1e rang kaarten voor Mamma Mia! de musical, nu €29,-

Zoek binnen:

Wilma (55): 'Ik ben er iedere dag dankbaar voor hoe het is gelopen'

Zussen Janine (23) en Roos (27) vonden het hoog tijd dat hun moeder Wilma (55) weer een man zou krijgen. Dus gooide Janine stiekem een kerstkaart in de bus bij Kees (57), de overbuurman op wie haar moeder al jaren een oogje had.   

“Ooit maakten Roos en Janine een online datingprofiel voor me aan: ze gunden we me wel weer eens een leuke man. Tien jaar geleden zijn hun vader en ik gescheiden, daarna is er nooit meer een ander geweest. Maar het internetdaten vond ik niets. Waarom zou ik op iemand reageren als ik overbuurman Kees al op het oog had? Dat zei ik ook tegen de meiden. ‘Die man aan de overkant, dat lijkt me nou wel wat.’ Ik vond hem altijd al zo vriendelijk, ook toen ik nog getrouwd was. Ik kwam Kees elke zaterdagochtend tegen onderweg naar mijn werk. Hij ging dan wandelen met z’n vrienden en ik dacht steeds: wat is-ie toch leuk! Mijn dochters snapten me niet. ‘Mam, kijk dan naar zijn kleding. Dat ziet er toch niet uit!’ Oké, sokken in sandalen was ook niet mijn smaak, maar dat hoofd erboven, dát vond ik leuk. De meiden plaagden me ermee. Als hij langs ons huis liep en we stonden in de keuken, klopten ze snel op het raam om zijn aandacht te trekken. ‘Waarom vraag je niet of hij een kop koffie wil? Of leen desnoods een pak suiker.’ Ik ben heel vrij, maar dat durfde ik echt niet. Stel je voor dat hij nee zou zeggen, je woont wel tegenover elkaar.”

Advertentie

Fijne feestdagen

“Mijn zus wist ook dat ik Kees wel zag zitten. Ze woont in hetzelfde appartementencomplex als hij en stiekem hoopte ik dat ze ons zou koppelen. ‘Kees?’, zei mijn zwager. ‘Nee joh, dat is een verstokte vrijgezel. Die is niet op zoek.’ En zo ging het een paar jaar lang, tot december 2014. Janine en Roos zaten met hun vriendinnen bij ons wijntjes te drinken en kwamen op het idee om een kerstkaart bij Kees in de bus te gooien. Roos twijfelde of ze het wel konden maken, dus Janine liep samen met een vriendin naar zijn huis. ‘Fijne feestdagen van je buurvrouw Wilma. PS: wil je een keer een kop koffie drinken?’, hadden ze op de kaart gezet. Bovendien filmden ze het hele tafereel. Giebelend en aangeschoten lopen ze over straat. ‘Als jullie ooit gaan trouwen, laten we deze film zien’, grapt Janine.
Toen ik die avond thuiskwam, had ik meteen door dat ze iets hadden uitgespookt. De meiden waren zo aan het grinniken, ze moesten het van me opbiechten. Aan de ene kant vond ik het wel leuk: ik hoopte natuurlijk al langer dat iemand ons zou koppelen. Maar ik was ook zenuwachtig. Dus toen ik Kees een keer zag, fietste ik snel de andere kant op. Waarna hij natuurlijk dacht dat ik hem niet wilde spreken. Dus had ik na een week nog geen reactie. ‘Sorry mam, dit wordt geen succes’, zei Janine. ‘Hij heeft echt geen interesse.’”

Cadeautjes

“Op oudejaarsdag voelde ik me wat melancholisch. Weer een nieuw jaar dat ik alleen zou inluiden. Ik stapte de deur uit om te gaan werken en precies op dat moment kwam Kees ook naar buiten. Ontwijken was onmogelijk. Hij stapte op me af en bedankte me voor de kaart. Ik wilde niet te gretig overkomen en vertelde dat het een grapje was van m’n dochters. Hij dacht waarschijnlijk dat ik een excuus verzon en maakte zich uit de voeten. Omdat ik toen inzag dat ik hem op die manier wegjoeg, heb ik zelf een kaart bij hem in de bus gegooid. Dat hielp. Diezelfde week zat ik bij ‘m op de koffie en na twee maanden daten was het dik aan. Kees is oprecht, vriendelijk en ook nog eens leuk om te zien. Hij ging altijd veel om met zijn twee beste vrienden die tot zes jaar geleden ook allebei nog vrijgezel waren. Toen zij vlak na elkaar trouwden, dacht Kees: nu blijf ik de enige vrijgezel. Tot ik op zijn pad kwam. De meiden noemt hij z’n cadeautjes, geweldig!”

Dankbaar

“Vorig jaar zijn we getrouwd. Natuurlijk hebben we Janine en Fleur uitgebreid bedankt en uiteraard is het filmpje afgespeeld. Zonder die kaart was het nooit gebeurd. Ik heb heel sterk het gevoel dat het zo had moeten zijn en ben er iedere dag dankbaar voor hoe het gelopen is. Ik heb de vader van Kees nog mogen leren kennen voor zijn overlijden en Kees mijn moeder ook. Al was ze vergeetachtig en woonde ze in een verpleeghuis, mijn moeder heeft onze bruiloft wel meegemaakt en heeft met de hamer geslagen om het huwelijk te bevestigen. Vorig jaar is ze overleden, maar dat ze er nog bij heeft kunnen zijn, voelt heel speciaal.”

Interview: Marieke Ordelmans Fotograaf: Robert Alexander

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: iStock.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien