heel ver weg. Toen ik jonger was, was het moeilijker. Ik wilde ook een moeder, iemand die me uitlegde hoe dingen moesten en hoe je je gedraagt. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld. Mijn vader had wel vriendinnen, leuke vrouwen soms, maar zelden voelde ik verbinding. Het vanzelfsprekende, dat hechte wat je met een moeder kunt hebben, was er meestal niet.”

Omgangsregeling

“Nadat mijn moeder vertrok, heb ik haar tot mijn tiende nog een paar keer gezien. Ze was een heel eind verderop gaan wonen, in een andere provincie, met een andere man. In de vakanties gingen mijn broer en ik soms naar haar toe, maar ze was veranderd. Spiritueler, zouden we nu denk ik zeggen, maar mijn broer en ik vonden het ‘raar’ omdat we anders gewend waren. En daarnaast konden we het niet vinden met haar nieuwe man, waardoor we ons niet thuisvoelden in haar nieuwe leven. Nu zou dat heel anders gaan en zou er een omgangsregeling komen. Maar toen mijn broer en ik op een gegeven moment zeiden dat we liever niet meer naar haar toe gingen, hoefden we van onze vader ook niet meer. Dat moet voor mijn moeder heel erg zijn geweest. En ik, ik leefde gewoon verder. Zonder haar. Het gemis werd steeds minder. Het werd zelfs normaal dat ze er niet was.”

Overlevingsstrategie

“Toen ik in 2012 na een burn-out in therapie ging, ontdekte ik dat ik al die jaren zonder mijn moeder de onbewuste angst had gevoeld dat ik opnieuw in de steek zou worden gelaten. Dat was de onderstroom die ik altijd voelde. Daarom was ik altijd zo enorm aangepast: een modelkind, -collega, -vrouw en -moeder. Ik wilde iedereen te vriend houden, want stel je voor dat ik opnieuw verlaten zou worden. Ook in mijn rol als moeder speelde dat mee. Als mijn kinderen niet naar me luisterden, raakte me dat diep. Buitenproportioneel bijna, omdat er als kind te weinig naar mij was geluisterd. Er was in mijn jeugd gewoonweg niemand. Mijn moeder was weg en mijn vader was er niet voor mij. Dan kun je zeggen: ‘Dat is toch allang voorbij?’, maar je brein slaat zoiets op. Het zijn oude mechanismen die in je systeem blijven zitten, leerde ik in therapie. Past Reality Integration heet deze, kortweg PRI.

Hierbij gaat het erom dat dingen die in je jeugd zijn gebeurd, zulke diepe sporen hebben nagelaten dat ze nog steeds invloed hebben op je leven nu. Ik leerde dat ik, door altijd maar zo hard mijn best te doen, nog steeds probeerde te voorkomen wat in mijn jeugd allang gebeurd was. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet meer voorkomen. En het goede nieuws was dat dat ook niet meer hoefde, ik was niet meer klein. Toen ik me realiseerde dat dat de reden was waardoor ik uiteindelijk die burn-out had gekregen, voelde ik me zó opgelucht. Ik was niet gek, er waren meer mensen zoals ik. Met gedachten en gevoelens die ik niet kon plaatsen, niet begreep en waar ik bij tijd en wijle vreselijk veel last van had. In mijn studententijd was ik weleens in therapie geweest en later had ik nog eens iets met coaching gedaan. Dat had tijdelijk wel iets geholpen, maar het rotgevoel kwam altijd weer terug. Door het lezen van een van de PRI-boeken en het PRI-therapietraject dat ik daarna volgde ‘klikte’ er echt iets in mij. Alsof de sleutel in mijn hart werd omgedraaid. Het lijntje tussen mijn hoofd en hart dat ik als vijfjarige had moeten doorknippen om te kunnen overleven omdat de waarheid voelen te pijnlijk was, werd weer heel. Ík werd weer heel.”

Briefwisseling

“Ik wilde de puzzel van mijn leven leggen. Waarom was mijn moeder weggegaan? Wat was er gebeurd? Ik wilde haar kant van het verhaal horen. Haar zien vond ik te heftig en ik besloot een brief te schrijven. Er kwam een reactie en vervolgens kwam er een briefwisseling op gang. Die heeft uiteindelijk drie jaar geduurd en is heel goed geweest. Een brief kun je even wegleggen. Als de woorden van de ander je raken, hoef je niet meteen te reageren en kun je het laten bezinken. Van mijn vader had ik begrepen dat mijn moeder ons gezin had verlaten voor een andere man en dat dat uiteindelijk had geresulteerd in een vechtscheiding. Door de brieven die we elkaar schreven, kwam ik erachter dat zij het anders heeft beleefd. Zij ging niet weg vanwege een andere man. Al die jaren heeft zij ons verschrikkelijk gemist. Het was afschuwelijk voor haar dat er geen contact was en dat ze ons niet heeft kunnen zien opgroeien. Ik kan me vaag herinneren dat ze me in mijn jeugd soms kaarten stuurde, maar ik denk dat ik die vakkundig heb genegeerd. Te pijnlijk, ik had ook geen idee wat ik ermee moest. Door de jarenlange briefwisseling ontdekte ik dat ‘de waarheid’ niet bestaat, alleen meerdere versies van de waarheid. Mijn ouders hadden allebei hun eigen waarheid, wat grote consequenties had voor hun kinderen. Die brieven haalden veel overhoop bij me. Ook in het contact met mijn vader. Daar ben ik nog steeds met hem over in gesprek, maar het komt vast goed.”

Zenuwachtig

“Vorig jaar heb ik mijn moeder weer gezien. Mán, wat was ik zenuwachtig. Moest ik dit wel doen? Ja, het moest. Ik was er klaar voor om mijn moeder weer toe te laten in mijn leven. Toen ik bij haar huis kwam aanrijden, stond ze buiten te wachten. Met een bloemetje in haar hand, voor mij. Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar er was, er is, zielscontact. Wij horen bij elkaar, dat gevoel… Zoals je dat alleen met je moeder kunt hebben, denk ik. Dat na al die jaren mijn moeder weer in mijn leven is, heeft mij een groot gevoel van vertrouwen gegeven. De angst dat het leven zomaar een nare wending kan nemen, is weg. Als dit goed kan komen, kan alles goed komen. Het is niet zo dat ik nu alleen nog maar op een roze wolk leef, maar mijn leven is zo veel beter. De relatie met mijn man was al goed, maar nu is er zo veel meer verbinding tussen ons. Net als met de kinderen. In ons gezin zijn we nu in gesprek met elkaar. Ik ben mijn kinderen gaan zien als mensen, in plaats van kinderen die moeten doen wat ik zeg. Gewoon aanwezig zijn, oog hebben voor hun gevoelens en het daar samen met hen over hebben. Er is echt contact. Mijn moeder en ik appen bijna dagelijks en ik ga af en toe naar haar toe. Bij haar logeren en praten, praten en nog eens praten. Mijn man en kinderen hebben haar nog niet gezien, dat komt nog. Mijn moeder terug in mijn leven, ik heb lang niet durven dromen dat dit ooit nog zou gebeuren. Maar ze is er en er is liefde. Héél véél liefde.”

De Past Reality Integration-therapie die Sophie volgde (PRI), is ontwikkeld door de psychologe Ingeborg Bosch. De therapie heeft als uitgangspunt dat volwassenen nog steeds de afweermechanismen gebruiken die zij als kind hebben moeten ontwikkelen om de pijn die hen als kind is ‘aangedaan’ niet te hoeven voelen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Sophie (44) was pas 5 jaar toen haar moeder vertrok

Sophie (44) was vijf toen haar moeder vertrok en haar ouders uit elkaar gingen. Pas vorig jaar werd het contact hersteld. “Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Wij horen bij elkaar.”

“Vijf jaar oud was ik toen mijn moeder van de ene op de andere dag verdween uit mijn leven. Ik herinner me vaag dat ik totaal overstuur met mijn vuistjes op het raam bonkte. Schreeuwend dat ze terug moest komen. Verder heb ik geen bewuste herinnering aan hoe haar vertrek ging, wat er werd gezegd en of ik verdrietig was. Ik heb sowieso geen idee meer hoe ik me voelde. Ik kón het ook niet voelen, denk ik. Het is verpletterend voor een klein kind als je moeder er opeens niet meer is. Dus sneed ik – totaal onbewust – het lijntje tussen mijn hoofd en mijn hart door. Vanaf toen ben ik vooral in mijn hoofd gaan leven. Toch was er altijd die onderstroom, een sluimerend gevoel. Ik kon gelukkig zijn, maar iets weerhield mij ervan om ten volle te kunnen genieten en ervaren. Dat ‘hoofd-leven’ heb ik lang volgehouden. Totdat het rond mijn veertigste niet meer ging.”

Advertentie

Moeder aan mijn kraambed

“Heel lang besefte ik niet hoe groot de invloed van mijn moeders vertrek op mijn leven was. Zelfs niet toen ik een burn-out kreeg. Ik miste haar ook niet. Althans, niet écht. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik soms wel een moeder miste, maar niet zozeer haar, niet míjn moeder. Zelfs toen mijn dochters werden geboren, dacht ik niet echt aan haar. Het was gewoon zo, dat ze er niet was. Natuurlijk deed het na mijn bevallingen in het ziekenhuis wel wat met me toen ik zag dat andere moeders wel op bezoek kwamen bij hun dochters. Ik denk dat ik iets van vaag verdriet voelde of de behoefte aan ook een moeder aan mijn kraambed, maar drukte het weg en richtte me op mijn kindje. Mijn moeder was heel ver weg. Toen ik jonger was, was het moeilijker. Ik wilde ook een moeder, iemand die me uitlegde hoe dingen moesten en hoe je je gedraagt. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld. Mijn vader had wel vriendinnen, leuke vrouwen soms, maar zelden voelde ik verbinding. Het vanzelfsprekende, dat hechte wat je met een moeder kunt hebben, was er meestal niet.”

Omgangsregeling

“Nadat mijn moeder vertrok, heb ik haar tot mijn tiende nog een paar keer gezien. Ze was een heel eind verderop gaan wonen, in een andere provincie, met een andere man. In de vakanties gingen mijn broer en ik soms naar haar toe, maar ze was veranderd. Spiritueler, zouden we nu denk ik zeggen, maar mijn broer en ik vonden het ‘raar’ omdat we anders gewend waren. En daarnaast konden we het niet vinden met haar nieuwe man, waardoor we ons niet thuisvoelden in haar nieuwe leven. Nu zou dat heel anders gaan en zou er een omgangsregeling komen. Maar toen mijn broer en ik op een gegeven moment zeiden dat we liever niet meer naar haar toe gingen, hoefden we van onze vader ook niet meer. Dat moet voor mijn moeder heel erg zijn geweest. En ik, ik leefde gewoon verder. Zonder haar. Het gemis werd steeds minder. Het werd zelfs normaal dat ze er niet was.”

Overlevingsstrategie

“Toen ik in 2012 na een burn-out in therapie ging, ontdekte ik dat ik al die jaren zonder mijn moeder de onbewuste angst had gevoeld dat ik opnieuw in de steek zou worden gelaten. Dat was de onderstroom die ik altijd voelde. Daarom was ik altijd zo enorm aangepast: een modelkind, -collega, -vrouw en -moeder. Ik wilde iedereen te vriend houden, want stel je voor dat ik opnieuw verlaten zou worden. Ook in mijn rol als moeder speelde dat mee. Als mijn kinderen niet naar me luisterden, raakte me dat diep. Buitenproportioneel bijna, omdat er als kind te weinig naar mij was geluisterd. Er was in mijn jeugd gewoonweg niemand. Mijn moeder was weg en mijn vader was er niet voor mij. Dan kun je zeggen: ‘Dat is toch allang voorbij?’, maar je brein slaat zoiets op. Het zijn oude mechanismen die in je systeem blijven zitten, leerde ik in therapie. Past Reality Integration heet deze, kortweg PRI.

Hierbij gaat het erom dat dingen die in je jeugd zijn gebeurd, zulke diepe sporen hebben nagelaten dat ze nog steeds invloed hebben op je leven nu. Ik leerde dat ik, door altijd maar zo hard mijn best te doen, nog steeds probeerde te voorkomen wat in mijn jeugd allang gebeurd was. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet meer voorkomen. En het goede nieuws was dat dat ook niet meer hoefde, ik was niet meer klein. Toen ik me realiseerde dat dat de reden was waardoor ik uiteindelijk die burn-out had gekregen, voelde ik me zó opgelucht. Ik was niet gek, er waren meer mensen zoals ik. Met gedachten en gevoelens die ik niet kon plaatsen, niet begreep en waar ik bij tijd en wijle vreselijk veel last van had. In mijn studententijd was ik weleens in therapie geweest en later had ik nog eens iets met coaching gedaan. Dat had tijdelijk wel iets geholpen, maar het rotgevoel kwam altijd weer terug. Door het lezen van een van de PRI-boeken en het PRI-therapietraject dat ik daarna volgde ‘klikte’ er echt iets in mij. Alsof de sleutel in mijn hart werd omgedraaid. Het lijntje tussen mijn hoofd en hart dat ik als vijfjarige had moeten doorknippen om te kunnen overleven omdat de waarheid voelen te pijnlijk was, werd weer heel. Ík werd weer heel.”

Briefwisseling

“Ik wilde de puzzel van mijn leven leggen. Waarom was mijn moeder weggegaan? Wat was er gebeurd? Ik wilde haar kant van het verhaal horen. Haar zien vond ik te heftig en ik besloot een brief te schrijven. Er kwam een reactie en vervolgens kwam er een briefwisseling op gang. Die heeft uiteindelijk drie jaar geduurd en is heel goed geweest. Een brief kun je even wegleggen. Als de woorden van de ander je raken, hoef je niet meteen te reageren en kun je het laten bezinken. Van mijn vader had ik begrepen dat mijn moeder ons gezin had verlaten voor een andere man en dat dat uiteindelijk had geresulteerd in een vechtscheiding. Door de brieven die we elkaar schreven, kwam ik erachter dat zij het anders heeft beleefd. Zij ging niet weg vanwege een andere man. Al die jaren heeft zij ons verschrikkelijk gemist. Het was afschuwelijk voor haar dat er geen contact was en dat ze ons niet heeft kunnen zien opgroeien. Ik kan me vaag herinneren dat ze me in mijn jeugd soms kaarten stuurde, maar ik denk dat ik die vakkundig heb genegeerd. Te pijnlijk, ik had ook geen idee wat ik ermee moest. Door de jarenlange briefwisseling ontdekte ik dat ‘de waarheid’ niet bestaat, alleen meerdere versies van de waarheid. Mijn ouders hadden allebei hun eigen waarheid, wat grote consequenties had voor hun kinderen. Die brieven haalden veel overhoop bij me. Ook in het contact met mijn vader. Daar ben ik nog steeds met hem over in gesprek, maar het komt vast goed.”

Zenuwachtig

“Vorig jaar heb ik mijn moeder weer gezien. Mán, wat was ik zenuwachtig. Moest ik dit wel doen? Ja, het moest. Ik was er klaar voor om mijn moeder weer toe te laten in mijn leven. Toen ik bij haar huis kwam aanrijden, stond ze buiten te wachten. Met een bloemetje in haar hand, voor mij. Haar omhelzen voelde als thuiskomen. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar er was, er is, zielscontact. Wij horen bij elkaar, dat gevoel… Zoals je dat alleen met je moeder kunt hebben, denk ik. Dat na al die jaren mijn moeder weer in mijn leven is, heeft mij een groot gevoel van vertrouwen gegeven. De angst dat het leven zomaar een nare wending kan nemen, is weg. Als dit goed kan komen, kan alles goed komen. Het is niet zo dat ik nu alleen nog maar op een roze wolk leef, maar mijn leven is zo veel beter. De relatie met mijn man was al goed, maar nu is er zo veel meer verbinding tussen ons. Net als met de kinderen. In ons gezin zijn we nu in gesprek met elkaar. Ik ben mijn kinderen gaan zien als mensen, in plaats van kinderen die moeten doen wat ik zeg. Gewoon aanwezig zijn, oog hebben voor hun gevoelens en het daar samen met hen over hebben. Er is echt contact. Mijn moeder en ik appen bijna dagelijks en ik ga af en toe naar haar toe. Bij haar logeren en praten, praten en nog eens praten. Mijn man en kinderen hebben haar nog niet gezien, dat komt nog. Mijn moeder terug in mijn leven, ik heb lang niet durven dromen dat dit ooit nog zou gebeuren. Maar ze is er en er is liefde. Héél véél liefde.”

De Past Reality Integration-therapie die Sophie volgde (PRI), is ontwikkeld door de psychologe Ingeborg Bosch. De therapie heeft als uitgangspunt dat volwassenen nog steeds de afweermechanismen gebruiken die zij als kind hebben moeten ontwikkelen om de pijn die hen als kind is ‘aangedaan’ niet te hoeven voelen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien